concert

Triggerfinger brengt oud en nieuw samen op jubileumfeestje

Hoewel een gros van de inmiddels grote fanschare waarschijnlijk pas in aanraking kwam met de Belgische band Triggerfinger door hun I Follow Riverscover in 2012, gaan de heren natuurlijk al veel langer mee. Vorig jaar mocht de band twintig kaarsjes uitblazen, maar tijd om een feestje te vieren was er door de nog lopende tour rond vijfde plaat Colossus nog niet. Nu wel, dus treden Ruben Block en zijn kompanen vanavond aan in een uitverkocht TivoliVredenburg voor de eerste van een rits jubileumshows. Een show die als ‘Triggerfinger & Friends’ staat aangekondigd, maar waar Block, ‘Monsieur’ Paul van Bruystegem, Mario Goossens en meest recente aanwinst Geoffrey Burton maar weer eens laten zien dat ze eigenlijk helemaal geen vrienden nodig hebben.

Na een lekker uitgesponnen instrumentale opening knallen de mannen iets voor negenen er direct in met het heerlijk groovende I’m Coming For You. Een nummer dat met lyrics als ‘this ain’t for the faint hearted, it’s for the pros’ ook gerust als een belofte voor het eerste deel van de show gezien mag worden. De band blikt terug naar de begindagen, vooral op What Grabs Ya? uit 2008 en All This Dancin’ Around uit 2010, het titelloze debuut blijft op een enkel nummer na jammerlijk onderbelicht.

Het vierkoppige rockmonster vuurt kraker na kraker op het publiek af. Van nog steeds stevig rockende evergreens als Let It Ride en First Taste, die we ook nog dikwijls tegenkwamen in de setlists van Triggerfinger nieuwe stijl, maar ook songs als het openingsnummer van Short Term Memory Love dat lang niet op de setlist stond. Na dit daverende openingsblok luidt het nieuwere By Absence Of The Sun – titelnummer van plaat nummer vier- een verschuiving van de focus in. Het is dan meteen tijd voor de eerste special guest. Colossus-producer Mitchell Froome schuift voor een drietal nummers achter het keyboard. In tegenstelling tot gasten die zich wel eens bij de shows van de band gevoegd hebben, of die bij deze show nog gaan komen, voegt Froome wel degelijk wat toe.

Dat de ijzige klanken die uit zijn keyboard voort komen een toevoeging zijn aan een nummer als Steady Me, dat hij zelf geproduceerd heeft, mag geen verrassing heten, maar hij draagt er ook aan bij dat het altijd al naargeestige My Baby’s Got A Gun nog wat ijzingwekkender is. Vooral in de lange stilte voor de storm halverwege het nummer (die nog wat langer duurt omdat de band er een stukje I Follow Rivers in verwerkt, wat nog verrassend goed werkt ook) drukt Froome op uitstekende wijze zijn stempel op het songmateriaal. Wie dat ook steeds meer begint te doen is extra gitarist Burton, die inmiddels al een kleine twee jaar bij de band speelt maar nog nooit zo prominent aanwezig op het podium was als nu. Waar hij voorheen nog wel eens een beetje verstopt achter Block stond, is nu in alles duidelijk dat hij een volwaardig vierde bandlid is, die zelfs een paar keer op de voorgrond treedt, met luid en verdiend applaus als gevolg.

Als All This Dancin’ Around vervolgens voorbij gaat zonder de kenmerkende ellenlange drumsolo van Goossens lijkt het even alsof Triggerfinger dit verjaardagsfeestje echt gebruikt om alle wat vervelende podiumtrucjes die de shows van de band soms kenmerkten vaarwel te zeggen. Het is dus even slikken als Block en Monsieur Paul aan het einde van het daaropvolgende Colossus de coulissen inlopen maar Goossens fier achter zijn drumstel blijft zitten. En ja hoor, een kleine vijf minuten later is de zaal sufgebeukt, en dan moet het moment waarop de rest van de band hem vergezeld voor een tweede drumsolo nog komen. Zo blijkt dus dat het concert vooral een samensmelting is van de oude en de nieuwe stijl van Triggerfinger, we zien hier een geolied rockmonster dat maling heeft aan wat het publiek over hem denkt én een gimmickmachine die vooral graag het publiek wil pleasen.

Maar in hoeverre dat lukt met de grootste special guest van vanavond? Aan de start van de toegift betreedt onder luid gejoel Nederlands trots Claw Boys Claw het podium. Een heerlijke band, en Peter Te Bos is een goede aanwinst voor ieder concert. Maar in plaats van dat die band een Triggerfinger-nummer of twee wat meer kracht mag geven, wordt het concert de Claw Boys Claw-show. Het aangezicht van Ruben Block die tijdens Red Letter in een stemvervormer die het niet doet staat te schreeuwen en Monsieur Paul die achter een versterker verstopt met een sambabal zit te schudden terwijl Te Bos zich in het publiek waant is bijna meelijwekkend. Tenzij Triggerfinger ooit een verjaardagsfeestje van CBC mag crashen met hun Black Panic of Cherry – twee opvallende afwezigen vanavond – voelt het niet echt als een eerlijke ruil. Maar goed, met het lang niet gespeelde oudje Lines en Rihanna-cover Man Down komt er toch een prima einde aan dit feestje, waarop Triggerfinger liet zien het verleden niet los te willen laten, maar er ook niet compleet naar terug te willen keren. Reken er maar op dat steeds langer wordende drumsolo’s en de invasieve gastoptredens here to stay zijn, voorlopig.

Fotografie: Marcel Poelstra

Gezien: 3 februari 2019, TivoliVredenburg, Utrecht

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met februari-releases!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met februari-releases!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Kies je eigen cd-pakket! Elke maand nieuwe titels!
abo-actie

Kies je eigen cd-pakket! Elke maand nieuwe titels!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Collectieve Prince-therapie bij The Revolution
concert
The Revolution

Collectieve Prince-therapie bij The Revolution

Alone in a world that’s so cold. Hoe ga je als fan om met het plotse verlies van je idool? ...

Recensie: Triggerfinger brengt oud en nieuw samen op jubileumfeestje (concert) | OOR