Mijn zoontje (destijds 9) kon niks met de muziek van Turnstile. Veel te hard. Maar toen zette ik I Care op en zong hij mee. Hij blijkt lang niet het enige jonkie dat dankzij crossoverplaat Never Enough zijn armen om de hardcore punkband sloeg. Achterin de pit hangt een jongetje van vier of vijf jaar oud in de armen van zijn moeder. Terwijl de zon langzaam ondergaat en het refrein van I Care klinkt, kijken de twee elkaar aan en zingen ze het voor elkaar. ‘I’m happy to give myself away. I’m happy to fix what I can’t say. All because you know I care. All because you know I’m there.’
De ontroering die popmuziek kan brengen, maar dan bij een band wier frontman in zeker zeventig procent van de songs de longen uit zijn lijf schreeuwt. Het is allemaal mogelijk bij Turnstile, dat via Brendan Yates overigens al best een tijdje met popmuziek flirt. Hij helikoptert over het podium zoals The 1975’s Matty Healy ook altijd doet. Net als Hayley Williams zingt hij mee op Pylon, het nieuwe album van popzangeres Beabadoobee. Yates is geen introverte podiumsloper, maar gaat los op de energie van het publiek. Knuffelt de barricaderende fans op de eerste rij.
Wanneer hij tijdens de eerste keer Holiday ziet dat het nog niet zo druk is in een desalniettemin mega-enthousiaste Alpha, wacht hij een paar liedjes en speelt zijn band deze kraker gewoon nog een keer. Nu gaan er nog meer handjes in de lucht, omhelzen nog meer mensen elkaar. Vooral de warmere emoties die Turnstile tegenwoordig bij mensen losmaakt vallen op. Er wordt evenredig veel geknuffeld als gemosht. De sound van deze band is anno 2026 bij vlagen groots en meeslepend en zou stadions kunnen vullen als dat Yates’ wens is, bedenken we ons wanneer het machtige Memory de Alpha vult met melancholie.
Ik hoor de meeste hardcore punkers al kotsen bij die woorden. Maar geen nood aan de man; Turnstile verweeft het een met het ander zoals een Green Day dat nooit kon. Zoals een rottweiler zich lief tegen z’n baasje kan nestelen maar het ook in zich heeft een mens aan stukken te scheuren, zo gaan strelen en slopen ook bij Turnstile hand in hand. En slopen doen Yates en zijn vrienden zoals Heath Ledgers Joker het doet. Gecalculeerd, meedogenloos en met een smile on that face.
Tegenover ieder moment van pure popmagie staan tracks als Blackout, waarin de drums en screams op afstand voor een terroristische aanslag kunnen worden aangezien, met de gitaren als een luchtalarm dat Lowlands voor ieder volgend bombardement waarschuwt. Toch zullen we ons dit optreden vooral herinneren om de momenten waarop Turnstile z’n oorspronkelijke speelveld ontstijgt en mikt op de sterren. De band laat daarmee zien dat wat voor ieder mens geldt, ook geldt voor muzikanten. Wanneer je je niet laat definiëren door wat je was, kun je alles zijn wat je wilt.
Gezien: Lowlands 2026, zo 19.30 uur (Alpha)
