concert

The Analogues worstelen met witte dubbel: nood maakt creatief

De dood van Brian Epstein op 27 augustus 1967 betekende een keerpunt in het bestaan van The Beatles. De ooit zo strakke organisatie rond de fab four verkruimelde en al snel was het artistiek ieder voor zich. Een gezamenlijke trip naar India in Februari ’68 hielp de neuzen weer één kant op te krijgen en leverde een karrenvracht aan nieuwe liedjes op, maar in de studio was de gezamenlijke focus al snel weer weg. Zozeer zelfs dat producer George Martin, technicus Geoff Emerick en drummer Ringo Starr er tijdens de sessies de brui aan gaven. Martin en Starr keerden terug, maar de producer maakte er geen geheim van dat hij vond dat het beter was geweest als de dubbelaar was ingedikt tot één elpee. Door de anarchie waren in zijn ogen teveel zwakke songs door de kwaliteitscontrole geglipt. Vloeken in de kerk natuurlijk, want de witte dubbel is een icoon en wordt vanwege haar grilligheid geprezen door veel mensen in de alternatieve hoek.

The Analogues kenden dit keer ook al geen vlekkeloze voorbereiding. Vlak voor de tour moest zanger/gitarist Jan van der Meij zich terugtrekken vanwege problemen met zijn gehoor. Een fikse aderlating want met zijn flexibele stem, prima gitaarspel en overtuigende podiumpersoonlijkheid was hij de gedroomde McCartney. De nood maakte creatief. Met Moke-frontman Felix Maginn werd een prima Lennon in huis gehaald, inclusief authentieke looks en native Engels. De vocalen van Paul worden nu verdeeld over Diederik Nomden, drummer Fred Gehring en voor het echte scheurwerk wisselende gastvocalisten. Vanavond in Carré is dat Martin van der Starre uit de Edwin Evers Band, die zich uitstekend van zijn taak kwijt en ook qua presentatie wat sjeu toevoegt.

Het sober gearrangeerde songmateriaal op de witte dubbel leent zich minder goed voor de orkestrale benadering van The Analogues dan Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band en Magical Mystery Tour. Zorgden die shows voor een aaneenschakeling van oh’s en aah’s, dit keer zijn de hoogtepunten schaarser. Tussen Back In The USSR, While My Guitar Gently Weeps, Blackbird, Yer Blues en Helter Skelter komen nogal wat lullige deuntjes en vingeroefeningen voorbij. Met de nodige theatertrucs slagen The Analogues er in liedjes als Glass Onion, O-Bla-Di O-Bla-Da, Martha My Dear Don’t Pass My By en Why Don’t We Do It In The Road leuk te houden. De blokfluitisten, de kunstfluiter en de fraaie filmpjes op de achtergrond van Sonja van Hamel en Robert Muda houden de zaal bij de les. Maar onbedoeld bewijzen ze wel het gelijk van George Martin: de witte dubbel is niet zo sterk als de mythe wil doen geloven.

Het weerhoudt The Analogues er niet van om er een onderhoudende theatervoorstelling van te maken. De geluidscollage Revolution #9, op de plaat een zapmoment, wordt met een intrigerende visuele LSD-trip van Jaap Drupsteen de weirde climax in de show, die vervolgens stemmig wordt afgesloten met het dromerige Goodnight. Na zoveel grilligheid komen vroege Beatle-liedjes als I Call Your Name en I Want To Hold Your Hand in de toegift als een bevrijding. Gek genoeg sluiten The Analogues af met All You Need Is Love en niet Hey Jude, het meest succesvolle liedje dat de sessies voor de witte dubbelaar opleverde.

Fotografie: Michel Mees

Gezien: 14 februari 2017, Carré, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Kies je eigen cd- of vinylpakket!
abo-actie

Kies je eigen cd- of vinylpakket!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit ...
OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment
11-tal

OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment

Elke maand selecteren we de beste en belangrijkste albums van het moment. Een elftal niet te missen platen, hand-picked door de ...
'De security wordt straks een soort dokter bij de club'
muziek in coronatijd

‘De security wordt straks een soort dokter bij de club’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

Recensie: The Analogues worstelen met witte dubbel: nood maakt creatief (concert) | OOR