O sister, where art thou? Nou, right here in Beuningen, Gelderland, waar Sierra Ferrell ons met hart en ziel meeneemt naar de oorsprong van haar countryroots. Zo wanen we ons dus heel even op een stoffige prairie aan de andere kant van de wereld. Welkom in Charleston, West Virginia, Down The Rabbit Hole.
Eind juni lag een uitverkocht Paradiso aan haar voeten. Een krappe week later staat ze onverschrokken op de hoofdpodia van de Europese festivals. De populariteit van Sierra Ferrell is aan een terechte opmars bezig, al was het maar omdat zij met een soort ‘opfriscursus country’ als geen ander Gen Y én Z aan het ooit zo belegen en conservatieve genre bindt. De Dolly Parton voor een nieuwe generatie.
De 37-jarige zangeres (die ook prima gitaar en viool speelt) laat zich door vijf witte Stetsons omringen, die speelse en avontuurlijke bluegrass, folk, country met een vleugje pop en rock voortbrengen. De songs worden uitgevoerd op vintage instrumenten als ukelele, fiddle, banjo en pedalsteel, de arrangementen zijn desondanks fris en eigentijds.
De altijd spectaculair uitgedoste Ferrell werkte eerder met onder andere Post Malone en Mumford & Sons, maar kan het ook heel goed met haar vaste cowboyband af. En hoezeer haar muziek visueel en inhoudelijk ook is verankerd in oude tradities, ze brengt altijd een vleugje eigenzinnige persoonlijkheid mee. Zelfs in een vrij eenvoudig deuntje als opener Dollar Bill Bar. Tot en met het aansluitende Money Train moet Ferrell’s show nog even op stoom komen, maar vanaf Kickin’ Up Dust breken de eerste groepjes bezoekers al linedancend in spontane hoedowns los.
In Chittlin’ Cookin’ Time In Cheatham Country laat Sierra Ferrell zich voor het eerst als activiste horen. ‘De geschiedenis wordt recht onder onze neus herschreven’, zo roept ze kwaad. Met Pair Of Dice voegt ze nog wat religieuze boodschappen toe, een missie die ze een paar keer zal herhalen. Voorafgaand aan de John Anderson-cover Years horen we dat ‘we moeten opletten aan wie we ons geld uitgeven’ en dat ‘we terug moeten naar de dingen die er echt toe doen’. Jammer dat Ferrell hier niet explicieter is, want als sterke country queen zou ze op de barricades – zeker in Amerika – een groot verschil kunnen maken.
Halverwege de set zoekt Sierra Ferrell met In Dreams en Without You de intimiteit op, akoestisch begeleid door gitaar, banjo, viool, concertina en werkelijk adembenemend fraaie harmonieën. Voor I Could Drive You Crazy pakt ze zelf de viool, een nummer dat met een onverwacht psychedelisch eind het hoogtepunt van haar set inluidt: het opzwepende Don’t Let Your Deal Go Down (oorspronkelijk van Charlie Poole & The North Carolina Ramblers). American Dreaming is een wat glad popdeuntje, dat nogal in contrast staat met de felle introductie van het nummer: ‘The elite are doing some weird shit’, zegt ze voordat bij het afsluitende Fox Hunt in woord en gebaar Jezus wordt opgetrommeld.
Sierra Ferrell bewijst op Down The Rabbit Hole dat zij terecht mag worden gezien als één van de meest veelbelovende talenten in de rootsmuziek. Misschien valt haar activistisme en engagement thuis niet bij iedereen in goede aarde, hier past het prima. En een uitgesproken christen op het Hototpodium? Doe vooral je ding. Op een nuchter Nederlands festival heeft de muziek altijd het laatste woord.
Gezien:Â Down The Rabbit Hole 2026, za 15:15 uur (Hotot)
Fotografie:Â Hub Dautzenberg
