Je kunt je oprecht afvragen waarom The Beaches – een bandnaam die overigens geen fluit met het strand te maken heeft – zo succesvol is. Niet dat de vier vrouwen geen goede liedjes schrijven, integendeel, maar muzikaal gezien is de band niet per se hoogdravend te noemen. In een steeds voller stromende Heineken blijken het charisma en enthousiasme van de Canadese band echter doorslaggevend.

Want potverdikkie, wát een plezier straalt dit viertal uit. Gitarist Leandra Earl duikt ergens halverwege het publiek om als een soort rugby scrum omhoog getild te worden en zangeres (en overtuigende frontvrouw) Jordan Miller straalt een uur lang van oor tot oor. Steeds zoekt ze connectie met het publiek. Die vindt ze ook, want het staat vooraan vol met fans van het eerste uur. ‘Deze ken ik nog niet!’, zegt de één. ‘Nee, die staat op het nieuwe album’, vertelt haar vriendin. Voor de duidelijkheid: dat nieuwe album laat nog twee weken op zich wachten.

Met andere woorden: the hype is real. Niet gek ook, want Blame Brett was dé indiehit van vorig jaar, maar dat verklaart ook gelijk waarom het langzamerhand als een uitgekauwd verhaal voelt. De band heeft in de tussentijd prima singles uitgebracht, maar niets komt in de buurt. Miller en consorten blijven niettemin geweldige schrijvers, die het ongemak van (queer)relaties beschrijven zonder een blad voor de mond te nemen, zoals op het nieuwe Did I Say Too Much: ‘Was our whole relationship just your boyfriend’s kink?’ Pijn en ongemak in één zin, maar dan heel vrolijk verpakt.

Die formule vormt de rode draad – ook live – bij The Beaches: relaties zijn een verschrikking, partners zijn ellendig, we eindigen alleen, en misschien is dat maar beter ook. Het talent van The Beaches zit ‘m echter in de manier waarop ze het brengen: zangeres en frontvrouw Jordan Miller weet precies hoe ze het publiek in de Heineken moet bespelen, zusje Kylie neemt haar gitaar op haast opwindende wijze ter hand, drummer Eliza speelt met haar onverstoorbaarheid op de achtergrond een ongeziene, maar essentiële rol in het geheel en queer icon Leandra ontwapent met haar coolheid.

En dus is het, al het bovenstaande bij elkaar opgeteld, een uitstekende show. The Beaches wil echter, zo lijkt het, liever een popgroep dan een rockband zijn, terwijl ze in het laatste significant beter zijn dan in het eerste. Hier en daar druppelt er een waanzinnige rockstem doorheen bij Miller, maar de liedjes bieden vooralsnog onvoldoende ruimte om die goed te benutten. Het vroegere Desdemona wordt volledig overgeslagen, terwijl juist die gitaarrockvibe ze het beste afgaat. Er zit overduidelijk meer in het vat bij The Beaches, en hopelijk gunnen ze zichzelf op de nieuwe plaat de ruimte om dat eruit te halen.

Gezien: Lowlands 2025, 16 augustus (17.15 uur) in de Heineken.