Voor de backdrop met lichtblauwe wolkjes lijkt het even alsof we bij Turnstile staan, maar deze plek is voor Tramhaus. They made it happen. Ruim voor de release van debuut The Last Exit (2024) speelden de Rotterdammers overal – in Europa, en ook hier op Lowlands, drie jaar terug in de X-Ray. Sindsdien heeft Tramhaus een sterke livereputatie opgebouwd. Wat doe je als je overal al speelde? Nóg een rondje, maar dan in grotere tenten. De Heineken in een slot rond middernacht? Geen probleem.
Maar wel met technische mankementen. Na drie liedjes valt de gitaar van Nadya van Osnabrugge weg en ligt het optreden vervolgens een kleine tien minuten stil. Gitarist Micha Zaat speelt een wachtwalsje op gitaar en dat wordt na vijf minuten wat melig, hij steekt afwachtend zwijgzaam een sigaret aan. ‘Wij doen ook maar ons best’, zegt blikvanger en zanger Lukas Jansen, niet verontschuldigend, als zuivere constatering. Uiteindelijk geeft bassist Julia Vroegh haar versterker aan Nadya en Nadya is blij. ‘Ook dit is livemuziek mensen’, roept Lukas. ‘Julia Julia Julia’, moedigen mensen de band toe. Cute.
En die fans vooraan blijven geduldig staan. Om de verveling te doden doet iemand een crowdsurf in een stille tent. Lukas steekt zijn duim op: ‘Ga zo door!’ Tramhaus is het wachten ook waard. ‘Sorry voor dit ongeval, we gaan weer verder waar we gebleven waren.’ En dat doet Tramhaus. Ze pakken de draad gewoon weer op na het zo gortdroge I Don’t Sweat, distortion-effect eroverheen en Tramhaus voert je mee in de chaos van het nachtleven.
Niet de muziek, maar het herpakken na de stilte is het sleutelmoment van dit optreden, en laat de grote kwaliteit van Tramhaus op het podium zien. Een advies dat veel ervaren bands je geven: pak ieder optreden dat je kan aannemen. Dat deed Tramhaus en dat is te merken aan de bizar op elkaar ingespeelde band. Soms is het gruizig, dan maakt Tramhaus postpunk met de helderheid van The xx; je hoort precies wat elk instrument toevoegt. Heerlijk als ze allemaal in hetzelfde ritme haken en het springerigen boem-knak omslaat in walsen.
Lukas Jansen, de tengere zanger in net te korte pastelroze shirt, is de blikvanger. Hij stuitert heen en weer op de stekende gitaarakkoorden, neemt taekwondo-poses aan, put uit vogue dansbewegingen en doet een karatetrap op de grens tussen couplet en refrein. In zijn zinnen wisselt hij constant tussen woorden spreken en woorden schreeuwen. Zalig hoe het laatste woord van een zakelijk constaterende opsomming eindigt met de klap van drummer Jim Luijten. Een vette punt. Sportief en trefzeker optreden.
Fotografie: Arend Jan Hermsen
Gezien: Lowlands 2025, 15 augustus (23.45 uur) in de Heineken.
