Het refrein hoeft niet eens gespeeld te worden om aanwezig te zijn. Jaren nadat Triggerfinger met I Follow Rivers een van de meest memorabele Pinkpop-momenten van de afgelopen twintig jaar afleverde, heeft het nummer voor velen een zeldzame status bereikt. Het behoort niet langer alleen toe aan de rockmachine uit België, maar ook aan het geheugen van Pinkpop zelf, al weet het gros van het volk niet eens wie Lykke Li is. Vandaag slingert de groep een reïncarnatie van de uitgeklede versie uit 2013 het veld op.
Het verhaal van Triggerfinger kreeg de afgelopen jaren een nieuwe lading. Toen Paul – Monsieur Paul – Van Bruystegem zich in 2023 vanwege gezondheidsproblemen moest terugtrekken uit het trio, verloor de band een van haar meest herkenbare gezichten. Zijn overlijden in 2025 maakte van die verandering definitief een breuklijn in de geschiedenis van de groep. Op Pinkpop wordt dat nergens benoemd. Er zijn geen eerbetonen, geen opgedragen nummers. Toch is het gemis bij vlagen voelbaar. Misschien blijft het beeld van Ruben Blocks blouse daarom zo hangen. Alsof de bandhistorie in tweeën is geknipt: links de zwart-grijze krijtstreep, rechts een veld vol bloemen. Het is verleidelijk er symboliek in te lezen.
Vanaf de openingsminuten kiest Triggerfinger echter niet voor melancholie. Ruben Block en Mario Goossens doen wat ze al ruim twintig jaar doen: spelen. Ze storten zich vanaf de rauwe opener Geronimo zelfverzekerd in een nieuw tijdperk. Hard, strak en met een vanzelfsprekendheid die alleen ontstaat wanneer muzikanten samen een historie vol ups en downs hebben doorgemaakt. Block blijft daarbij een van de meest karakteristieke frontmannen van de Lage Landen. En zijn stem klinkt nog altijd alsof er ergens een korrel schuurpapier doorheen is gemengd. Het is de eerste twee nummers misschien nog even zoeken, maar al gauw draait de vocale motor op volle toeren.
Mario Goossens blijft bovendien een van de meest veelzijdige drummers van de Benelux. Niet omdat hij het hardst speelt, maar omdat hij precies weet wanneer een nummer moet ademen en wanneer het publiek een extra zetje nodig heeft. Neem oudje Colossus. Of het eerste wapenfeit Stars van het aanstaande album, dat subtiel samensmelt met Perfect Match (2014). Blikken worden uitgewisseld, versnellingen subtiel ingezet en weer losgelaten. De muzikanten reageren voortdurend op elkaar, geven elkaar ruimte en zoeken zichtbaar het samenspel op.
Opvallend is daarbij hoe natuurlijk Geoffrey Burton zich in de rol van bassist van de band heeft genesteld. De leegte die Monsieur Paul achterliet is niet op te vullen, maar Triggerfinger klinkt vandaag niet als een band die een gemis probeert te maskeren. Eerder als een groep die een nieuw evenwicht heeft gevonden. Burton probeert geen kopie van zijn voorganger te zijn en juist daardoor werkt het. Zijn spel voegt zich moeiteloos in het vertrouwde geluid van Triggerfinger, terwijl de chemie tussen de muzikanten overeind blijft.
Dat maakt ook de oudere nummers verrassend vitaal. All This Dancin’ Around. Soon. Let It Ride. Waar sommige rockbands na verloop van tijd gevangen raken in hun eigen repertoire, klinkt Triggerfinger nog altijd alsof ieder nummer opnieuw ontdekt mag worden. Riffs die het publiek al jaren kent, krijgen kleine verschuivingen mee, accenten vallen net anders en grooves krijgen meer ademruimte dan op plaat. Het zijn subtiele ingrepen die voorkomen dat de set verandert in een museumstuk.
En natuurlijk neemt I Follow Rivers een bijzondere plek in binnen het oeuvre. De spontane cover werd uiteindelijk een van de meest iconische momenten uit de Nederlandse festivalgeschiedenis. Het krijgt vandaag een nieuwe huid aangemeten, maar niettemin klinkt er na een paar seconden herkenning in het publiek. Jaren nadat het nummer zich in het geheugen van Pinkpop nestelde, blijft Triggerfinger doen wat de titel suggereert: verder bewegen. De stroom is onderweg veranderd, heeft een van haar vertrouwde gezichten verloren, maar is niet tot stilstand gekomen.
Gezien: Pinkpop 2026, za 13:20 (South Stage)
Fotografie: Hub Dautzenberg
