Het heeft alles in zich om een legendarische rendez-vous te worden. Een viering van dat ene tijdloze debuutalbum, nog ruim voordat het drietal van The xx de veertig aantikt. De onbetwiste headliners van Down The Rabbit Hole komen een dansgraag publiek smiespelend toezingen. Kunnen de jonkies in het veld hun aandacht bij de intieme liedjes houden?

Ze waren rare kids van een jaar of twintig die ieder nog bij hun ouders woonden. Ze brachten nietsvermoedend een album vol intieme duetten uit: xx (2009). Ruim vijftien jaar later zijn jeugdvrienden Romy, Oliver Sim en Jamie XX voor het eerst in acht jaar weer samen op pad en trotseren ze de grootste festivalpodia ter wereld. Vanaf de eerste tonen spat de onvergankelijkheid van echte vriendschap van de gezichten van Romy en Oliver, terwijl Jamie druk in de weer is met synths, trommels en drumcomputers – genoeg te doen.

Opener Crystalised zorgt bij veel jonge bezoekers voor een ‘o ja’ die toch wel even nodig lijkt. The xx’s favoriete letter van het alfabet straalt in grijstinten op het scherm. Het linkerscherm is voor Romy, het rechter voor Sim, ook kleurloos. De combinatie met opvolger Say Something Loving geeft het moment, overgoten van dat kenmerkende xx-gitaargeluid, een bepaald gewicht: ze zijn weer samen. En de stemmen van de twee vocalisten vallen nog steeds samen alsof ze voor elkaar gemaakt zijn: liefdevol, teder en loepzuiver.

De overkoepelende spanningsboog wordt ingezet met Sunset. Voor het eerst krijgt het podium kleur, een zacht oranje, alsof het drietal de zon laat opkomen. Een kalme beat bekruipt het intieme duet. Sommige bezoekers vinden het al te lang duren: een gedeelte heeft genoeg gezien of begint aan de borrel, anderen turen geïntrigeerd en in opperste concentratie naar het hoofdpodium dat steeds een nieuw foefje onthult.

Het indrukwekkendste aan dit optreden is misschien wel de ‘rijping’ van Oliver Sim, die zich op Fiction statig en kalm het hoofdpodium toe-eigent. Zijn stem is zwaarder – autonomer misschien – dan voorheen en loopt over van een diepe rafelrand.

De opbouw vindt nieuwe energie wanneer, precies halverwege het optreden, de eerste klanken van Jamie en Romy’s Loud Places zich aandienen. Toch botert het nog niet helemaal. De ommekeer van de grijstinten en intieme duetten naar Jamie’s kleurrijke, vrij toegankelijke dansfeest zou voor meer extase moeten zorgen.

Ook Romy’s Enjoy Your Life wordt ontvangen met een soort ongemakkelijke combinatie van concentratie en onderwerping. De clubbige zwaarte wordt nog iets verwarrender wanneer na de overdonderende breakbeats van Jamie’s Treat Each Other Right al wat gas wordt teruggenomen met een dansbare, maar na dit geweld relatief kalme, versie van GMT.

Wanneer de kalmte weer terugkeert, komen de smiespelende en elektronische kanten van The xx prachtig weer samen op On Hold en I Dare You. En dat uiteindelijke gevoel van loslaten en overgeven-aan, vormt de perfecte opening voor Intro. Eventjes niets, even heeft het veld de ogen dicht. De openingstrack van het debuutalbum krijgt hier een bombastische uitvoering, alle registers opengetrokken, met enkel nog de muted gitaar die voor een herkenningspunt zorgt.

De konijnenharten zijn gevuld, na fluisterend en liefdevol te zijn toegezongen door The xx. Toch heerst ergens in de buik ook een licht onvoldaan gevoel, door het toewerken naar een staat van zijn die eigenlijk nooit bereikt werd, een piek die nét een beetje op afstand bleef.

Gezien: Down The Rabbit Hole, za 23.30 (Hotot)

Fotografie: Hub Dautzenberg