11 november, de dag dat in het zuiden van het land officieel het carnavalsseizoen wordt ingeluid. In Amsterdam is men daar natuurlijk veel te nuchter voor, maar wie ’s avonds bij het concert van The Flaming Lips in de Melkweg is, denkt daar misschien toch anders over. Het rariteitenkabinet van Wayne Coyne had namelijk geen toepasselijkere dag kunnen kiezen om ons land met een bezoekje te vereren. De frontman ziet er in ieder geval uit alsof hij klaar is voor carnaval: uitgerust met een ooglapje, pluizige roze armbanden en een soort leren borstharnas. Het mag duidelijk zijn, The Flaming Lips hebben vanavond zin in een feestje. Ze zijn gelukkig niet de enige.

Dat gezegd hebbende, duurt het wel even tot de band op gang komt. Als de klok op de aangekondigde aanvangstijd van half negen staat, wordt er nog druk gerommeld op het podium. Uiteindelijk begint de band een half uur te laat, maar Coyne mitigeert de ergernis al snel met een knipoog. Omdat de band al de gehele tijd op het podium staat, is ons volgens de zanger het genot van de rock & roll entrance ontnomen. Dus moeten we tijdens het openingsnummer – een van prettige grootheidswaanzin getuigende cover van Richard Strauss’ Also Sprach Zarathustra, u weet wel, het 2001: A Space Odyssey deuntje – doen alsof de heren er nog niet zijn, om ze daarna een luid welkom te geven. Het is allemaal nogal melig, maar het werkt natuurlijk wel.

Als na de laatste dramatische trommelslag de eerste tonen van Race For The Prize klinken en de ballonnen- en confettiregen inslaat, is de sfeer direct uitzinnig. Het helpt dat de band in het openingsstuk klassieker na klassieker op het publiek afvuurt. Na Race For The Prize krijgen we direct twee nummers van prijsalbum Yoshimi Battles The Pink Robots voorgeschoteld. Tijdens het eerste deel van het tweedelige titelnummer van die plaat haalt Coyne, die inmiddels in het kruis van een roze opblaasrobot hangt, de vaart nogal uit de show als hij het nummer opnieuw opstart omdat hij vindt dat het publiek bij een bepaald participatiemoment niet voldoende meedoet, maar dat mag de pret verder niet drukken.

Sowieso nemen de heren de tijd vanavond, met zestien nummers in een kleine twee uur wordt bijna iedere song ruimschoots uitgesponnen. Meestal werkt dat uitstekend, maar bij het slepende, melancholische The Castle daalt de feestvreugde een beetje. Gelukkig duurt het niet lang voordat het immer aanstekelijke riffje van She Don’t Use Jelly door de zaal schalt en de Flaming Lips-trein weer terug op de rails is. Als Coyne even later op een gigantische eenhoorn door de zaal rijdt – tijdens, hoe kan het ook anders, There Should Be Unicorns – zou je misschien denken dat de gekte nu wel zijn hoogtepunt heeft bereikt, maar dan heeft de frontman de kenmerkende hamsterbal waarin hij altijd over het publiek loopt nog niet eens van stal gehaald.

Dat doet hij een paar nummers later, tijdens een cover van Space Oddity. Op zich een nummer dat niet veel aan de set toevoegt, maar als je ziet hoe Coyne stralend van geluk het iconische refrein brult terwijl hij in zijn bal over de hoofden van het publiek stuitert, heeft dat op een vreemde manier toch iets ontroerends. Naarmate de avond vordert, voelen we dat gevoel steeds vaker. De sfeer die de Lips in de Melkweg weten te creëren is zo gelukzalig, zo onschuldig, dat je zou willen dat we niet om een uur of elf weer met zijn allen de kille Amsterdamse nacht in moesten.

Als Coyne net voor afsluiter van de reguliere set A Spoonfull Weighs A Ton aankondigt dat hij voor het eerst vader wordt, wordt de show pas écht hartverwarmend. De zichtbaar aangedane frontman zet het nummer vervolgens nog even extra kracht bij, waardoor we na een ruime anderhalf uur aan ongein uiteindelijk met metersdik kippenvel op onze armen in de zaal staan. In de toegift gooit de onvermijdbare, euforische afsluiter Do You Realize?? – met opblaasbare regenboog op het podium – daar nog een schepje bovenop. Als we daarna met frisse tegenzin toch het universum van The Flaming Lips verlaten, lijkt Amsterdam niet eens meer zo koud.

Fotografie: Luuk Denekamp

Gezien: 11 november 2018, Melkweg, Amsterdam