concert

The War On Drugs: elk akkoord een penseelstreek in Ziggo Dome

Het jaar 2038. Adam Granduciel (59) en Leo Blokhuis (77) zitten in Philadelphia voor een gigantisch mengpaneel en staren stil naar de vele knopjes en faders die voor hen liggen. De Top2000-camera draait, de regen slaat tegen de ramen en Granduciel probeert de carrière van zijn band The War On Drugs uit te leggen. In zo min mogelijk woorden, zoals voor hem te doen gebruikelijk: ‘op dit mengpaneel sleutelde ik een jaar aan Lost In A Dream, en toen ging het hard.’ Blokhuis vult aan: ‘Niet lang daarna kwam A Deeper Understanding en dat werd een van de grootste rockplaten van het decennium.’ De zanger knikt.

Under The Pressure is zojuist, op het randje van het 40-jarig bestaan van de Top2000, de fameuze top 10 binnengeslopen. Een nieuwe generatie stemmers drijft de klassiekers van twintig jaar geleden beetje bij beetje uit de top van de lijst. Voor Blokhuis aanleiding om eens verhaal op te halen bij Granduciel. Verhalen die de frontman niet echt blijkt te hebben. Ja, Granduciel is een artiestennaam, maar zo extreem gek is Granofsky, zijn echte naam toch ook niet. Hij heeft geen verhalen over een excentrieke kledingstijl – hij heeft het immers al die jaren bij zijn tot cult gebombardeerde rode houthakkersblousje gehouden, afgewisseld met een simpel zwart T-shirt. Geen verhalen over seksualiteit, laat staan over grote in drugs gedompelde feesten. Geen verhalen over lange nummers die niet als single mochten worden uitgebracht. In Granduciels tijd is de band, elders dan in de geschiedenis daarvoor, de baas en dienen labels slechts als bediendes. Zijn Thinking Of A Place bijvoorbeeld, werd met z’n elf minuten ‘gewoon’ op de radio gedraaid.

Het jaar 2018. Adam Granduciel (39) spreekt de Ziggo Dome toe. ‘Welkom in onze woonkamer, in jullie dorp.’ Veel meer dan dit ingestudeerde zinnetje komt er op deze regenachtige avond in december niet uit. Gisteren speelde hij met The War On Drugs nog in een huiskamer in België, overmorgen en de dag daarna in eentje in Duitsland. Deze huiskamers zien er niet uit als een doorsnee kamer, en zijn met een gemiddelde capaciteit van pakweg vijftienduizend man een tikje groter dan die van het doorsnee gezin. Ze zijn ook groter dan de huiskamers die The War On Drugs vorig jaar aandeed. Toen verkocht de band nog twee keer de AFAS Live uit. Binnen een jaar groeit de band door naar niveautje Ziggo Dome (nagenoeg uitverkocht) met afgelopen augustus nog een show in Biddinghuizen tussendoor.

De show is nagenoeg hetzelfde als een jaar geleden, op een paar nuances na. De setlist is wat door elkaar gehusseld en de zaal is dus groter, wat nog beter bij het geluid van The War On Drugs past. Het podiumdecor en lichtshow zijn gewoon meegenomen naar de grotere zalen. Simpel doch elegant verkleinen de driehoekige lampjes soms het podium tot een cirkel, op andere momenten scheren de lichtbundels over het publiek, zoals dat hoort bij een echte rockact. Want, het is al vaak geschreven, The War On Drugs past in de traditie van Springsteen, Dire Straits, Dylan, Petty en noem ze allemaal maar op, maar heeft wel degelijk een eigen plekje gecreëerd. Eentje waarin Granduciel minutenlang naar z’n gitaar kan kijken en zonder op te kijken soepel zijn vingers over de hals van zijn instrument kan laten glijden. Elke beweging is een penseelstreek waarmee Granduciel en zijn band akkoord voor akkoord een landschap schilderen. Want dat is precies wat The War On Drugs doet. Om de lyrics lijkt het bij deze band niet te gaan. Ze brengen het liefst een zaal in vervoering, in een trance, zo je wil. Daarom laat de band bijvoorbeeld het minutenlang durende, galmende outro van Under The Pressure gewoon staan en plakken ze nog rustig een paar minuten aan Thinking Of A Place. De momenten dat de Amerikanen echt uit de band springen zijn schaars, maar bij een gejaagde, rockversie van Red Eyes, zien we toch iets van een glimlach op de gezichten doorbreken.

Het verhaal van The War On Drugs is er eentje van een muzikant die na jaren ploeteren in de marge ineens goud vond, maar daar tegen de wetten van de rock & roll in, uiterst zichzelf onder blijft. De nuchtere Granduciel heeft zelfs zijn hoogbejaarde ouders – achterin de tachtig zijn ze – meegenomen op tour. Hoe ver The War On Drugs nog reiken zal weet niemand, maar met Lost In The Dream en A Deeper Understanding hebben ze wat mij betreft twee van de beste platen van het decennium afgeleverd. Die ook live bijzonder fier overeind blijven staan.

Fotografie: Marcel Poelstra

Gezien: 8 december 2018, Ziggo Dome, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met mei-releases!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met mei-releases!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
De dEUS-motor ronkt als een Formule 1-wagen van Mercedes
concert
dEUS

De dEUS-motor ronkt als een Formule 1-wagen van Mercedes

Het twintigjarig jubileum van The Ideal Crash viert dEUS met een toertje door Europa. Integrale uitvoeringen van de plaat waarmee ...
Rammstein
album
Rammstein

Rammstein

Eindelijk, een nieuwe Rammstein. Het met een simpele lucifer getooide album is hun eerste sinds Liebe Ist Für Alle Da ...

Recensie: The War On Drugs: elk akkoord een penseelstreek in Ziggo Dome (concert) | OOR