concert

The Mis-Adoration Of Lauryn Hill in AFAS Live

It could all be so simple, but you’d rather make it hard. Loving you is like a battle, and we both end up with scars.’ Ze zong het zelf ooit over haar ex-lief en voormalig muzikaal partner Wyclef Jean, maar tegenwoordig draait zowat iedere relatie van de vertolker met de mensen om haar heen om deze strofe. Ms. Lauryn Hill wordt wereldwijd verguisd en verafgood, uitgefloten en toegejuicht, bekritiseerd en verdedigd. Haar enige solo-album The Miseducation Of Lauryn Hill is (al zegt ze het zelf) een van de hiphop-relieken van een generatie, net als Fugees-album The Score. Vanavond viert ze de twintigste verjaardag van Miseducation met een zo goed als gevulde AFAS Live. Het blijkt een avond vol tough love met een moeilijk te adoreren diva in de schijnwerpers.

Door de reputatie van Ms. Hill weet je dat dit een op z’n minst interessante avond gaat worden. Dat ze te laat komt bij iedere show die ze geeft, dat weten we: uitstel van aanvang bedraagt de laatste jaren tussen twintig en 180 minuten; ook recente teleurstellingen in Brussel roepen slechte voortekenen af over deze avond. Daarnaast is er constant gerommel met een komen en gaan van support-acts, die soms even groot als of groter dan Hill zelf zijn (M.I.A., Nas, Santigold). En dan is er nog toetsenist Robert Glasper, die Hill een ‘egoïstische, moeilijke, persoonlijkheid’ noemde in een interview, met opmerkingen die doen terugdenken aan een rechtszaak in 2001, toen Lauryn Hill door een groep musici die meewerkten aan Miseducation werd aangeklaagd omdat ze hen te weinig credit gaf.

Dus ja, daar sta je dan op een regenachtige avond in AFAS Live. Je kiest een voor jezelf schikkend tijdstip tussen 19:00 en 21:30 uur om te komen aanwaaien, aangezien het tijdschema tot tweemaal is gehusseld. Je neemt nog maar een extra biertje om niet meer terug te hoeven naar de bar, mocht Hill pas om 23:00 op het podium verschijnen. Maar wat blijkt? We boffen vanavond in Amsterdam, want Hill staat slechts 25 minuten te laat op de planken. Wat ze zelf op Instagram over haar steevast te laat komen te zeggen heeft? Dat haar ‘Hills twee-uurtje’ te wijten is aan dat ze juist heel veel om haar fans geeft, en dat een vlekkeloze perfecte show gewoon tijd nodig heeft. Vooruit dan maar weer, het zal al die wijsheid wel zijn die ze sinds Miseducation – een prachtige, volwassen plaat van een 23-jarige vrouw over hoop, racisme, en de complexiteit van liefde – heeft opgedaan. Snel door met wat we wél voor onze neus hebben vanavond.

Lauryn Hill heeft een fijne band die snel kan schakelen, drie ijzersterke achtergrondzangeressen, een schitterende outfit en een onmiskenbare kracht in haar stem. Daarnaast zijn de visuals die we op het pallet aan videoschermen zien vanavond speciaal voor de tournee ontworpen en goed in elkaar gezet. Maar hoe mooi deze dingen ook klinken of uitzien, er is één allesbepalend onderdeel dat vanavond ontbreekt: sfeer. En als dat onderdeel ontbreekt, gaat iedere sterke boodschap of fijne emotie langs je heen. Terwijl wij proberen te genieten van dansbare doch snel voortdenderende uitvoeringen van Lost Ones of Everything Is Everything, kijkt Lauryn Hill niet voornamelijk de zaal in, maar naar de geluidstafel links van haar. En zo gaat het zeker de halve show door: Hill die vaak van subtiel tot overduidelijk zichtbaar agressieve handgebaren maakt naar haar linkerflank of haar band. Eerst over haar stemvolume, dan is het licht dat in haar ogen schijnt de boeman en dan drijft de werking van haar oortje of de prestaties van haar band tot irritatie. Een band die het overigens helemaal prima doet, maar waarover Hill zich een compleet geforceerde, niet passende leidersrol heeft toegeëigend. Haar instructies worden vaak bewust genegeerd door de muzikanten, en bij een voor het publiek niet eens hoorbare fout vindt Hill het nodig om er in de microfoon iets van te zeggen. Bij Frankie Valli-cover Can’t Take My Eyes Off You laat ze zelfs compleet onnodig een stuk van het nummer herstarten dat niet tot in de puntjes aan haar wensen voldeed.

De rol van bandaanvoerder ligt Lauryn Hill niet, omdat ze niet de beste zangeres of muzikant op het podium is. Hill heeft haar karakteristieke heesheid nog, maar haar uithalen zijn niet bijzonder en enkel haar gerapte verses komen met kracht, alhoewel nog steeds moeilijk te verstaan en ontbrekend aan impact door de versnelde arrangementen. Het publiek krijgt een soms ondraaglijke dosis spanning vanaf de bühne te verduren, daardoor mist een connectie tussen podium en zaal. Als Lauryn Hill wat vluchtig lacht tijdens ballade When It Hurts So Bad, voelt dat als een enorme opluchting. Het publiek vooraan wil intussen pleasen met participatie en de zaal snakt naar een oprechte klik, maar het wil pas een beetje vlotten als de irritaties van Hill naar de achtergrond verdwijnen in het slotsalvo.

To Zion klinkt alsof Santana stiekem in de coulissen staat en Doo Wop (That Thing) zorgt voor een lichte ontlading. De veranderde versies van Killing Me Softly With His Song en Ready Or Not worden gespeeld voor een stilletjes leeglopende zaal en missen de nodige eindclimax, ook al is Lauryn Hill in betere doen nu ze ruim tachtig minuten op het podium staat. Maar het is te laat. Enkel de die-hards vooraan worden beloond met een handje als toegift, de muzikale kers op de taart ontbreekt. Als Ms. Lauryn Hill onder perfectie structureel laatkomen en een gespannen, verknipte relatie met band en publiek verstaat, leeft ze in een heel andere wereld dan wijzelf. Jammer, want deze show had alles in huis om legendarisch te worden. Alleen de vertolker zelf werkte niet mee. We hebben het geprobeerd, maar Lauryn Hill is een lastige om van te houden.

Fotografie: Paul Barendregt

Gezien: 6 december 2018, AFAS Live, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Live In Buenos Aires
album
Coldplay

Live In Buenos Aires

In 2016 vestigde ik mij als de zuurste popjournalist van Nederland door een negatief verslag te schrijven over een Coldplay-concert ...
Editors, Thom Yorke, Vampire Weekend en meer naar Down The Rabbit Hole
nieuws

Editors, Thom Yorke, Vampire Weekend en meer naar Down The Rabbit Hole

Down The Rabbit Hole heeft de eersten namen voor de zesde editie bekendgemaakt. Onder meer Editors (foto), Thom Yorke Tomorrow’s ...

Recensie: The Mis-Adoration Of Lauryn Hill in AFAS Live (concert) | OOR