Met het stevig rockende All Born Screaming maakte popdiva/gitaarvirtuoos Annie Clark, alias St. Vincent, vorig jaar een return to form na de wat vermoeiende seventies-pastiche Daddy’s Home. Dat leverde haar drie extra Grammys op. En een goedgevulde Ronda in TivoliVredenburg, vol mensen die zich op een frisse zomerdag graag laten opwarmen door wat artistiek gitaargeweld.

Fotografie Dimitri Hakke

Op papier is de All Born Screaming-tour een terugkeer naar de basis voor St. Vincent. Geen extravagante outfits, iedereen is gekleed in stemmig zwart of donkerblauw en geen moeilijke conceptuele gimmicks, zoals de erg kunstzinnige one woman show die Clark in 2017 in deze zaal opvoerde. Nee, in theorie is dit gewoon een stevige rockshow. In de praktijk voelt het alsnog alsof we naar performance art staat te kijken.

Zo zijn Clarks bizarre praatjes richting het publiek duidelijk ingestudeerd om zo ongemakkelijk mogelijk te zijn. Ze vertelt warrig over halfvergeten dromen, begint aan een lijst van dingen die ze leuk vindt in het leven – die na drie punten al aan een einde komt – en kondigt het naargeestige Big Time Nothing aan als een nummer over ‘love, light, hope and… Jesus?’. Juist.

Ook lijkt ze verwikkeld in een soort SM-ritueel met een roadie, maakt ze van een gitaarduel met oer-sessiemuzikant Jason Falkner een intieme stoeipartij en krijgt een beveiliger aan het einde van de show een lik over zijn kale bol. Dat alles terwijl Clark dit voorjaar bij haar Grammy-speech bekendmaakte een vrouw en een kind te hebben, een zeldzaam moment waarin de sluier van haar St. Vincent-persona leek af te glijden.

De makkelijkste conclusie is dat Clark constant een rol speelt. Dat is niet moeilijk te begrijpen; we begrijpen allemaal dat David Bowie niet echt Ziggy Stardust was. Maar haar Grammy-speech kwam niet veel oprechter over dan de praatjes vandaag, dus in theorie zou ook dát een rollenspel geweest kunnen zijn.

U begrijpt: het konijnenhol tussen feit en fictie gaat bij St. Vincent zo diep dat het een wonder is dat we haar niet in Beuningen hebben kunnen zien dit weekend. En dan hebben we het nog niet gehad over het moment dat ze gespeeld (?) boos wordt op de lichttechnicus wanneer haar ondergoed bij het verstellen van haar outfit even zichtbaar was.

Tot zover de momenten waarop de show – ongetwijfeld bewust – ietwat schuurt, maar de belofte van een strakke rockshow wordt alsnog waargemaakt. De begeleidingsband staat als een huis, met Falkner als grootste blikvanger. Ergens is het teleurstellend dat een virtuoos als Clark niet meer de hele show de gitaar in haar handen heeft, maar wanneer ze zich moet concentreren op haar zang, vult Falkner het gat met verve op. Toch komt de show het meest tot leven wanneer Clark wél de gitaar pakt, zoals tijdens een heerlijk felle uitvoering van oudje Birth In Reverse.

De focus ligt grotendeels op All Born Screaming. Een plaat die soms wat te kampen heeft met blikkerige productie, die het songmateriaal live gelukkig geen parten speelt. Zo behoren het Nine Inch Nails-achtige Broken Man en James Bond themesong in de dop Violent Times tot de hoogtepunten. Al komt het onbetwiste hoogtepunt toch van een oudere plaat (Masseduction).

Voor het stemmige New York klimt ze op de schouders van een beveiliger en grijpt ze gretig de handen van het publiek. Ze zingt een van de meest kwetsbare en emotionele nummers uit de St. Vincent-catalogus terwijl ze de voorste rijen recht in de ogen kijkt en iedere aangereikte hand stevig vastgrijpt. De sluier zal vast nooit helemaal worden opgetild, maar hier was er in ieder geval écht een klik tussen artiest en publiek. Dat maakt de ongemakkelijke tussenstukjes het doorstaan waard.

Gezien: 7 juli 2025 in TivoliVredenburg, Utrecht.