concert

The Specials spelen ook worstelend Paradiso plat

‘The Specials kunnen nog wel even door met hun reünie-toer’ luidde de conclusie vijf jaar geleden na het laatste (club)bezoek aan Nederland. In TivoliVredenburg bewees de Britse ska-legende dat er nog lang geen sleet zat op het uit slechts twee albums samengestelde oeuvre en bleken invalkrachten van verdwenen leden Neville Staple, Roddy Radiation en Jerry Dammers adequaat genoeg om de politiek geladen ska-anthems als vanouds te laten klinken. Vijf jaar later ziet de wereld er heel anders uit. Drummer John Bradbury overleed eind 2015, waarna twijfels rezen over het voortbestaan van de band.  Het kwam goed. Met de komst van nieuwe plaat Encore begin dit jaar was er eindelijk ook positief nieuws en kon er na tien jaar een streep door het woord ‘reünie’.  Vanavond, tijdens het eerste van twee uitverkochte Paradiso-optredens, moet de definitieve doorstart op het podium gestalte krijgen.

Er wordt in Amsterdam gekozen voor dezelfde setopbouw als in Utrecht. Dat wil zeggen, een redelijk relaxt eerste deel met veel nummers van het veelzijdige tweede album More Specials en een finale van energieke, punky ska-songs waarmee het dak van Paradiso moet worden geblazen. Een op voorhand logische keuze die in de ‘opbouwfase’ bovendien ruimte biedt om liedjes van het gevoelsmatig aan More Specials verwante Encore in te passen. Maar eerst wordt de tot de nok toe gevulde zaal vol ‘oudere jongeren’ even terug in de tijd geflitst: ‘Warning warning, nuclear attack!’ schreeuwt gitarist/zanger Lynval Golding over dreigende bigband-blazers (trompet en trombone) die de koude oorlog-thematiek van opener Man At C&A extra kracht meegeven. Twee songs verder deint Paradiso gelukzalig mee op de lome cadans van Do Nothing en wordt er massaal en geruststellend meegebruld met het refreintje: ‘Nothing ever change, ohooo nohooo’. Alles doet het nog ja, al missen we hier en daar toch ook het glinsterende, lekker uit de bocht vliegende gitaarspel van Roddy Radiation en het volle stemgeluid waarmee toaster Neville Staple de boel voorheen inkleurde. Het moet gezegd dat eerstgenoemde meer dan voldoende wordt vervangen door Steve Cradock (Ocean Colour Scene, Paul Weller), een bekwaam gitarist die subtiele lijntjes aan de originele partijen durft toe te voegen zonder het authentieke geluid van Radiation geweld aan te doen.

Lynval Golding heeft het als belangrijkste stand-in van Staple een stuk moeilijker. De man met het hoedje en de olijke uitstraling beschikt over een messcherpe ska/reggae-stroke maar komt vocaal tekort om z’n oude bandmaat te doen vergeten. Gelukkig is Terry Hall wel goed bij stem en springt de in zichzelf gekeerde ‘frontman’ regelmatig bij als Golding te veel dreigt weg te vallen. Meer dan voorheen moet Hall de kar trekken, een taak waar hij naar mate het concert vordert zichtbaar steeds meer mee lijkt te worstelen. Als na een nummertje of vijftien de finale zich aandient dreigt het bijna even mis te gaan. Het gekke is dat er tot dan niet veel reden is om aan een stomende climax te twijfelen. We hebben heerlijke, bedwelmende dub gehoord in het outro van Stereotype en het door gastzangeres Saffiyah Khan overtuigend gedeclameerde anti-seksisme-pamflet 10 Commandments, duimendik kippenvel gekweekt dankzij klassiekers A Message To You, Rudy en Doesn’t Make It Alright en tevreden vastgesteld dat Vote For You best een goed nieuw liedje is. Als het gaspedaal met een dampend Nite Klub dan eindelijk echt wordt ingetrapt gaan we er eens goed voor zitten/staan.

 ‘Do The Dog’, roept Hall nog redelijk opgewekt ter aankondiging van het punkerigste ska-liedje van The Specials om er vervolgens achter te komen dat z’n microfoon het heeft begeven. Het is het punt waarop er ook iets in Hall lijkt te breken. Hij schuifelt naar de zijkant terwijl de band het intro blijft herhalen, komt met terug met een functionerende mike maar is er eigenlijk wel klaar mee. Monotoon, ongeïnspireerd en in een lager register dan normaal dreunt Hall de tekst op en helpt zo Do The Dog om zeep. Tijdens vlammende versies van Concrete Jungle, Monkey Man en Gangsters kan Hall zich herpakken, maar bij dat andere punkerigste ska-liedje van The Specials, Little Bitch, gooit hij er weer met de pet naar. Paradiso krijgt nog een van heerlijke nostalgie overlopend Too Much Too Young en dan is het genoeg. In de toegift geen Ghost Town, de grootste hit die normaal gesproken als een van de laatste uitsmijters op setlijst staat. We moeten het doen met een enkele encore (You’re Wondering Now) waarbij Hall de samenzang in het outro niet meer afwacht en met een donderwolk boven het hoofd het podium afloopt. Paradiso plat gespeeld, maar niet naar tevredenheid.  

Fotografie: Dimitri Hakke

Gezien: 5 april 2019, Paradiso, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Genadeloos Tool neemt de tijd in de Ziggo Dome
concert
Tool

Genadeloos Tool neemt de tijd in de Ziggo Dome

Tool-boegbeeld Maynard James Keenan was de afgelopen jaren relatief vaak op de Nederlandse podia te bewonderen. Twee keer op Pinkpop, ...
Bon Jovi kan niet tegenvallen in het Goffertpark
concert
Bon Jovi

Bon Jovi kan niet tegenvallen in het Goffertpark

Het is een van de succesvolste bedrijven in de muziek. De BV Bon Jovi staat al jaren in de lijst ...
Western Stars
album
Bruce Springsteen

Western Stars

In september wordt hij zeventig, maar met het arbeidsethos van Bruce Springsteen is de laatste jaren nog steeds niets mis ...

Recensie: The Specials spelen ook worstelend Paradiso plat (concert) | OOR