Geeft niet als het pijn doet / Mag ik eventjes wat voelen? Dat Yousef Gnaoui een feilloos gevoel heeft voor het vatten van de tijdgeest is geen verrassing. Sef is al bijna vijftien jaar een van ’s lands beste hiphopartiesten, schreef met De Leven een track die in de Canon van Nederland thuishoort en droeg ook met Flinke Namen en SLBMG veel bij aan ‘ons’ muzikale landschap. Ondanks dat alles heeft-ie lang moeten wachten op deze dag; de dag waarop hij op Lowlands de Alpha mag betreden. Het doet ‘m veel – en hij is niet de enige die geëmotioneerd raakt.

Sef oogt vurig en aangedaan tegelijkertijd, boos en gelukkig, ontwapenend en gevaarlijk. Een lopende paradox, in feite. De liedjes van zijn recent verschenen album lieve monsters gaan over het bestaan an sich, als een dagboek waarin legio existentiële crises beschreven staan. Met een knappe productie van S10’s vertrouweling Sim Fane, die uitbundig is op de juiste momenten, zonder dat de boodschap verloren gaat.

Want dat Sef een boodschap heeft is duidelijk. Niet voor niets vechten de kleuren groen en rood om aandacht: de invasie in Palestina door Israël – en oorlogen en het lot van minderheden in het algemeen – lopen als een rode draad door de show. We bevinden ons in een buitengewoon ingewikkelde en nare tijd, is de boodschap: niet alleen vanwege de geopolitieke spanningen, maar omdat we als maatschappij continu onder druk staan. In het nieuwe ruimtetijd zit een quote van de Jamaicaanse reggae-artiest Jesse Royal: ‘Life is not pressure, the system is pressure.’

In deze tijd waarin zwaarmoedigheid voortdurend op de loer ligt, is het makkelijk om cynisch te worden. Des te knapper is het dat de show van Sef, geëngageerd als-ie is, geen seconde zwaar vóélt. Sterker nog: zelden voelde boosheid, ongemak en verdriet zo luchtig. Mede dankzij een waanzinnig spelende band geeft Sef hier (voorlopig) de beste show van Lowlands. Ja, hij is boos, woedend zelfs, maar ondanks alle ellende spreekt er ook veel hoop uit. H-e-l-p (H-E-LP-M-I-J, A-U-FUCKING-B) klinkt als een reddeloze toestand, maar verwordt, mede dankzij het stijgende enthousiasme van het publiek, tot een gelukzalig anthem.

Het is een dusdanig goede show dat zelfs de technische mankementen, die het verhaal bijna vijf minuten lang stilleggen, geen roet in het eten kunnen gooien. ‘Zullen we maar gewoon doorgaan dan?’ Ja, verdomme, de (inmiddels) volgestroomde en uitzinnige Alpha wil niks liever. En wie zien we daar opeens verschijnen? Een trio aan gastartiesten die elkaar in rap tempo opvolgen: Willem, Froukje en Wende. Met die laatste maakte hij Voor Alles Bang, niet bepaald het meest behapbare liedje van z’n nieuwe plaat, maar toch durft Sef het aan om ‘m aan het einde van de set te proppen.

En geef ‘m eens ongelijk, met zo’n steengoede show. Geen beats uit een machientje, maar een band met een drummer die geen seconde verzaakt, de alsmaar glunderende ogen van Gnaoui, een bijzonder enthousiast publiek: met z’n allen boos zijn op de wereld voelde niet eerder zo fijn.

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Gezien: Lowlands 2025, 16 augustus (16.00 uur) in de Alpha.