concert

Slowdive in Paradiso: stille wateren, diepe gronden

23 jaar geleden is het alweer dat Slowdive voor het laatst in Paradiso stond, op de eerste London Calling van 1994. Tijdens de twintig jaar die volgden doemden niet alleen meerdere Slowdive-zijprojecten en andere bezettingen op, maar ging ook de spottende toon van de Britse pers over het shoegaze-geluid liggen, koos de band voor een stap richting ambient en werd een lang hiaat ingelast. Mondjesmaat groeide de status van de band uit Reading van cult naar toonaangevend. Het bewijs daarvan: vanaf 2014 – het jaar van de grote reünie – speelt de band louter op grote festivals als Primavera en Best Kept Secret. Het grote publiek levert energie en inspiratie voor een nieuwe plaat op, die begin dit jaar verscheen. Waar andere reünies voelen als een onmogelijk poging om het verleden te doen herleven, voelt Slowdive als nooit weggeweest. Sterker nog: vanavond in Paradiso zijn ze groter dan ooit. Een band die met weinig woorden, maar grootse klanken een zaal haast kan doen wegzweven.

Vlak voor opkomst galmt Deep Blue Day van Brian Eno door de speakers. Slowdive heeft geen tijd te verliezen, we duiken meteen het diepe in. Naar de bodem van de oceaan met Slomo, albumopener van die schitterende laatste plaat. Letterlijk zelfs: boven de zwarte gordijnen achter de band prijken enorme onderwatervisuals over de muren en het plafond. Een prima vervanging voor de doorgaans verlichte glas-in-loodramen in die muren, momenteel in restauratie. Als bezoeker op de vloer voelt het alsof je wegdrijft – de mensen op het balkon kijken, met het hoofd en de armen op de leuning, vanaf het wateroppervlak toe. Telkens bouwen de nummers op van vloeiende naar schurende gitaren, met de etherische vocalen ietwat op de achtergrond. Daarna valt de harde regen van doordringend gitaargeluid van boven op de zaal in Catch The Breeze.

Slowdive is een introverte band, dat mag duidelijk zijn. Er wordt weinig onderling gecommuniceerd, en ook het publiek krijgt niet heel veel aandacht. Slowdive maakt muziek om bij weg te dromen, om je bij in jezelf te keren. In kleine zalen kan dat makkelijk, in een wat grotere zaal als deze kan de aandacht al snel verslappen. Gelukkig is er Rachel Goswell nog. Met haar constant aanwezige guitige blik naar links en haar regelmatige korte praatjes tussen al die stille mannen is zij de blikvanger die deze band zo hard nodig heeft. Goswell ziet er fris uit, is naar eigen zeggen ‘helemaal nuchter’ en is stukken spraakzamer dan haar vocale wederhelft en jeugdvriend Neil Halstead. Daarnaast voegt de dramatische en extatische lading van de recente titelloze plaat iets meer kracht en extraversie aan de set toe. Star Roving is een nummer waarop zelfs gemoshed kan worden. Maar dat gebeurt niet vanavond – enkel de hoofden deinen mee. Ook Goswell gaat niet los, maar blijft als een soort Liam Gallagher met handen op de rug deinen. Het publiek blijkt net als de band een geval stille wateren, diepe gronden: zoals Slowdive met focus, finesse en vaardigheid speelt, luistert het publiek met respect en aandacht.

Die stille kracht blijft ook zegevieren vanavond. Hardere klassiekers als When The Sun Hits worden even enthousiast ontvangen als nieuweling Sugar for The Pill, waarbij de band moeiteloos muzikaal een tandje terugschakelt, en de dromerige vocalen voor het eerst kraakhelder verstaanbaar op de voorgrond treden. Een moment waarop ieder element precies op de goede plek valt en het geheel net zo organisch ontstaat als het kippenvel op de armen van aanwezigen. In de toegift kan Slowdive zorgen voor een dramatische ontlading met Go Get It, maar er wordt gekozen voor een langzame opbouw met korte climax: No Longer Making Time, het uiterst ingetogen Dagger en dan nog een laatste keer wegzweven met 40 Days. Een toegift die vrij onvoorspelbaar blijkt, maar toch heel logisch voelt bij deze band. Nooit te hard, lang doorbroed en met de ontlading op precies het goede moment. De blauwe zaallichten ontsteken, weer Brian Eno door de speakers. Wij blijven nog even doorzweven dankzij Slowdive. Ook buiten de deuren van Paradiso.

Fotografie: Kamiel Scholten

Gezien: 6 oktober 2017, Paradiso, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

abo-actie

Eindejaarsactie: kies je eigen cd-pakket!

OOR speelt voor kerstman! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket ...
album

Hertaalt!

Dave von Raven is een man van vele kwaliteiten. De goed gesoigneerde Nederbietel is niet alleen zanger, liedjesschrijver, panellid en ...
nieuws
Sufjan Stevens

Nieuwe track Sufjan Stevens ode aan Tonya Harding

Sufjan Stevens heeft een verlaat Sinterklaascadeautje gedeeld in de vorm van een nieuwe track: Tonya Harding. Het nummer is een ...