concert

Samenzang bij Billy Talent

Billy Talent is een emoband. Dat vindt de media en dus is het zo. Punt. De Canadezen schudden dit stigma vanavond al na één nummer van zich af. Hier staat een geoliede rockband te spelen, eentje met een uniek geluid, een hyperactieve zanger en een stoicijnse maar daarom niet minder briljante gitarist. De uitverkochte Melkweg eet uit de hand van de vier. Ieder nummer heeft wel een hook en een moment waarop de zaal kan inhaken. De Max is vanavond een grote dansvloer, inclusief rondvliegende schoenen.

Toch knap, dat een band die in Nederland redelijk onder de radar opereert met gemak de grote zaal van De Melkweg uitverkoopt. Hun optreden op Pinkpop zal ongetwijfeld hebben geholpen. De laatste plaat van de Canadezen daarentegen kan niet geholpen hebben. Billy Talent III is namelijk een draak van een plaat. Gek genoeg werken de meeste nummers van dit slappe schijfje op het podium wel. Kwestie van extra energie.

Opener Devil In A Midnight Mass is het begin van een meezingfeest. Regelmatig houdt zanger Benjamin Kowalewicz zijn microfoon naar de zaal. Het publiek heeft echter geen enkele aansporing nodig: de tekst zit er wel in. Billy Talent houdt de vaart in show. Niets geen irritant rocksterren gedrag, geen vervelende verhaaltjes of slijmerijen. Nee, gewoon één keer ‘We missed you Amsterdam’ en dan weer gaan.

De overstuurde stem van zijn zanger is natuurljk de grootste troef van Billy Talent. Je haat het of je houd er van. Nadeel van zijn hoge schreeuwstem is dat deze Kowalewicz nog wel eens in steek wil laten. Zeker bij de lange uithalen is de zanger soms nauwelijks verstaanbaar. Het is te danken aan de uitstekende backing vocals van gitarist Ian D’Sa dat de groep op zulke momenten overeind blijft.

Het eerste deel van de show is een feest der herkenning. Vooral de nummers van Billy Talent II krijgen een warm onthaal en worden woord voor woord door een dansende zaal meegezongen. Gitarist D’Sa schudt achteloos de ene na de andere riff uit z’n instrument, Kowalewicz balanceert tijdens Surrender zeker een minuut met een schoen op zijn hoofd en de samenzang krijgt zijn hoogtepunt bij Rusted From The Rain.

Billy Talent stelt vanavond geen enkele fan teleur en zal ook de neutrale toeschouwer hebben overtuigd. Iedereen die buiten hokjes durft te denken ziet dat hier een band aan het werk is die het melodieuze en het emotionele met rauwheid en energie weet te combineren zonder te grote referenties naar het emogenre te maken. Chapeau!

Fotografie: Luuk Denekamp

Gezien: vrijdag 29 januari, Melkweg, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Such Pretty Forks In The Road
album
Alanis Morissette

Such Pretty Forks In The Road

Als je in de tweede helft van de jaren negentig een clipzender aanzette, was de kans dat er binnen een ...
'Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig'
ontmoetingen

‘Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig’

En ook al kennen Ferry (De Kift) en Marien (Moss, Opera Alaska) elkaar niet, in het Hollandse zonnetje komen de ...
A New Day Now
album
Joe Bonamassa

A New Day Now

Joe Bonamassa debuteerde in 2000 veelbelovend met A New Day Yesterday. De toen 22-jarige New Yorker speelde uitstekend gitaar en ...

Recensie: Samenzang bij Billy Talent (concert) | OOR