Het mag zo onderhand een traditie heten. Nederlands favoriete Britse rockband Editors doet bij iedere albumcyclus een show in een zaal van arenaformaat, maar komt ook voor een intiemere show naar ons land. Daarom was de band niet allen in de Ziggo Dome en AFAS Live te bewonderen de afgelopen jaren, maar ook in het oude Tivoli aan de Oudegracht, De Oosterpoort en Het Paard. In het kader van het dit jaar verschenen Violence strijkt de band na een succesvolle passage in de Ziggo Dome eerder dit jaar nu twee avonden neer in een stijf uitverkochte Grote Zaal van TivoliVredenburg. Helaas een zaal die niet bekend staat om zijn geweldige akoestiek bij rockconcerten, maar de concertgoden zijn Tom Smith en zijn mannen duidelijk gunstig gezind. Het geluid is bijna de hele avond om door een ringetje te halen, net als de rest van het optreden.
Al zijn we dat inmiddels natuurlijk wel gewend van Editors, want de heren hebben een alleraardigste live-reputatie opgebouwd in ons land. Dat zorgt er voor dat de shows van de band niet heel verrassend meer zijn. Editors is inmiddels zo vaak te zien geweest, dat iedere fan wel weet wat hem of haar te wachten staat. Tom Smith danst met lamme handjes en laat je iedere lekker dik aangezette melodramatische songtekst tot in je tenen voelen, de rest van de band speelt ongelofelijk strak en in een kleine twee uur raast hit na hit voorbij.
Dat alles is vanavond niet anders. Al heeft de band voor deze tour wel weer eens wat oudere nummers afgestoft. De wat saaie setopener The Boxer, een van de mindere nummers van überhaupt de meest wisselvallige Editors-plaat, hadden we wel kunnen missen, maar de vurige oudjes All Sparks en Fingers In The Factories zijn welkome toevoegingen aan de setlist. Violence blijft in het eerste half uur van de show nog redelijk onderbelicht. De enige twee nummers die er van voorbij komen – singles Hallejulah (So Low) en Darkness At The Door – zijn tegelijkertijd de twee meest toegankelijke die de plaat kent. Pas als Smith achter de piano plaatsneemt voor het stemmige Salvation van het vrijwel geheel elektronische In Dream uit 2015 horen we voor het eerst vanavond wat Editors nieuwe stijl.
Salvation vindt nog niet heel veel bijval in het publiek, dat tot dan toe vooral qua hartenlust heeft staan springen of meeneuriën met opzwepende gitaarlijntjes, maar het ijzersterke één-tweetje van het titelnummer van Violence en No Harm houdt de zaal wel direct in een wurggreep. Zeker live wordt maar weer eens duidelijk dat het verschil tussen de gitaargedreven Editors van de eerste paar albums en de meer op synths gesteunde latere albums helemaal niet zo groot is. De synthnummers zijn even opzwepend en meeslepend als de gitaarnummers, enkel de muzikale omlijsting is anders. Dat zorgt er voor dat het optreden toch een consistent geheel blijft, zelfs wanneer de band constant tussen de twee stijlen wisselt. Zo voel je nauwelijks whiplash als het na dat eerdergenoemde blokje opeens tijd is voor het razendsnelle Bullets.
Wanneer daarna grote hit A Ton Of Love volgt, zouden we bijna vergeten dat we in een relatief kleine zaal staan te kijken. Enkel de vlammenwerpers ontbreken, verder staat de band gewoon op het podium alsof er meer dan tienduizend man aan hun voeten staat. Dergelijk bombast is deze zaal duidelijk niet gewend, dus af en toe gaat er een beetje nuance verloren in de geluidsmix, maar dat mag de pret verder niet drukken. Aan de ene kant is het wel jammer dat de band deze intieme setting niet als kapstok gebruikt voor een wat intiemere show – zelfs het akoestische intermezzo dat deze tour vaak op de setlist prijkt wordt overgeslagen – maar aan de andere kant heeft het contrast tussen de podiumpresentatie en de omgeving ook wel wat. Zo is het een wonder dat de tribunes niet instorten na de daverende climax van het zoals altijd heerlijk uitgesponnen Papillon.
Iedere andere band zou zo’n climax niet weten te overtreffen, maar Editors gaat vrolijk nog even door. Violence-singles Magazine en Cold bewijzen zich beiden als Editors-klassiekers in de dop, maar ook de bombastische evergreens Smokers Outside The Hospital Doors en The Racing Rats bereiden de zaal voor op een spetterend einde. Dat komt alleen niet echt. Munich lijkt de veilige maar niet bijster opwindende afsluiter te worden, totdat Smith opeens voorprogramma Andy Burrows en diens gitarist op het podium trekt om een robbertje mee te spelen tijdens een versterkte versie van het doorgaans rustige Nothing. Een prima nummer in een strakke uitvoering, dat desondanks niet bepaald de gedroomde afsluiter is. Dat is dan ook het enige noemenswaardige smetje op een verder snaarstrak concert. Editors-album nummer zeven zal vast ook weer degelijke Ziggo Dome- en festivalshows met zich meebrengen, maar wij verheugen ons stiekem het meest op de onvermijdelijke intieme show een paar maanden later. Tot dan!
Fotografie: Arend Jan Hermsen
Gezien: 3 december 2018, TivoliVredenburg, Utrecht
