concert

The Kik speelt De Groot: we praten, we zingen, we lachen allemaal

Het is in meerdere opzichten een speciale gebeurtenis die dit weekend in Ahoy plaatsvindt. In de eerste plaats omdat we dankzij ‘The Kik Speelt Boudewijn de Groot’ weer even kunnen genieten van twee klassiekers uit de Nederlandstalige popmuziek en al die geweldige liedjes van een half eeuw oud in volle glorie (uitgevoerd met orkest) voorbij horen komen. Maar ook het feit dat de Rotterdamse Nederbietels op deze plek het culturele erfgoed onder handen nemen is natuurlijk best bijzonder. Zonen van de stad op het heilige beton van het voormalige sportpaleis.

Zelfs de immer vlotgebekte Dave von Raven gaat enigszins stamelen door de setting. ‘Groot he’, zegt hij ergens halverwege het eerste deel van het concert. ‘Toen we hier begin van de middag binnenkwamen, Arjan uiteraard aan het éind van de middag, dachten we: zo… het is best groot hier. Tja, ik heb het al ‘ns eerder gezegd, het Soldaat van Oranje-syndroom: je begint met een paar optredens en elke keer worden er weer shows bijgeboekt. En dan sta je dus ineens in Ahoy.’

  

De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat door de stoeltjes in de arena de capaciteit ongeveer is gehalveerd en de show van vanavond in tegenstelling tot die van zaterdag niet uitverkocht is. Die opzet, niet heel gek gezien de gemiddelde leeftijd van het publiek, zorgt er ook voor dat je het gevoel krijgt een theaterconcert bij te wonen. Dus volgt er een beschaafd applausje als band en orkest opkomen en lijken de veelal vijftig-/zestigplussers in de zaal aanvankelijk even de kat uit de boom te kijken. Eerst maar eens zien of die jonge broekies het monumentale materiaal van Voor De Overlevenden (1966) en Picknick (1968) wel eer aandoen, lijkt de gedachte. De twijfels worden met de tijdloze begintonen van het titelnummer van eerstgenoemde album meteen weggenomen. Het geluid is kristalhelder en nagenoeg perfect in balans, waarbij de drie secties – band, blazers en strijkers – op gezette tijden afzonderlijk worden uitgelicht, maar waar nodig tot een fraai geheel samensmelten.

De kwaliteit van de muziek (Von Raven: ‘De beste albums aller tijden’) en de muzikanten doen de rest. En dat lijkt makkelijker dan het is. De Wilde Jager schiet van een breekbaar akoestisch tokkeltje in de coupletten naar uptempo beatmuziek in de refreintjes (inclusief mooi psychedelisch orgelspel van de onnavolgbare Paul Zoontjes) en is exemplarisch voor de experimentele randjes die veel songs tot een uitdaging maken. Dat The Kik (en orkest) de ingenieus gearrangeerde werkjes ogenschijnlijk moeiteloos uit de mouw schudt, kun je gerust knap noemen. Het vertederende popliedje Naast Jou, de vlekkeloos uitgevoerde klassieker Testament, het weemoedig tokkelliedje De Vrienden Van Vroeger en Von Ravens ‘eerste liefde’ Verdronken Vlinder groeien uit tot gloedvolle hoogtepunten die in het eerste deel qua waardering alleen nog overstegen worden door de overbekende Holland-hymne Het Land Van Maas En Waal.

Tussendoor worden we getrakteerd op droogkomische een-tweetjes tussen Von Raven en sidekick/zanger/gitarist Arjan Spies, die ervoor zorgen dat de boel niet al te zwaar wordt. En dat is in deel twee, de uitvoering van het ‘moeilijke’ psychedelische Picknick, meer dan welkom. Dus neemt Von Raven uitvoerig de tijd om uit te leggen wat een drieluik is (‘Dat is een schilderij, maar dan eh… met drie luiken’) en dat De Groots liedjes Eva, De Tuin Der Lusten en Megaton zijn gebaseerd op het bekende schilderij van Jheronimus Bosch. En als na het eerste ‘paneel’, het lieflijke maar ook met nodige dissonanten opgetuigde Eva, er een serieuze boventoon in de zaal hangt en De Tuin Der Lusten op zich laat wachten omdat er gestemd moet worden, brengt gitarist/zanger Arjan Spies weer wat lucht: ‘Hey Dave, zo gaat alle vaart wel een beetje uit dat drieluik van je hè’.

Het is een avond van grappen en grollen, van bijna beklemmende schoonheid en ontroerende melancholie die het kippenvel duimendik tevoorschijn tovert. Helemaal als er in de finale nog een verrassend konijn uit de hoge hoed komt. Dat zangeres Elly Zuiderveld, bijgestaan door Jolien Damsma, naar Rotterdam zou komen om nog één keer Meester Prikkebeen te doen, was te verwachten. Maar dat er tijdens het langgerekte intro ineens een mannetje met een witgrijs aureool het podium oploopt en er alleen daardoor al een grote golf van opwinding door de zaal waait, daar had niemand rekening mee gehouden.

Uit het niets duikt De Gro(o)te Man op. De geestelijk vader van alle schoonheid die we zojuist in dik anderhalf uur voorbij hebben horen komen. Als Boudewijn de Groot inplugt en begint te zingen is de waardering boven de grijzende rijen bijna tastbaar. Er volgt nog één toegift. Met de éminence grise als grote voorganger wordt Het Land Van Maas En Waal voor een tweede keer ingezet en wordt een mooie avond in lijn met het liedje feestelijk afgesloten: en we praten en we zingen en we lachen allemaal…

Gezien: 22 november 2019 in Ahoy, Rotterdam

Fotografie: Dimitri Hakke

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

OOR's Eindlijst 2019: Lana Del Rey maakt album van het jaar
eindlijst

OOR’s Eindlijst 2019: Lana Del Rey maakt album van het jaar

Norman Fucking Rockwell! van Lana Del Rey is door de verzamelde Nederlandse muziekcritici uitgeroepen tot het beste album van het ...
Kerstmuziek, maar dan leuk: 8 albums voor fijne feestdagen
tips

Kerstmuziek, maar dan leuk: 8 albums voor fijne feestdagen

Kerstboom, knipperlichtjes, een klauterende kerstman tegen de gevel en dan alleen nog... de muziek! Rond deze tijd van het jaar ...
Grauzone met o.a. Shame, The Murder Capital, Stephen Mallinder, Damo Suzuki
Club OOR
Grauzone met o.a. Shame, The Murder Capital, Stephen Mallinder, Damo Suzuki

Grauzone met o.a. Shame, The Murder Capital, Stephen Mallinder, Damo Suzuki

Lees alle inter­views, achter­grond­verhalen, recensies, columns en agenda­tips van OOR nu ook op OOR.NL. Exclusief voor abonnees. ABONNEE EN WIL ...

Recensie: The Kik speelt De Groot: we praten, we zingen, we lachen allemaal (concert) | OOR