concert

Slipknot speelt met vuur, maar mist de vonk in Ziggo Dome

Frontman Corey Taylor weet het nog goed: de eerste keer dat hij met Slipknot in Amsterdam optrad. In 1999 was dat, in de Melkweg. Volgens hem vroeg het publiek zich destijds af wat er toch allemaal op het podium gebeurde: negen gemaskerde mannen in overalls die enorm tekeergingen en nu metal een ferme schop onder de kont gaven. Twintig jaar en zes albums later is de formule bekend en staat de groep uit Des Moines, Iowa te boek als een van de succesvolste metalbands van de afgelopen decennia. Niet voor niets verkoopt de show in Ziggo Dome uit. Toch wringt er vanavond iets: het ontbreekt aan gevaar. En aan vaart.

De band maakt het zichzelf niet bepaald gemakkelijk. De Poolse black-/deathmetalband Behemoth opent de avond. Afgaande op de grote hoeveelheid oude of net aangeschafte Slipknot-merchandise komt het gros van het publiek misschien voor het hoofdprogramma. Toch krijgt ook de supportact – wiens ster al jaren rijzende is – veel bijval. De groep rondom bandleider Nergal (Adam Darski) mag flink uitpakken, met imposante outfits en een enorme backdrop en microfoonstatieven vol symboliek, pentagrammen en omgekeerde kruizen. Met stoomfonteinen, steekvlammen, visuals en materiaal van recente albums The Satanist en I Loved You At Your Darkest weet de groep ook wel raad.

Bij opkomst gaan de gezichten van de vier leden schuil achter kappen. Met Wolves Ov Siberia en Daimonos zetten ze de toon, hoewel het geluid nogal veel laag bevat. Pas nadat Nergal voorafgaand aan Ora Pro Nobis Lucifer een ritueel heeft uitgevoerd met een brandende fakkel, is het geluid op orde. De band speelt gretig, met een hoofdrol voor de spierwitte drumkit en het dreunende spel van Inferno (Zbigniew Promiński). Halverwege de set lukt het de band om de zaal te laten meeklappen. Alleen het meezingen van de refreinwoorden van Blow Your Trumpets Gabriel lijkt wat te veel gevraagd. Wel is het publiek bereid om tijdens afsluiter Chant For Eschaton 2000 op verzoek van Nergal nog een laatste keer te schreeuwen. Hij sluit af met de woorden: ‘Stay strong and be free. Hail satan’, om daarna met de voltallige bezetting nog eenmaal terug te keren en als vier tamboers slotstuk Coagvla te begeleiden.

Tijdens de ombouwtijd maakt de hoofdact op grote videoschermen reclame voor zijn eigen No. 9 Iowa Whiskey, festival Knotfest UK (22 augustus, Milton Keynes) en festivalcruise Knotfest At Sea (10-14 augustus, van Barcelona naar Napels). Om de omvang van de band te onderstrepen. Op een immens zwart doek voor het podium prijkt de naam van de groep. Dat gevaarte komt naar beneden tijdens een van de kanonschoten van introtune For Those About To Rock (We Salute You) van AC/DC, gevolgd door Insert Coin, het begin van het vorig jaar verschenen album We Are Not Your Kind. Boven, achter en aan de zijkant van het podium worden grote, verlichte panelen zichtbaar. Die kleuren blauw tijdens opener Unsainted.

Vooraan op het podium staan links en rechts twee percussiestellages met grote, witte trommels en ijzeren bierfusten. De groep is deels voorzien van nieuwe maskers en gaat gehuld in zwart, wit en rood. Vooral de Darth Sidious-achtige cape van turntablist Sid Wilson en de lange jas van Taylor vallen op. De zanger krijgt met het refrein van het eerste nummer direct de zaal mee, ook al worden zijn vocalen en de gitaren overstemd door de dreunende basdrums van Jay Weinberg. Deze zoon van Bruce Springsteens E-Street Band-drummer Max Weinberg vervangt Joey Jordison sinds 2013. Ook bassist Paul Gray is niet meer van de partij. Hij overleed in 2010. Percussionist Chris Fehn stapte vorig jaar op na een juridisch conflict over betalingen. Wie hem vervangt, is onduidelijk, maar vanwege zijn masker is hij door de fans ‘Tortilla Man’ gedoopt.

Ook al laat het geluid tijdens nummers als Disasterpiece, Eeyore en nieuwe single Nero Forte te wensen over, de zaal is heel enthousiast en zingt, brult, mosht en headbangt keihard mee. Ze komen oren en ogen tekort, zoveel gebeurt er op het podium. De panelen veranderen van kleur, bevatten diverse stijlkenmerken (S-logo, enneagram) en tonen videobeelden. De leden wisselen steeds van positie. Wilson loopt en danst op lopende banden, de basgitaar van Alessandro Venturella bevat groene lichtjes en de twee percussionisten klimmen, klauteren en hitsten het publiek op. En dan wil Taylor ook nog weten hoe het met de bezoekers gaat, en ontploft er aan het begin van Before I Forget vuurwerk.

Dan pas valt op dat Slipknot tussen de nummers door vaak wel erg lang pauzes neemt. Dat haalt steeds de vaart uit het optreden. Ook neemt de groep minder risico dan voorheen. Niet zozeer op muzikaal vlak (alleen van .5: The Gray Chapter speelt de groep niets), wel in performance. Waar de heren bekend stonden om hun halsbrekende toeren en vele verwondingen, duurt het nu tot tiende song Birth Of The Cruel voordat er steekvlammen schieten uit een apparaat op de bas van Venturella, bierfusten bewerkt worden met honkbalknuppels en er beelden getoond worden van copulerende dieren.

Het geluid is gelukkig al eerder op orde, ongeveer vanaf luidkeels meegezongen nummers als Psychosocial en Vermillion. Het publieksenthousiasme piekt bij Wait And Bleed en Eyeless, afkomstig van de titelloze debuutplaat. Maar opnieuw halen lange pauzes de vaart uit de show. Taylor lijmt, noemt het publiek zijn familie en maant de toeschouwers om zich heen te kijken. ‘Dit is je heavy metal-familie’, legt hij uit. ‘We zijn het misschien niet altijd met elkaar eens, maar muziek brengt ons samen en houdt ons samen.’ Dat voelt wat tegenstrijdig, zeker als daarna tijdens All Out Life de refreinwoorden ‘We are not your kind’ klinken, band en zaal tijdens de toegift luidkeels People = Shit scanderen en bij Surfacing massaal middelvingers de in de lucht gaan. Zelfs beelden van maden – als verwijzing naar maggots; koosnaam voor de fans – en nog meer vuur en ontploffingen veranderen dan niets meer aan de indruk dat Slipknot een stuk milder is geworden. Het gevaar geweken.

Gezien: dinsdag 28 januari 2020 in Ziggo Dome, Amsterdam

Fotografie: Bianca Berger

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk'
muziek in coronatijd

‘Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

Recensie: Slipknot speelt met vuur, maar mist de vonk in Ziggo Dome (concert) | OOR