Drie uur lang speelt de progressieve rockband Rush met de handrem er volledig af. Hoewel de Canadese groep al sinds 1968 bestaat en de drie heren dus inmiddels aardig op leeftijd zijn, vliegen de vonken ervan af in de Ziggo Dome.

Sinds 1974 speelt het rocktrio in de huidige bezetting: Geddy Lee (bas, keys en zang), Alex Lifeson (keys en gitaar) en Neil Peart (drums). Volgend jaar vieren de heren derhalve hun 40-jarig jubileum en aan de hand van het vorig jaar verschenen album Clockwork Angels neemt Rush daar dit jaar vast een voorschot op. An evening with… staat er op het ticket en dat bedoelt de band letterlijk. Want van 20.00 tot 23.00 uur passeert de ene na de andere klassieker, vooral na de pauze aangevuld met nieuw werk.

Maar eerst schakelen de heren de nummers van weleer aaneen. In een bekend tempo en met een schijnbaar onafhankelijke beleving, klinkt Rush alsof er een half orkest aan het spelen is. Vol, pompeus (in positieve zin) en loeihard. Geddy Lee springt, zoals altijd, het meest in het oog. Niet alleen omdat hij de zanger is, maar ook vanwege zijn markante uiterlijk en zijn bewegingen over het podium. Terwijl hij zijn vingers razendsnel over zijn bassnaren laat bewegen, zoekt hij met ‘stoere mond’ contact met het publiek. Het gezicht van Lee komt er ook vanavond prima mee weg.

Dan Alex Lifeson. Ingetogen, introvert soms. Maar met zijn gitaarspel openbaart hij een virtuositeit om van te watertanden. Bij Neil Peart, de F16 onder de drummers, lijkt het soms alsof hij achter het aanrecht een taart aan het bakken is. Met een onwaarschijnlijk rustige houding, flitsen zijn drumstokken over zijn immense drumkit. Twee keer mag hij zijn kunsten in een solo tonen en twee keer houd je je adem minutenlang in. De ingrediënten Lee, Lifeson en Peart vormen tezamen een meesterlijk menu.

Het eerste uur klinken de oudere songs, waarvan vooral The Big Money, The Analog Kid en Limelight meer dan het beste uit de band naar boven halen. Na een korte pauze staat er plots een 7-koppig strijkerensemble op het podium. Zeker een verrijking van de nummers van Clockwork Angels, waar Rush na de pauze mee start. Een toegevoegde waarde bieden zeker ook voor de geprojecteerde graphics en de avontuurlijke lichtshow. Tegen 23 uur besluit het trio met een aantal klassiekers, ingeluid door het populaire en met luid applaus ontvangen Yyz van het album Moving Pictures. En uiteraard komt de hit Tom Sawyer voorbij. In dezelfde versnelling waarin Rush drie uur eerder begon.

Door Hans van der Maas / Fotografie: Bert Treep

Geien: 2 juni 2013, Ziggo Dome, Amsterdam