Seu Jorge is de ijsblokjes in een glas whisky. Rock & roll in een loungefauteuil. Velen van ons kennen zijn Portugese uitvoering van een reeks Bowie-nummers, maar hij is natuurlijk veel meer. Met een warme, bezielde stem à la Bill Withers brengt hij samba en Braziliaanse popmuziek naar een mondiaal publiek.

Driekwart van z’n optreden. Zo lang blijft de zonnebril op. Hoe goed je dat trekt, geeft meestal aan of iemands staat van dienst toereikend is. En dat is bij hem zonder meer het geval. De man is niet alleen een eigentijdse legende, maar straalt warmte uit in stemklank, muzikale timing en z’n nonchalante voorkomen. Hij staat lang vooraan het podium en beweegt minimaal. Meerdere onderdelen van z’n kostuum lijken fluweel, of zijn in elk geval zijdezacht. Alles wat ontbreekt is een sigaar.

Op een gegeven ogenblik gaat hij dansen. Het begint ongemakkelijk en houterig, maar dat is misschien alleen maar beter. Zangers die niet kunnen dansen, zijn vaak leuker om naar te kijken dan zij die het wel kunnen. Een van de mannen in het publiek, die tot nu toe braaf met een leeg waterflesje meetikte op z’n bovenbeen, durft nu ook z’n heupen te zwaaien.

Seu Jorge’s muziek is opgebouwd uit traditionele samba, funk en soul. Dat zijn de basisingrediënten van Música Popular Brasileira (letterlijk: Braziliaanse popmuziek), de stroming die in de jaren zestig voortbouwde op onder meer de bossa nova. Tegelijkertijd is Jorge meer favela dan bijvoorbeeld Caetano Veloso en Gilberto Gil. Rauwer, minder gepolijst.

In de favela begon ook zijn verhaal. Als tiener heeft hij drie jaar op straat geleefd. Slapen op bankjes en in verlaten auto’s. Zingen in kroegen om bij te verdienen. Uiteindelijk bracht muziek, maar ook theater, voor hem een uitweg. Als acteur speelde hij bijvoorbeeld in City Of God (2002) en The Life Aquatic With Steve Zissou (2004). Voor laatstgenoemde film van Wes Anderson vertolkte hij een aantal nummers van David Bowie, wat een grote hit werd.

Jorge pakt de gitaar erbij. Later een blokfluit. Deze instrumenten bespeelt hij zoals hij zingt: ongekunsteld, intuïtief en zorgeloos. Een zenmeester. Het geeft dynamiek aan het optreden, waar ook het zwakke punt ligt vanavond. Het is bombastisch, feestelijk, maar dat kan vermoeien. Iets meer Seu Jorge met alleen gitaar en zang was ideaal geweest.

Gezien: North Sea Jazz 2025, zaterdag (17.00 uur) in de Maas.
Fotografie: Dimitri Hakke