Op de vlonders van het Best Kept Secret-strandje zitten de bezoekers nog een beetje loom te bekomen van al het eerdere geweld. Zonder enig teken van leven op het hoofdpodium verstoort The Streets de dutjes met luchtalarmen, toeters en andere hoogstens irritante geluiden. De violen van Turn The Page starten en de man of the hour staat al binnen een minuut in het publiek: ‘It’s nice to meet you sir, my name is Mike Skinner’ en ‘you look like a giraffe’. De toon is gezet.

Fotografie Anne-Marie van Rijn

Om de muziek zal het niet draaien tijdens dit uurtje. Al valt er eigenlijk niets aan te merken op de band en de vocalen van Mike Skinner, die zijn teksten wel kan dromen ruim twintig jaar na de release van succesalbums Original Pirate Material (2002) en A Grand Don’t Come For Free (2004). Zijn prioriteit ligt deze show niet bij de problematiek van de gemiddelde pubganger, maar bij de dierentuin.

‘I’ve just been to the safari park, I highly recommend it. They have Europe’s biggest elephants, seven tons.’ Zelfs zijn lullepot valt mooi op de ritmes van de band, die – ongeacht of Skinner meedoet met de muziek – gewoon blijft doorspelen. Soms is het lastig te achterhalen wanneer hij muziek maakt en wanneer hij mensen in het publiek lastigvalt, dat kan halverwege een zin zomaar omslaan. Op de grote schermen staan de gezichten van de bandleden op dezelfde stand als pubers die zich schamen voor hun ouders.

Desalniettemin staan er volwassen mannen hardop te giechelen, bij de jonkies moeten de capriolen nog even landen: wat staat deze gast hier te doen? Uiteindelijk vallen ook zij voor de charmes en zelfverzekerdheid van de ultieme Engelsman in zwarte polo.

De buren van Safaripark Beekse Bergen bieden inspiratie voor meer ongein. Het doel van de avond lijkt hij live te verzinnen en deelt hij ook de participanten (het publiek) even mee: ‘We’re going to perform the world’s biggest crowdsurf-snake-maneuver. And then I’m going in the lake.’ Als een badmeester met natuurlijk overwicht volgt het gehoorzame publiek zijn bevelen. Gedurende de halve show coacht de grappenmaker de crowdsurfers en het lukt hem warempel nog ook: een slang van een surfer of tien steekt, hand aan been vastgeklampt, boven het publiek uit.

Perfect getimed richting het einde van de show, mist alleen het hoofd van de slang nog: Skinner zelf. Hij wordt letterlijk op handen gedragen en maakt de slinger af, maar het tweede gedeelte van de belofte is nog niet ingelost. Het uitzinnige publiek draagt hem richting het Victoriameer terwijl de Brit zijn schoenen de menigte in smijt. Skinner start in het publiek en eindigt in de plomp.

En was de muziek dan nog ergens prioriteit? Zoals het publiek de muzikant gehoorzaamt in alle acrobatiek, doet het dat ook wanneer hij aankondigt dat we geacht worden feest te vieren. Op de eerste tonen van Fit But You Know It zet hij baldadigheid om in extase. Het volgende commando volgt: ‘Wipe that fucking smile off your face.’ Dry Your Eyes wordt redelijk heel gelaten, vrij van ongein of gymnastiek.

Soms voelen Skinners acties een beetje oneerbiedig tegenover zijn band, of lijkt het de avond té veel over te nemen en is hij meer komediant dan muzikant. Toch is het een onvergetelijke ervaring en hebben we vooral ontzettend gelachen, gedanst en luidkeels gezongen. Doel bereikt.

Gezien: Best Kept Secret, 14 juni (18.30) op de One.