concert

Stereophonics in Afas Live: vanavond is de opwinding terug

‘Twintig jaar!’ Zo lang geleden is het volgens zanger Kelly Jones dat de Stereophonics hun debuut maakten in Amsterdam. Destijds was hij de voorman van een opwindend britpopbandje uit Wales waar heel wat over te doen was. Inmiddels is hij de baas geworden van een degelijke, solide britrockband, type middenklasser: genoeg aardige hits, niet al te opwindend meer. Compleet met een eigen fanschare die dat helemaal accepteert. Zo’n band dus die de komende jaren gerust om de paar jaar een paar duizend man op de been brengt. 

Op een zaterdagavond in januari kan zo’n band de AFAS Live dus prima vullen, zou je denken. Maar helaas: de opkomst is deze keer niet als gehoopt. Het balkon blijft noodgedwongen dicht, op de vloer is plek zat. Van de opwinding van toen is geen sprake – het lauwe applaus bij opkomst zegt genoeg. Dit is zeker geen ideale setting om in te schitteren, maar Stereophonics gaat dapper en voortvarend te werk. De jaren blijken nog geen grip gekregen te hebben op de band. Leren jasjes, biertjes op het podium, af en toe een grote grijns van het type ‘we staan hier toch mooi maar’: wie op de details let merkt dat het met de band wel goed zit. Die ene tegenslag kunnen ze wel aan.

Achterin de zaal zit de tribune vol met fans die zich aanvankelijk nauwelijks laten horen, als koningen van het lauwe applaus, maar vooraan is dat gelukkig anders. Daar staan de Britse fans en die uit Wales. Zij gaan uit hun dak, en flink ook. Voor hen zijn nummers als Thousand Threes en Local Boy In The Photograph duidelijk klassiekers. Er zijn spandoeken, vlaggen en gebalde vuisten. Voor hen is dit de gedroomde zaterdagavond – en hun enthousiasme werkt aanstekelijk. Heel langzaam raakt de zaal in de ban van de band. Ook op de tribune achteraan, waar het nog zo suf begon. Als na vierentwintig nummers de zaallichten aan gaan horen we ook daar een zucht van blije irritatie. Is het nu al voorbij?

Het venijn zit ‘m dan ook wel heel erg in de staart. Mr. Writer, The Bartender And The Thief, A Thousand Threes: het zit allemaal tegen het einde van het optreden. Goed voor een zalig kwartiertje, waarin de opwinding weer even helemaal terug is. Het lijkt wel of we weer in de bovenzaal van Paradiso staan, tijdens London Calling. Terug in de tijd, naar twintig jaar geleden. Gezegend is de band die vervolgens kan afsluiten met een hit als Dakota, een uitschieter in het oeuvre. Een single die live nog meer indruk maakt dan op plaat. Juichend stiefelen we dus naar buiten. Arme thuisblijver: kreeg die toch nog ongelijk.

Fotografie: Marel Poelstra

Gezien: 27 januari 2017, AFAS Live, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

<span class="club">Club</span> <span class="oor">OOR</span> was op Pinkpop
nieuws

Club OOR was op Pinkpop

OOR was op Pinkpop! We waren er met een eigen Club OOR-stand, waar verschillende artiesten langskwamen om een krabbel uit te ...
Pinkpop dag 1: Pearl Jam als verloren zoon
concert
Pearl Jam

Pinkpop dag 1: Pearl Jam als verloren zoon

De 49ste editie van Pinkpop vindt dit weekend weer plaats in Landgraaf en OOR is alle drie de dagen van ...
Bird Dog Dante
album
John Parish

Bird Dog Dante

John Parish is al een kwart eeuw een onmisbare rechterhand voor Polly Jean Harvey, alsmede een alom gewaardeerde producer, songschrijver ...

Recensie: Stereophonics in Afas Live: vanavond is de opwinding terug (concert) | OOR