Wanneer je op een doorsnee maandagavond aankomt bij de Melkweg verwacht je geen hordes semi-punkers met zwart-wit geschminkte clownsgezichten. Het is dan ook geen doorsnee maandagavond. De tweelingbroers Wyatt en Fletcher Shears, beter bekend als The Garden, staan in de Max. Met hun ultrakorte songs die werkelijke alle kanten uitschieten en een flinke online fanschare weten ze de zaal inmiddels uit te verkopen.

Fotografie Lisa Hussaarts

Twee voorprogramma’s achter de rug voor iets meer dan twintig euro per toegangskaartje: de prijs-kwaliteit is al dik in orde. Mag ook wel eens gezegd worden in deze barre tijden van torenhoge ticketprijzen. De broers betreden het podium, een van de twee met een acrobatische koprol, en de zaal gaat direct los. Niet op een cliché ‘joepie de band is er’-manier, er ontstaat bij het eerste nummer What Else Could I Be But A Jester al een moshpit. En bij het tweede nummer. En bij het derde.

Zo’n tien minuten in de set klimt de eerste dappere fan vanuit de moshende menigte het podium op en laat zich gelukzalig in het publiek vallen. Die stagediver opent het duikseizoen, per nummer springen er zo’n drie à vijf mensen vanaf het podium in de zee van hossende clowns onder hen. Iedereen krijgt vanavond gratis merchandise in de vorm van een dikke blauwe plek.

De hele show is absolute chaos, behalve op het balkon en achter de instrumenten. The Garden wordt door de stagedivers niet lastiggevallen, ze blijven lekker hun drum & bass/jungle/punkrock-nummers spelen zonder aangeraakt te worden door bezwete fans. Security is er niet of boeit het niet, maar het is kennelijk ook niet echt nodig.

Éen keer grijpt de roadie in, alsof hij op dat moment besluit dat het welletjes is. De stagedivers zijn echter niet meer te stoppen, zijn ingreep is misschien zo’n drie minuten effectief of de volgende klimt alweer het podium op.

The Garden bedient de zaal met het ene nummer na het andere. Weinig stiltes, weinig praatjes. Ze spelen oudere publieksfavorieten, zoals Banana Peel en This Could Build Us A Home. Nieuwere nummers komen ook aan bod, zoals de nieuwste single Filthy Rabbit Hole.

De broers staan met z’n twee op het podium, een achter de drums en de ander met een gitaar. Een typisch The Garden-nummer bevat nogal wat sound effects en tig synthesizers. Dit lossen ze op door mee te spelen met een opname in plaats van een toetsenist en bassist in te huren. Er is dan ook weinig ruimte voor een hele band als je publiek ook op het podium mag staan.

De hele avond lang dreunt, gonst en schudt de Melkweg. Wanneer het laatste nummer Chainsaw The Door heeft geklonken, zijn de zo nauwkeurig zwart-wit geschminkte clownsgezichten grijs, armbandjes kwijt, t-shirts in broekzakken gefrommeld en telefoonschermpjes kapot.

Klassieke muziek klinkt uit de speakers na het optreden, de perfecte oprotmuziek. De grijze clowns pakken hun biezen en vertrekken naar hun circustenten, maar de adrenaline en de zijsteek van het springen blijven nog lang hangen.

Gezien: 24 juni 2024 in Melkweg, Amsterdam