Pete Doherty staat op een leeg podium en speelt wat gammele akkoorden, waarin we met enige moeite het titelnummer van laatste plaat Anthems For Doomed Youth kunnen herkennen. ‘Carl?’, roept hij, kijkend over zijn schouder. Dan nog een keer: ‘Carl?’. En verdomd: daar komt Carl Barât uit de coulissen, geflankeerd door bassist John Hassall en drummer Gary Powell, de twee betonpilaren die het gammele huis dat de twee voormannen bouwen nog enigszins overeind houden.
Op dat moment zijn The Libertines meer dan een uur te laat. De driekwart gevulde Ronda in TivoliVredenburg mort. Een uur is lang, en met die laatste trein gaat het sowieso niet meer goed komen. De donderdagavond is al wél memorabel, maar niet op de goede manier. Alle sympathiepunten zijn reeds verspeeld: na het tweede voorprogramma verschijnt Doherty tweemaal op het podium. Eerst lijkt hij de neuzen te tellen – wellicht een verwijzing naar de schamele opkomst voor de show een dag eerder – en ontstemt hij een zojuist gestemde gitaar. Daarna komt hij terug, gewapend met een ijzeren staaf, en slaat de drie zojuist opgestelde microfoons als waren het honkballen van hun statief af. Zo wordt het wel heel moeilijk om er een leuke avond van te maken, klootzak.
Een stuk over The Libertines schrijft zichzelf. Zijn ze er? Zo ja, hoe laat dan? Zijn ze nuchter? Was het slordig? De band die in 2002 een krater sloeg waar een hele Engelse scene in bleek te passen, is berucht, geliefd en gehaat. En donderdag krijgen zowel de sceptici als de verliefden gelijk. Doherty toont zich bijzonder onsympathiek, het duurt allemaal te lang en die versie van Anthem For Doomed Youth is zo rommelig dat die doet denken aan de shred-video’s die enkele jaren geleden populair waren.
Maar er is ook magie. Of althans, er zijn goochelaars en er is een publiek dat graag betoverd wil worden. De liedjes van Anthems For Doomed Youth zitten voor het overgrote deel in de eerste helft, zodat de tweede helft besteed kan worden aan de wandeling door het verleden waar we eigenlijk allemaal op zitten te wachten. Liedjes als Up The Bracket, What Became Of The Likely Lads en uiteraard Time For Heroes worden ontvangen met gespring, geduw, gejuich en, tja, vliegend bier. Maar ook: aanstekers in de lucht bij een opmerkelijk opgeruimde versie van Your My Waterloo. Wanneer was u voor het laatst bij een concert waar aanstekers in de lucht werden gehouden?
De essentie van The Libertines zit hem in deze gedeelde magie, in de wil om betoverd te worden. Ergens in de luisteraar moet een stukje zitten dat zich (nog steeds) aangesproken voelt door jongemannendromen over het goede schip Albion, waar we allemaal op mogen varen, onderweg naar een ochtend die vrijer is dan de avond ervoor, en dat we best plezier kunnen hebben terwijl we dat doen. Het is dit idee van een gedeeld doel – hoe vaag ook – dat The Libertines ook donderdag op de been houdt. En ze weten het: van het delen van de microfoon tot de aai over de bol die Doherty van Barât krijgt alsof hij een kind is: alles draagt bij aan het idee dat we allemaal iets delen, al weet niemand precies wat.
Natuurlijk is dit voor een gedeelte een kwestie van performance. Zoals gezegd, de band weet waarvoor we komen. Maar wat maakt het uit: het publiek danst, springt rond in versleten Arctic Monkeys-shirts met een heel oud logo en polsen met halfgedoofde glowsticks vliegen omhoog. Wanneer meezingers als What Katie Did en The Good Old Days passeren lijkt veel van het eerdere drama vergeten.
Als je betoverd wil worden, eet je uiteindelijk toch weer uit de handen van Pete Doherty en Carl Barât en moet je constateren dat al hun trucs nog werken, al worden ze allemaal oud. Maar als je niet ontvankelijk bent – te oud, te wijs, te smaakvol (?) – zag je een slordige band die een uur te laat kwam, nadat één van de leden het nodig vond om apparatuur te vernielen. En niemand kan je ongelijk geven.
Gezien: 21 november 2019 in TivoliVredenburg, Utrecht
Fotografie: Luuk Denekamp (van een dag eerder)
