Epica in de Ziggo Dome. Eindelijk. De symfonische metalband heeft er bijna een kwart eeuw over gedaan om er te komen. Toetsenist Coen Janssen staat daar in een kort toespraakje even bij stil. Als het om bombast gaat, kan de vaderlandse trots in dit genre de kolossale hal met gemak aan, qua bezoekersaantallen ligt dat een tikje anders en lijkt de Ziggo Dome net een maatje te groot.
Terwijl elders op de wereld stadions vollopen, blijft het in eigen land behelpen. De relatie tussen symfonische metal en Nederland verloopt moeizaam. Opmerkelijk, aangezien hier een vruchtbare voedingsbodem is ontstaan met acts als After Forever, Within Temptation, Delain en Epica. Maar ondanks die voortrekkersrol, loopt het publiek hier niet massaal uit voor die extravagante combinatie van snoeiharde (death)metal, klassieke muziek, hemelse koren en sopraanachtige leadvocalen.
Het is juist Epica dat hierin excelleert. Met het vorig jaar verschenen album Aspiral heeft de zespersoonsformatie opnieuw bewezen dat ze behoort tot de internationale top in dit segment. En na uitverkochte shows in de kleinere, naastgelegen AFAS-hal lijkt een stap naar de Ziggo Dome niet meer dan logisch. Maar niet zonder risico.
De keuze voor een co-headliner in de vorm van het Zweedse Amaranthe pakt dan ook niet gelukkig uit. De avond kent een zogenaamde double-bill, vooraf gegaan door een optreden van Charlotte Wessels – in een vorig leven de frontvrouw van de Zwolse trots Delain. Al met al staat een kleine achtduizend bezoekers een heuse metal-marathon te wachten.
Amaranthe, een soort platgeslagen versie van Epica, wordt maar lauw ontvangen in de Dome, waar uit voorzorg de tweede ring is gesloten en de tribunes discreet met een zwart doek worden afgedekt. De Scandinaviërs pompen hun popmetal-melange ongegeneerd de zaal in en rijgen een snoer van rockclichés aan elkaar waar weinig subtiliteit in te ontdekken valt. De verwoede poging van de vocale aanjagers Nils Molin en Elize Ryd om de ruimte op temperatuur te brengen slaat dood en krijgt nauwelijks respons. Aan een toegift is geen behoefte. Toch komt ie er.
Nee, dan is Epica van een andere categorie. Muzikaal, technisch, stilistisch – in alles overvleugelt de van oorsprong Limburgs/Brabantse band de zwoegende Zweden. Vanaf de eerste tonen van Apparition en Cross The Divide, twee tracks van het laatste album, maakt Epica ondubbelzinnig duidelijk dat met hen niet te spotten valt. De zwaar pompende openingszetten leggen een stevig fundament waarop de zuivere zang van Simone Simons aangenaam contrasteert met de brute grunts van zanger/gitarist Mark Jansen. Want dat is waar het gezelschap in uitblinkt: hun muziek is een raadselachtig doolhof van tegengestelde bewegingen, onberekenbare tempo- en sfeerwisselingen en compositorische slimmigheden. Elk nummer heeft wel weer een onverwachte twist.
Neem een wat ouder nummer als Unleashed, dat op het eerste gehoor een nogal mellow refrein heeft meegekregen, maar zonder pardon wordt gecombineerd met meedogenloze deathmetalpassages. Je moet maar durven. Het past echter perfect in het bonte straatje van Epica, waar mierzoete momenten als Tides Of Time, jawel met zwaaiende lichtjes in de zaal, afgewisseld worden met compromisloze composities als Martyr Of The Free Word en The Grand Saga Of Existence.
Eigenlijk smaken die exercities naar meer, maar een nieuwe track als Darkness Dies In Light haalt de setlist helaas niet. Oké, daar staat dan weer de uitsmijter Beyond The Matrix tegenover. Verrassend genoeg krijgt die song vocale ondersteuning van Alissa White-Gluz, het voormalig kopstuk van Arch Enemy. Zij is daarvoor al opgedoken in Sirens – Of Blood And Water dat samen met Charlotte Wessels, Elize Ryd en Simone Simons uitgroeit tot een magisch en vooral sereen hoogtepunt.
Behalve muzikaal pakt Epica ook visueel spectaculair uit. Zeker, het is allemaal op het randje, of beter gezegd: er net overheen. Serpentinekanonnen, vonkenregens, vlammenwerpers, rookmachines – je kunt het zo gek niet verzinnen of het vult het luchtruim. Conclusie: Epica kan de Ziggo Dome aan. Nou ja, in principe dan.
Gezien:Â 7 februari 2026, Ziggo Dome Amsterdam
Fotografie: Willem Schalekamp
