Writer’s block? Matt Berninger vertelde er onlangs uitgebreid over in OOR. Hij was er door overvallen en had klem gezeten, bekende hij eerder dit jaar in een Londens hotel. De avond ervoor had hij schoorvoetend een akoestisch optreden in een kerk gegeven, waarbij hij zichzelf naakt had gevoeld, gaf hij toe. Wat een beetje tijd en vooral een stapel optredens niet kan doen: de twijfelfase is overwonnen. Zijn tweede soloplaat Get Sunk is inmiddels uit en hoewel geen commercieel succes (hoogste Britse hitlijstnotering: plek 27) is de bijbehorende tour wel een succes. En ach, wie in het dagelijks leven voorman is van The National hoeft ook niet te twijfelen.
Veel nonchalanter dan destijds in Londen stapt Berninger het podium van TivoliVredenburg op voor de tweede avond in de Ronda in tien dagen tijd. Dat is een gekke tourkeuze, duurzaamheid speelt blijkbaar geen rol, maar ook voor avond twee is animo volop. De zaal staat stampvol als Berninger opent. Zijn begeleidingsband bestaat op deze tournee uit getrouwen op toetsen, bas en drums, maar het begin is kalm, terwijl de zanger over het gehele podium struint.
Indrukwekkend is het openingstrio nummers van de nieuwe plaat. Verwar kalm niet met kabbelend: No Love, Frozen Oranges en Breaking Into Acting komen van Get Sunk af – je zou ze onderschatten als je ze niet ook live zou horen. Over dat eerste nummer gesproken: ‘This place has a sinking feeling, the energy’s so strange’, zingt hij daarin – maar strange is alleen het gegeven dat deze volle Nederlandse zaal eindelijk eens tot ver achterin zijn mond houdt als een artiest dit soort nummers speelt.
Het is dat hij er zelf op los kletst, anders was het nog spannend geworden. Maar aan sociale spanning doet de kletskous die Berninger ook kan zijn vanavond niet. Het gaat al banjerend over de vlag van Ohio, over de sokken die hij van een fan kreeg, over zijn middag in Utrecht. ‘Ik heb gewandeld langs de gracht en had heel fijn met niemand contact’, jubelt hij. ‘Ik heb een spliff gerookt.’
Berninger nam het ervan. Vandaar die ontspannen houding! De liefdesverklaring aan de Ronda komt meerdere keren terug. Wat zijn de mensen stil, wat is de zaal toch rond, wat zijn de mensen achter de schermen toch lief. De rockster die ooit een show in Brussel liet schieten omdat hij op Het Witte Huis mocht komen spelen is er heel even een van ons.
En zo groeit hij in zijn eigen optreden. De kenner weet: als dat het geval is, kan de boel nog weleens gaan opstijgen. Dat gebeurt, zeker bij een nummer van zijn nieuwe soloplaat, Little By Little. Hoor die tekst, hoor een speld vallen, zie hoe het publiek toekijkt en hoe er eindelijk eens geen zee aan mobiele telefoons de lucht in gaat. ‘Little by little, come apart at the seams, little by little, turn into dust and dreams.’ De tekst ontroert vanavond.
En dan komt uiteindelijk aan het ‘kabbelen’ ook een einde. Met Terrible Love, een van de twee The National-nummers vanavond, en de oerschreeuw ‘It takes an ocean not to break’. En vooral met Bonnet Of Pins. Een van ons? Berninger daalt af, de zaal in, struint tussen de mensen en de manier waarop hij wordt aanbeden spreekt boekdelen. Voor heel veel mensen betekent deze man heel veel. En voor al die mensen is het een fijn idee dat het zichtbaar goed met hem gaat.
En dat – al het rockstergedoe zoals zingen met Taylor Swift en optreden voor Obama ten spijt – het soms zo sociaal onhandige er ook niet uit gaat. Als Berninger weer het podium op wil, krijgt een fan bijna zijn schoen in het gezicht. Kan gebeuren, maar terwijl de band doorbuldert, draait Berninger zich meteen om voor een lief gebaar, dat best symbool mag staan voor een lieve, uiteindelijk hartverwarmende concertavond.
Gezien: 9 september in TivoliVredenburg, Utrecht
Fotografie: Anne-Marie van Rijn (31 augustus)
