Een band die binnen de lijntjes kleurt, in een net niet volle AFAS Live: het bleek donderdagavond précies wat concertbezoekers nodig hadden.
Fotografie Fotono Photography
Gek hoe dat werkt. Wanneer waren we hier eigenlijk voor het laatst? In deze zaal? Het zou zomaar eens twee jaar geleden kunnen zijn geweest. Opvallend hoe vertrouwd het meteen weer voelt. Behalve een enorm hogere bierprijs (4,95 voor een biertje) blijkt er gelukkig weinig veranderd in AFAS Live. Als iets voor half tien The Lumineers uit Denver het podium opstappen, het zaallicht dooft en de podiumlichten beginnen te schijnen, klinkt ook het verwachtingsvolle gejuich weer precies als vanouds. Of nee, misschien toch niet: misschien juichen we met z’n allen toch nét een tikje harder. Want we hebben deze terugkeer wel te vieren, natuurlijk.
Met de opkomst van The Lumineers – live een fikse band, op plaat een duo – is nog wel iets geks aan de hand. Er davert als openingssaluut een gewaagde hiphopbeat door de zaal en dat is vooral opvallend omdat deze beat precies de grens markeert van hoe wild het vanavond wordt. Want de Lumineers is natuurlijk wel een keurige, brave folkrockgroep. Netjes, beschaafd, beleefd, optimistisch. Een band die volslagen binnen de lijntjes kleurt, op het podium, en daar volslagen tevreden mee is. Zanger Wesley Schultz zingt met hart en ziel, en hij blijft het maar zeggen: we hebben een pandemie achter de rug, we hebben elkaar lang niet kunnen zien, wat hebben we elkaar gemist.
Je zou er de kriebels van kunnen krijgen, van zoveel wollige warmte in oorlogstijd, maar als je dan voor het eerst sinds een eeuwigheid een duik neemt, dan toch maar in een dergelijk warm bad. Het publiek van de Lumineers – we zijn met z’n vierduizenden – blijkt misschien wel het liefste publiek van Nederland. Er worden selfies gemaakt en knuffels uitgedeeld, en er wordt – en dat is in Nederland absoluut geen vanzelfsprekendheid – fanatiek geluisterd en meegezongen.
En de catharsis komt vroeg, vanavond. Nummer drie op de setlist is meteen al de hit. De band staat inmiddels op een rij vooraan, het publiek raakt in extase. Het publiekskoor galmt mee: Ho! Hey!. En nog een keer, en nog een keer. De avond is dan pas net begonnen, maar eigenlijk kan dit concert dan al niet meer stuk. Na twee jaar is het zalig om mensen te zien lachen, dansen, juichen. Zeker als het er zoveel zijn.
Na de hit koerst de band vol zelfvertrouwen verder. Wie goed luistert en kijkt, ziet heus wel waar de mosterd vandaan wordt gehaald: een beetje Arcade Fire, zeker in de podiumpresentatie, een snuf Mumford and Sons (voor die band een rockband wilde worden). De Marcus Mumford-stamp is deze band niet onbekend. Het publiek wordt zo bediend, in ieder nummer keurig op een net even andere manier.
Dan zit Wesley op de rand van het podium, dan weer maant hij ons vooral vocaal te worden. Niet origineel allemaal, wel doeltreffend. Wij blij, zij ook blij. En dan is het geluid ook nog eens om door een ringetje te halen en zingt zanger Wesley loepzuiver en vol overtuiging. Die automatische piloot is godzijdank bij de meeste artiesten wel verdwenen, na twee jaar coronaperikelen. Een ding is absoluut zeker: het is goed om weer terug te zijn.
Gezien: AFAS Live, 10 maart 2022
