Ze gaan al bijna tien jaar mee: The Beaches. De Canadese zussen Jordan en Kylie Miller en hun jeugdvriendinnen Leandra Earl en Eliza Enman-McDaniel brachten in 2017 hun eerste plaat Late Show uit. Een late show is het niet vandaag, ze beginnen om 18:50 al in Tent Stage, die al gauw propvol staat. Een teken van hun groeiende populariteit, toch?
Gezien de grote belangstelling – en natuurlijk die ene grote hit, waarover straks meer – zou het niet gek zijn geweest als ze op een van de grote buitenpodia hadden gestaan. Heel veel lijkt het ze echter niet te doen: Pinkpop spelen is een droom die uitkomt, zegt bassiste Kylie Miller en die boodschap wordt later nogmaals benadrukt door haar zus Jordan: ‘Dankjewel voor het waarmaken van vier Canadese meidendromen.’
De show die ze in elkaar hebben gezet voor Pinkpop bestaat vrijwel volledig uit liefdesliedjes. Of ja: eigenlijk vooral liedjes over mislukte liefdes. Ze spreken zelf van ‘situationships’. ‘I gotta stop doing that because I deserve better’, zegt Earl, wat dient als startschot voor Should’ve Known Better.
Die bruggetjes zijn goed ingestudeerd. Noem het professioneel. Het volgende nummer wordt ingeleid met: ‘The love of your life should never make you feel hypothetical’ – waarna, hoe kan het ook anders, Hypothetical wordt gespeeld. Ook betrekken ze het publiek erbij door meer op de risers voor het podium te gaan staan dan op het podium zelf, perfect tussen twee camera’s in – je zou bijna denken dat er over na is gedacht.
Dat ze veelal over dezelfde onderwerpen zingen, erkennen ze gelukkig zelf ook. De nieuwste plaat No Hard Feelings (2025) bestaat vrijwel alleen maar uit liedjes met universele verhalen. Heel diep gaan de teksten niet: ‘I hate your boyfriends, I hate your girlfriends, I hate your boyfriend’s girlfriends’, wordt herhaaldelijk verkondigd door frontvrouw Miller. Halverwege de show valt ook op dat veel songs op elkaar lijken qua structuur en klankkleur. Misschien is het dat gebrek aan diepgang – of nóg zo’n grote hit – wel de reden dat The Beaches in de Tent Stage staan en (nog) niet buiten.
Eén ding is zeker: het viertal weet precies hoe ze een show geven die blijft hangen. Tijdens de laatste twee nummers wakkeren ze het hoofdpodiumvlammetje voor een volgende editie toch weer aan: Edge Of The Earth en Last Girls At The Party leveren een dolenthousiast publiek op, dat als een heus cheerleadingteam de instructies van de band volgt.
Wanneer de band aftelt richting de onvermijdelijke climax – Blame Brett, uiteraard – wordt er braaf meegeteld. En zodra Miller voorstelt om die verdraaide Brett lekker samen de schuld te geven, wordt het zinnetje ‘Don’t blame me, blame Brett’, luidkeels teruggeroepen. Het is de perfecte afsluiter van een tot in de puntjes geprogrammeerde popshow, die naar meer smaakt.
Gezien: Pinkpop 2026, vr 18.50 uur (Tent Stage)
Fotografie: Hub Dautzenberg
