Ooit veranderde alles wat Kevin Parker – alias Tame Impala – aanraakte in goud. Maar toen kwam Deadbeat. Een half jaar na zijn eerste echte flop speelt Parker z’n grootste Nederlandse clubshow ooit in een uitverkochte Ziggo Dome. Een visueel spektakel van meer dan twee uur, waarmee hij bewijst gewoon nog bij de groten der aarde te horen. En dat vindt hij nog steeds best ongemakkelijk.
Tame Impala en de spotlight: het blijft een wonderlijke combinatie. Menig popjournalist heeft geprobeerd om in het hoofd te kruipen van de langharige stoner uit Perth die – bijna tegen wil en dank – uitgroeide tot misschien wel de laatste rockster van z’n tijd. Zelf deden we onlangs ook weer een poging. Tijdens een uitgebreid interview in OOR vertelde Parker ons hoe hij het maken van muziek ervaart: als een intense emotionele reis die iedere vezel van z’n lijf leegzuigt, en waarbij één negatieve reactie ‘m al kan vervullen met intense vertwijfeling en zelfhaat. De enige manier om met de stress te dealen? Eindeloos rondjes rijden in z’n auto, z’n eigen muziek uit de speakers. ‘Alleen zo kan ik me goed voelen bij de muziek die ik maak – door zelf te luisteren en te denken: fuck, dit is goed.’
De weken na de release van Deadbeat gingen m’n gedachten vaak uit naar Kevin Parker en z’n kilometerteller. Hoeveel rondjes zou hij gereden hebben, terwijl de onverbiddelijke kraakrecensies stuk voor stuk binnendruppelden? Nee, Deadbeat was niet bepaald een succes. En niet alleen de pers was onverbiddelijk, ook veel diehard Tame Impala-fans wisten niet wat ze aanmoesten met de verzameling richtingloze dancebeats en plastic pophooks waarmee Parker na vijf jaar op de proppen kwam.
Tegelijkertijd verkoopt hij nog steeds de wereldwijde mega-zalen uit. Zalen die niet vol staan met dichtgetimmerde psychrockers of zure journalisten, maar met duizenden opgewonden Gen Z’ers. Een nieuw aangeboorde lichting fans, die helemaal geen problemen hebben met de nieuwe artistieke koers van hun idool. Hoor de Ziggo Dome eens luidkeels meezingen met single Loser, dat live een stuk sterker en funkier klinkt dan de muffige studioversie.
Het moet als een kleine overwinning voelen voor Parker, die glimlachend aanziet hoe een aantal Deadbeat-songs prima overeind blijft. De meeste speelt hij zonder gitaar. Z’n armen bungelend in het luchtledige en pulkend aan z’n slobbershirt. Tijdens Afterthought daalt hij zelfs neer van het podium om wat high fives te geven, een handtekening uit te delen en wat halfslachtig te flirten met de camera – waarna hij gehaast weer richting podium schiet. Snel terug achter de gitaar.
Nee, een groot entertainer zal Kevin Parker nooit worden, maar dat heeft hij ook nooit willen zijn. Zet hem neer op een schemerig zolderkamertje met een paar synthesizers en dan is hij pas echt gelukkig. Althans, dat lijkt de boodschap wanneer hij na Dracula plots van het podium verdwijnt. Gevolgd door de camera beent hij door de coulissen, duikt een wc-hokje in, leegt zijn blaas, wast zijn handen (luid gejuich) en duikt vervolgens midden in de zaal op.
Hier – liggend op een perzisch tapijt tussen de knisperende synthesizers – speelt hij Ethereal Connection en Not My World: de twee songs waar de techno-invloeden van Deadbeat het duidelijkst naar voren komen. Maar een echte rave wil het niet worden in de zaal. Daar gaan ze even later pas echt los, bij zekerheidje Let It Happen – dat met een flink arsenaal aan lasers en confetti de Ziggo aan flarden schiet.
Zo hoeft Tame Impala niet eens een overweldigende show neer te zetten om toch een aantal keer voor extase te zorgen. En hoe kan dat ook anders, als je nummers als Elephant, Feels Like We Only Go Backwards en het onvermijdelijke The Less I Know The Better in je repertoire hebt. Op deze momenten is het overduidelijk: ook na een mindere plaat is Tame Impala nog gewoon een absolute popster. Of ‘ie dat nou leuk vindt of niet.
Gezien: 4 mei 2026 in Ziggo Dome, Amsterdam
Fotografie: Noah Schielen
