In februari 2024 stond The Last Dinner Party nog in de kleine zaal van de Melkweg. Nu twee jaar later speelt de Britse band de grootste headlineshow in hun loopbaan tot dusver, in de zo goed als uitverkochte AFAS Live. En daarmee vervult de groep de ambitie die al vanaf debuut Prelude To Ecstacy en opvolger From The Pyre van de plaat klinkt: dat ze een van de grotere rockbands in de huidige popmuziekwereld aan het worden zijn. Maar, maken ze die nieuwe status ook waar?

Ergens halverwege de show krijgt zangeres Abigail Morris het te kwaad. Tijdens de eerste tonen van The Scythe, beginnen de voorste rijen fans plotseling met gekleurde briefjes te zwaaien, waarop de sleutelzin uit dat nummer te lezen valt: ‘We’re bound together’. Morris krijgt een brok in de keel en een traantje in het oog, waardoor het begin van The Scythe de mist ingaat. Maar de emotie is oprecht.

Het doet ze wat, de vijf van The Last Dinner Party, dat ze hier mogen staan voor vijfduizend man in een grote hal in het buitenland. Maar ondanks dat grote verwachtingspatroon lijken ze er klaar voor. Het spelplezier spat er van het begin vanaf, terwijl er zeer strak wordt gemusiceerd. Dit is een geoliede machine. Niet gek; van de eerste vier bandjaren was de groep er ongeveer drie op tour.

Maar ook qua geluid heeft The Last Dinner Party zich definitief gewend tot de grote podia. Na de festivalweides van onder andere Coachella, Glastonbury en Pinkpop, nu dus ook de sporthallen en arena’s. Dus heeft de band de versterkers opgeschroefd en de baslijnen verder uitgebaggerd. Want wat klinkt The Last Dinner Party opeens als een échte rockband. De groef in de coupletjes van Count The Ways is veel dieper dan op plaat, evenals het knallende slot van het normaliter zo speelse Second Best.

Bekende nummers van het succesvolle debuut hebben voor deze tour hoorbaar een nieuwe bewerking gekregen. Dat valt nog het meest op in Caesar On A TV Screen – eigenlijk qua structuur drie songs in één nummer – waar plotseling nieuwe gitaarvullinkjes en vette breaks een plek hebben gekregen. Die zwaardere sound heeft wel gevolgen voor de balans in de geluidsmix, die de vele lagen in de muziek van The Last Dinner Party niet altijd meer tot zijn recht laat komen.

Dat is jammer, want er is zoveel te horen in de muziek van de Britten. Koortjes, piano, synths, soms zelfs mandoline en dwarsfluit. Mooi ook dat alle songwriters in de band de spotlights krijgen; niet alleen Abigail Morris staat centraal, maar ook gitariste Lizzie Mayland en toetseniste Aurora Nishevci mogen hun nummers zingen. Hold Your Anger van laatstgenoemde is een hoogtepunt vanavond; een lied dat lichtvoetig folky begint, maar ontaardt in een grootse eruptie van gitaar en samenzang. Prachtig.

Na een overweldigende eerste 45 minuten komt voorzichtig de klad in de show. Morris permitteert zich wat meer praatjes tussendoor en hoe lief en welgemeend ook: ze halen de vaart wat uit het concert. Maar richting het einde volgen de bangers: doorbraakhit Nothing Matters is het sluitstuk van de reguliere set en maakt de AFAS zo enthousiast dat de mensen op de balkons in afwachting van een encore spontaan en massaal met de voeten beginnen te stampen. Bisnummer This Is The Killer Speaking brengt de zaal – onder andere met dansinstructies van Morris en enkele fans – vervolgens tot de achterste rij aan het dansen.

Nee, het is geen perfecte show die The Last Dinner Party hier vanavond aflevert. Maar voor een band die in zo’n korte tijd zo’n enorme groeispurt heeft doorgemaakt en met ogenschijnlijk gemak de groeiende ambities weet waar te maken, slaagt The Last Dinner Party met vlag en wimpel voor het grootste-headline-show-examen.

Fotografie: Hub Dautzenberg

Gezien: 1 maart 2026 in AFAS Live