concert

The Murder Capital gaat door merg en been in de Melkweg

Het debuutalbum When I Have Fears van The Murder Capital kwam vorig jaar precies op het juiste moment. In een jaar waarin Fontaines D.C. al duidelijk maakte dat Dublin een sprankelende (post-)punkscene had waar de meeste mensen geen weet van hadden, sloeg deze tweede spannende debuutplaat van een jonge Ierse band in als een bom. Tel daar de ijzersterke livereputatie bij op en het is geen wonder dat de OZ van de Melkweg al maanden stijf uitverkocht was voor de band onder leiding van James McGovern. 

De setlist fluctueert deze tour, maar meestal trapt de band af met het rustige Slowdance I of het gestaag opbouwende Green & Blue, om de stevigste nummers voor de tweede helft te bewaren. Zo niet vanavond. Om stipt kwart voor negen trapt de band af met het furieuze More Is Less. De vlam slaat meteen in de pan. Het eerste refrein (MORE! MORE! MORE!‘) is nog niet voorbij of er zijn al meerdere kleine moshpits op de vloer te ontwaren. McGovern ziet zijn kans schoon en duikt maar meteen het publiek in, gaat op de grond zitten, zingt rustig het tweede couplet en schiet net op tijd weer richting het podium als de band weer een tandje hoger schakelt voor het refrein, waarna alle kleine moshpits inmiddels zijn samengesmolten tot één grote moshpit. En we zijn los. 

Na een intens Green & Blue neemt de band wat gas terug in de vorm van het Slowdance-tweeluik, maar daarin zit hem juist de kracht van dit optreden: de spanningsopbouw in de setlist is fantastisch. Het helpt dat McGovern de perfecte frontman is. Altijd intens, en in de stevigste nummers zingt hij met zoveel overgave dat je er bijna bang van zou worden, maar soms ook verrassend teder. Zo pakt hij tijdens een lange instrumentale passage in Slowdance II bassist Gabriel Paschal Blake liefelijk bij zijn nek vast, waarna ze heup aan heup samen, nou ja, slowdancen, terwijl McGovern Blake af en toe een trekje van zijn sigaret geeft. 

Daarna spreekt McGovern het publiek plechtig toe, over hoe het makkelijk is je verloren te voelen in de wereld en hoe hij ook niet alle antwoorden heeft, maar het belangrijk is om te denken aan de mensen die van je houden. Dus doopt hij het intro van On Twisted Ground om tot een soort moment van bezinning, waarbij ook hij op het rand van het podium ruim twee minuten met zijn ogen dicht staat. Er is wat fanatiek ge-sssst! voor nodig, maar uiteindelijk kan je ook echt een speld horen vallen in de zaal. Waarna het nummer zelf – over een vriend van de band die zelfmoord pleegde, een gebeurtenis die sowieso een zwaar stempel op When I Have Fears drukte – door merg en been gaat, met een oorverdovend applaus tot gevolg. 

We zijn nog maar een klein half uur onderweg, maar inmiddels schuurt de band toch al tegen de climax van het optreden aan. Met nog maar tien nummers op zak, waarvan er eentje word overgeslagen, is dat onvermijdelijk, maar gelukkig is het predicaat ‘kort maar krachtig’ een understatement voor het optreden. Albumafsluiter Love Love Love wordt met succes opgeblazen tot anthem van stadionwaardige proporties, maar pas bij de laatste drie nummers slaat de vlam hard in de pan. Allereerst het stuwende For Everything, waarin McGovern de laatste tekstregels zo hard de zaal in schreeuwt dat het wel een preek lijkt.

Het afsluitende een-tweetje van Don’t Cling To Life en Feeling Fades, niet toevallig ook de twee singles van het album, doet de zaal echt ontploffen. Vooral Don’t Cling To Life bewijst zich als prijsnummer uit het nog jonge oeuvre van de band: heerlijk gejaagd, tot in den treure meeschreeuwbaar en met sleutelzin ‘Let’s dance and cry, so we remember why we die’ ook nog eens het best denkbare mission statement voor een band die tegelijkertijd grimmig en vreugdevol is. Als McGovern tijdens Feeling Fades dan opnieuw de moshpit induikt, is de cirkel rond en komt er een gedenkwaardig einde aan een dito optreden. Kijk er niet gek van op als The Murder Capital over een paar jaar een Hele Grote Band is en dit een show blijkt waar mensen van kunnen zeggen dat ‘ze erbij waren.’

Gezien: 8 februari 2020 in Melkweg, Amsterdam

Fotografie: Luuk Denekamp (geschoten tijdens Metropolis 2019).

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Al meer dan 50.000 mensen tekenden de petitie
muziek in coronatijd

Al meer dan 50.000 mensen tekenden de petitie

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist en mede-thuisblijver Hooijer de ontwikkelingen in ...
OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment
11-tal

OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment

Elke maand selecteren we de beste en belangrijkste albums van het moment. Een elftal niet te missen platen, hand-picked door de ...
Fiona Apple krijgt hoogste score ooit op Metacritic
nieuws

Fiona Apple krijgt hoogste score ooit op Metacritic

Metacritic, de bekende website die het gemiddelde oordeel van albumrecensies berekend, heeft een nieuwe nummer 1 in zijn top 100 ...

Recensie: The Murder Capital gaat door merg en been in de Melkweg (concert) | OOR