Ah, de herfst is in volle glorie gearriveerd. Tijd om de dekens weer uit de kist te halen, de pumpkin spiced latte op tafel te zetten en de neusspray tegen die onvermijdelijke verkoudheid binnen handbereik te houden. Én een passend jaargetijde om je onder te dompelen in popmuziek uit de melancholische hoek. Komt het daarom even mooi uit dat juist nu Solomon, in de Nieuwe Nor in Heerlen, aan zijn najaarstournee begint.

Fotografie Hub Dautzenberg

Die tour doet de Maastrichtse formatie overigens niet alleen; het is een double bill met Habitants, de band van ex-The Gathering-gitarist René Rutten. Beide groepen brengen hun eigen versie van wat ik gemakzuchtig herfstpop noem, maar hebben één ding gemeen: de blikvangers achter de microfoon hebben een stem om in te wonen. Maar hebben ze ook de liedjes in huis om onze ziel te verwarmen?

Laten we het zo zeggen: luister je naar Habitants, dan bekruipt je het gevoel van een gure novemberavond in een lege, post-industriële stad – lets’s say: Heerlen – waar je alleen over straat loopt, gegeseld door een striemende wind en koude regen. Het is duistere, soms wat kil klinkende muziek, vaak gespeeld in hetzelfde tempo en met weinig variatie, waardoor je als toeschouwer af en toe de aandacht verliest. Dat komt tevens door de wat bescheiden podiumpresentatie van zangeres Anne van den Hoogen, die betoverend mooi kan zingen, maar vanavond nét dat beetje extra lijkt te missen om het publiek bij het optreden te betrekken. 

Het is een machtig wapen overigens, die stem van haar. Winter is een bedwelmend hoogtepunt, waar haar hoge vocalen op een mooie manier schril afsteken tegen de logge instrumentale klanken. Even daarvoor speelt Habitants Meraki; een soort rockbenadering van de triphop van Massive Attack en Portishead, vol schurende spanning. Het is donker, het is intrigerend, het is melancholiek, maar het mist nét dat beetje pathos om een connectie op een diepere laag te maken.

Solomon daarentegen geeft je dat donkerwarme gevoel van een late, eenzame herfstavond, met de gordijnen dicht, thuis op de bank. Zo’n avond waarop je je leven overdenkt; herinneringen doorspekt met melancholie en soms met pijn en verdriet. Solomon is veel pathetischer dan Habitants. Niet alleen de stem van frontman Koen de Witte lijkt heel sterk op die van Tom Smith van Editors; ook zijn maniertjes aan de microfoon doen soms denken aan zijn Britse collega. Maar: hij trekt het publiek hiermee wél mee zíjn huiskamer in. We zitten als het ware naast hem op de bank, luisterend naar zijn verhalen over twijfel, hartzeer en verlangen.

Toepasselijk is het dan ook dat juist Life Line zo beklijft vanavond. Een song die de band schreef midden in de coronapandemie, toen we allemaal thuis opgesloten zaten en niet verder kwamen dan onze eigen gedachtenwereld, met alle gevolgen van dien. Maar niet alleen vanwege de inhoud grijpt deze song aan; het is ook een lied dat goed laat horen waarom Solomon zo’n veelbelovende band is. 

Het nummer begint klein, eindigt groots, is melodisch sterk en wordt prachtig, intens gezongen. De band kiest er doelbewust voor om grote emoties aan te spreken. Geen ironie, geen reserve, maar recht vanuit het hart. Effectbejag? Welnee, ‘gewoon’ een kwestie van je  kwetsbaar open durven stellen.

Is er dan nog iets wat deze twee bands met elkaar verbindt? Misschien is dat wel Envelopes, de nieuwe single van Solomon, waarop de Maastrichtenaren plots veel dreigender klinken, mede door de marcherende beat en de uit de bocht vliegende gitaren. Opeens steekt er een koude Noordooster op in de met zoveel vakkunde verwarmde Nieuwe Nor. Niet veel later staan we buiten op straat, het hoofd diep weggestoken in de kraag van de jas. Ah, de herfst is begonnen.

Gezien: 16 november 2023 in Nieuwe Nor, Heerlen