Een kleine vijftien jaar geleden zat ik in een bus van Monster naar Rijswijk, twee van de weinige dorpen langs de rand van Den Haag waar pastoor nog een fulltime baan is. Mentaal was ik echter op een veel minder heilige plek. Er was net een mixtape verschenen van een mysterieuze zanger. Het enige dat het internet over hem wist, was dat hij bevriend zou zijn met Drake, destijds nog een onder critici geliefde rapper. De artiestennaam van deze zanger was The Weeknd en op zijn House Of Balloons vernieuwde hij de r&b door niet te zingen over hartverwarmende liefde, maar over de koude, door stimulantia gedreven lust tussen jager en prooi.

Anno 2026 is er van het mysterie rond The Weeknd weinig meer over. Abel Tesfaye, zoals de zanger en producer volgens zijn volgestempelde paspoort heet, is uitgegroeid tot een van de grootste popsterren aller tijden. Met monsterhits als Blinding Lights en Can’t Feel My Face trad hij in de voetsporen van Michael Jackson, op wie hij vocaal lijkt. En net als de gevallen King Of Pop was het Bad-zijn ook voor The Weeknd maar een fase. In zijn muziek, ooit een grimmige bedoening, brak de zon steeds wat daadkrachtiger door de zwarte wolkenpartij. Tijd om het bijltje erbij neer te gooien voordat het te feel good wordt, moet Tesfaye hebben gedacht. Want na zijn huidige tour gaat hij andere dingen doen, maar stopt hij als The Weeknd.

Dat roept vragen op. Was The Weeknd een artiestennaam of een project? Antwoorden op deze vraag zullen pas gegeven kunnen worden zodra we nieuw werk van Tesfaye hebben gehoord. Maar het zette mij wel aan het denken over de gedachte achter The Weeknd. Waar staat een van de grootste popartiesten van de laatste vijftien jaar eigenlijk voor? Vrij weinig, zo moeten we helaas concluderen na zijn twee uur lange show in de Johan Cruijff Arena. Tijdens de eerste van drie achtereenvolgende concerten in het stadion zien en horen we een artiest die inhoudelijk niet zoveel te vertellen heeft, nu hij iedere wap-orgie die hij bijwoonde al eens van een soundtrack voorzag. En wat doet een popster bij gebrek aan inhoud?

Juist ja! Die gaat compenseren. En The Weeknd compenseert zelfs op verschillende manieren. Zo telt de setlist maar liefst 36 nummers en zagen we niet eerder zoveel steekvlammen uit de grond komen als vanavond. Het meest opvallende compensatiemiddel is echter een gouden standbeeld van een vrouwelijke robot midden in het stadion. Dit glimmende kunstwerk werd in opdracht van Tesfaye gemaakt door de Japanse kunstenaar Hajime Sorayama, bekend van de Sexy Robot-reeks. Bella Hadid, The Weeknd’s ex, stond naar verluidt model voor dit meer dan twaalf meter lange, interactieve stukje high-tech, dat volledig aansluit bij Tesfaye’s liefde voor Daft Punk-achtige spacevibes- en visuals.

Veel cooler dan tijdens Timeless zal de zanger zich ook nooit meer gaan voelen. Terwijl hij samen met Playboi Carti rapt dat hij al sinds zijn kindertijd de shit is, flitsen er groen-witte laserstralen om het duo heen, afkomstig uit de ogen van Sorayama’s android.

Die lasers kunnen echter niet wegstralen dat The Weeknd iedere zin in een van de lekkerste hits in zijn oeuvre steevast in de verkeerde klemtoon eindigt. Ook veranderen ze weinig aan de uitgebluste indruk die Tesfaye bij vlagen maakt. Misschien komt het door de slechte zuurstofregulatie van het cyborgmasker dat hij bijna drie kwartier blijft dragen, of door het zware leren vest dat hij met zich meezeult. Maar nadat de sterk gezongen opener Baptized In Fear veel goeds beloofd, kakt het tijdens het aansluitende Open Hearts al helemaal in.

Het is niet slim van de logge Tesfaye dat hij zich laat omringen door een groep ‘dansers’, gekleed in gewaden die uit The Handmaid’s Tale zouden kunnen komen, die louter gebarentaal in slowmotion staan te beoefenen. Door de trage bewegingen op het podium missen mid- en uptempo nummers energie en is het dus maar goed ook, dat ze zelden van begin tot eind worden gespeeld.

Er zijn momenten dat Tesfaye prachtig zingt, maar zelfs op deze momenten valt het gebrek aan algehele muzikaliteit op. Hij heeft geen achtergrondvocalisten bij zich, waardoor het vaak voorkomt dat zijn eigen stem door blijft zingen, terwijl hijzelf stil is. Zeker in zo’n peperdure productie klinkt en oogt dit goedkoop. De Arena maakt zijn reputatie als beruchte galmbak daarnaast weer eens helemaal waar. Van r&b- en hiphopartiesten verwachten we wellicht geen vol bandgeluid, maar werkelijk iedere klank die de naamloze drummer en gitarist op het podium proberen te produceren, verzuipt na tien meter reistijd al in de grote open ruimte. Grappig dat de lampjes van de uitgedeelde polsbandjes op een gegeven moment oplichten tijdens bassen die je achterin het stadion niet eens kunt waarnemen.

Wanneer we het einde van de show naderen, valt ineens het kwartje bij uw verslaggever. De enige boodschap in de beste songs van The Weeknd is dat seks, drugs en roem niets meer zijn dan middelen waarmee mensen, bij gebrek aan liefde en betekenis, tevergeefs proberen het gat in hun ziel te dichten. En in de Arena is dat precies wat voelbaar is. Ja, heel tof die robot, zeker wanneer de ogen felrood horizontaal oplichten, à la Cyclops uit The X-Men. En heel cool hoor, al die vlammen en laserstralen te midden van een stage vol gouden wolkenkrabberruïnes. We maken er selfies, selfies, selfies mee. Maar we voelen er niets bij.

Na een half uur zijn we daarnaast al zo gewend aan Sorayama’s zogenaamd verbluffende schepping dat we hopen dat het ding opstijgt, of dat er een ander onvoorzien kunstje komt dat ons het gevoel van leegte met betrekking tot het grotere geheel weer voor heel eventjes zal doen vergeten. Zo blijkt er toch een diepere betekenis achter The Weeknd’s liveshow te zitten, die per ongeluk heel goed aansluit op het thema van veel van zijn muziek. Helaas is het er eentje die waardeloos is voor een popshow van dit formaat, waarbij je juist heel veel wilt voelen.

Gezien: 16 juli 2026 in de Johan Cruijff Arena, Amsterdam