Als we net over de helft van Tomora’s optreden zijn, dunt de volgepakte zaal uit. Iedereen gaat richting Empire Of The Sun, zo fluiten de vogeltjes. Maar Aurora en Tom Rowlands (één Chemical Brother) beloven niet alleen een nieuw koninkrijk, maar een heel nieuwe planeet. Het kersverse duo doet ons even vergeten dat we op aarde zijn – in Beuningen, of all places.

De streamingsaantallen van Tomora’s debuutalbum zijn nog bescheiden, maar de Teddy Widder staat niettemin ramvol. Misschien omdat Aurora twee jaar geleden zelf al op het festival stond, al zullen bezoekers die een vergelijkbare show verwachten minstens geshockeerd achterblijven. De zoete vocalen van de Noorse sprookjeszangeres zijn ditmaal namelijk allesbehalve lieflijk, zeker in combinatie met Rowlands’ losgeslagen synthwerk.

Toen de twee voor het eerst samenwerkten, schoot de synergie naar eigen zeggen direct door het dak. Het resulteerde in Come Closer, een album vol buitenaardse klanken. De plaat zou een slow burner zijn, gemaakt om onze aandachtsspanne te testen. Live is de ontbranding eerder van de categorie atoombom. Ring The Alarm loeit door de Teddy Widder: kapotgeslagen, tonale percussie waarover Aurora de zaal bijna bezwerend bespeelt. Opvallend: hoe ouder de bezoeker, hoe harder die uit zijn kanaal gaat.

Alsof ze zo uit Star Trek zijn gestapt, dansen Aurora en mede-zangeres Amalie Kleive in witte ruimtejurken en hoge bonte laarzen als wezens die oprecht niet weten hoe aardse dans eruitziet. Zelfs wanneer Aurora de zaal toespreekt, blijft ze in haar rol als gastvrouw van een andere planeet. Method acting, noemen we dat.

Op de schermen zien we Rowlands ondertussen druk in de weer, al is soms nauwelijks te bepalen wat hij precies doet doordat de visuals zó trippend zijn. Hij flitst, vertraagt en wordt omsingeld door maskers die brandstof zijn voor serieuze nachtmerries. Livebeelden en geprepareerde space-willekeur van Hollywood-kwaliteit lopen prachtig onnavolgbaar door elkaar.

De tonen die Aurora live bereikt zijn nog indrukwekkender dan op de plaat: het lijkt niet alleen een nieuwe planeet, maar haast een nieuwe religie. Klanken die de kerk nog niet kent, zeker wanneer haar harmonieën met Kleive prachtig onharmonisch schuren. Het doet denken aan de klanken van de muziek van filmreeks Dune.

Op dé single van het album, Somewhere Else, barst het dansfeest los. Dat gaat een beetje ten koste van het buitenaardse gevoel – en ook wanneer het indringende visuele circus tijdens misschien wel het mooiste nummer van de plaat, Come Closer, wegvalt, verslapt de aandacht. Maar in het slot, als de hele tent uit zijn plaat gaat op de onnavolgbare tonen van In A Minute, bewijst Tomora dat het wél kan: een feestende zaal vol marsmannetjes. En dan zijn we ineens weer op aarde. Booooring!

Gezien: Down The Rabbit Hole 2026, vr 20.30 uur (Teddy Widder)

Fotografie: Hub Dautzenberg