concert

Sigur Rós dreigend en ontwapenend in AFAS Live

Laten we even stilstaan bij hoe bijzonder Sigur Rós nog steeds is. De IJslandse formatie trekt consistent volle zalen met muziek waarvan je dat totaal niet zou verwachten. Muziek die minus de vocalen van voorman Jonsí als pure postrock omschreven zou worden. Met ‘liedjes’ waar je geen bal van verstaat, maar die door hun emotionele kracht tóch verdriet, troost en een vrachtlading aan andere (vaak heftige) gevoelens bij de luisteraar weten los te wrikken. Er is geen andere band die zo klinkt als deze, en al helemaal geen andere band die het met soortgelijke middelen zover schopte. Sigur Rós is volslagen en consistent uniek, al meer dan twee decennia lang.

Zeven studioplaten verschenen er in die tijd. Een favoriet aanwijzen is een beetje als aangeven welke temperatuur badwater moet hebben. Hangt af van persoonlijke voorkeur, lichaamstemperatuur, stemming, het weer, de tijd van het jaar en het moment op de dag, om maar wat dingen te noemen. Sigur Rós klinkt altijd als Sigur Rós, maar de stemming van en sfeer die de band wil overbrengen is met iedere plaat anders. Valtari was minimalistisch en rustig en zweverig. Kveikur juist boos en hard en metalig. Op Ágætis Byrjun wordt je van kop tot teen in majestueuze schoonheid ondergedompeld, maar de mooiste korte tripjes vindt je wat mij betreft op Takk…

Vanavond staat de band in AFAS Live, waar ze niet één, maar twee optredens geven. Een dubbele set met pauze ertussen. De totale speeltijd van zo’n twee uur als je die pauze niet meerekent, wekt de indruk dat dit concept slechts interessantdoenerij is. Maar de twee sets voelen écht als twee op zichzelf staande shows aan. Daarvan is de tweede een typisch Sigur Rós-concert zoals we die wel vaker hebben ervaren. Een optreden waarin alle elementen van die zeven platen worden versmolten tot één grote, heftige emotionele rollercoaster zonder veiligheidsgordels. Zes publieksfavorieten (waaronder Kveikur, Vaka en Sæglópur) en één reeds welbekende nieuwkomer (Óveður), gespeeld alsof alles op het spel staat. Tjokvol pracht en praal, gevoel en instrumentale climaxen zó gewelddadig luid dat je oren er bijna van bloeden, maar waar je toch naar blijft staan luisteren, omdat je benen niet weg kunnen lopen.

Set twee dus, typisch Sigur Rós. Typisch overweldigend, overrompelend en ronduit waanzinnig. Het is de set waar je enthousiast mee wegloopt, de set die je mee naar huis neemt. Maar eenmaal thuis aangekomen denk je het meest terug aan die eerste set. Sigur Rós op z’n bedachtzaamst, intiemst en meest experimenteel, met slechts een enkele gecontroleerde ontploffing. Deze set sluit af met nieuw werk dat op album acht moet belanden. Die liedjes doen ergens wat denken aan het nieuwe materiaal van The National. Vertrouwd, maar elektronischer. Songs die in het verlengde van Valtari liggen. Van dat album is Ekki Múkk, met z’n trage opbouw en subtiele betovering, in deze set een groot hoogtepunt. Digitale vuurvliegjes dwarrelen achter de muzikanten. Want hoewel overbodig door de kracht van de muziek alleen, gaat Sigur Rós ook nog steeds voor de totaalervaring van prachtig beeld en geluid.

Het is niet vreemd als je je na een dag als deze, waarop weer tientallen mensen werden vermoord tijdens een muziekfestival, afvraagt of het nog wel verstandig is om in een grote menigtes te staan om gezamenlijk naar bandjes te luisteren. Van alle duidelijk zichtbare maatregelen voorafgaand aan het concert – íedereen wordt gefouilleerd, mensen met (middel)grote tas bij zich komen er niet in, de aanvangstijd schuift hierdoor op  van acht uur naar half negen – gaan we ons eigenlijk ook niet veiliger voelen. Natuurlijk, uiteindelijk ga je toch. I won’t back down, zoals Tom Petty dat zong. Maar je bent meer op je hoede dan voorheen. Sigur Rós breekt moeiteloos door die muur. Na anderhalf nummer heb je jezelf volledig overgegeven aan de band en komt de enige dreiging van die aanstormende bassen in Festival en die knetterende, Twin Peaks-achtige elektriciteit voorafgaand aan Ný Batterí. Weinig bands die een menigte nog zo ontwapenen en opslokken. Diepe buiging.

Fotografie: Marcel Poelstra

Gezien: 2 oktober 2017, AFAS Live, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met februari-releases!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met februari-releases!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Kies je eigen cd-pakket! Elke maand nieuwe titels!
abo-actie

Kies je eigen cd-pakket! Elke maand nieuwe titels!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Collectieve Prince-therapie bij The Revolution
concert
The Revolution

Collectieve Prince-therapie bij The Revolution

Alone in a world that’s so cold. Hoe ga je als fan om met het plotse verlies van je idool? ...

Recensie: Sigur Rós dreigend en ontwapenend in AFAS Live (concert) | OOR