De Amerikaanse hardcoreband Turnstile is bezig met een indrukwekkende opmars. Ooit een kelderfenomeen uit Baltimore, nu een band die met Glow On (2021) en het recent bejubelde Never Enough een gewaagde sprong maakt: van scene-lieveling naar wereldwijd rockfenomeen. Vakkundig balancerend tussen melodie, groove en een bijna popachtige openheid, verliest de grootste punkband van het moment geen moment grip in AFAS Live.
Er was een periode – ergens tussen het einde van de jaren negentig en het begin van deze eeuw – waarin een PlayStation-disc meer muzikale opvoeding bood dan welke radiozender ook. Tony Hawk’s Pro Skater was geen spel, het was een poort: een plek waar kickflips en punkrefreinen hetzelfde gewicht kregen. De TikTok van toen. Waar je je virtuele schenen openhaalde en ondertussen je eerste hardcoreband ontdekte. Een generatie vond zijn soundtrack niet in een platenzaak, maar op asfalt dat uit pixels bestond. Wie toen een high score behaalde, kreeg er gratis nieuwe favorieten bij: Millencolin, Suicidal Tendencies of Fu Manchu.
Twintig jaar later, in de AFAS Live, staat een band die moeiteloos op zo’n Tony Hawk-soundtrack had gepast. Turnstile is de perfecte kruising tussen vrolijke roekeloosheid en melodische hardcore – muziek die voelt alsof je al grindend met een regen van vonken van de trapleuning afglijdt. De groep staat voor een ambitieuze overgang van de vertrouwde hardcore-roots naar een meer experimenteel geluid dat pop, funk en rock ademt. Dat betekent: catchy refreinen, schurende riffs op herhaling en een opzwepende ritmesectie die niet te negeren valt. Kortom; net zo gelaagd als gewaagd.
Wanneer de zaallichten doven en de dromerige openingsklanken van het synth-sluierende Never Enough klinken, transformeert het vijftal de AFAS Live linea recta in een tjokvol skatepark waar werkelijk Ãedereen klaarstaat voor een potje halsbrekende toeren. Frontman Brendan Yates stort zich binnen tien tellen in de diepte en laat de hook van deze opener met beide benen op de grond landen. De collectieve samenzang van de menigte geeft meteen het ritme van avond aan: gemeenschap boven chaos. En dat verklaart nu al waarom Turnstile de ruimte vult met de hardcorekids van nu én hun ouders, die hun laatste wijde skatebroek inmiddels via Vinted van de hand hebben gedaan.
De show dendert mede dankzij drummer Daniel Fang in golven. De man is een machine. T.L.C. (Turnstile Love Connection) is een collectieve sprong: iedereen omhoog, iedereen tegelijk. Lichamen botsen, maar vallen nooit alleen. Don’t Play trekt de pit open als een draaikolk. De jonge garde blijkt onvermoeibaar tot de laatste klanken en hapt even naar adem tijdens het onverwachte zweefmoment: tijdens Seein’ Stars zakt een enorme discobal naar beneden, twee minuten rust in een verder opzwepende setlist. En dat levert een show op die voor het gros van de bezoekers de boeken in zal gaan als de beste van het jaar.
Elke song op de setlist laat een jeukend gevoel achter dat voor elke (ex-)boarder herkenbaar zal zijn. Denk maar aan die ene valpartij op je stuit, die het meer dan waard was omdat je bij het opkrabbelen al wist dat de volgende ollie of backflip nóg beter zou zijn. Opstaan. Doorbijten. Never Enough.
Met vloercamera’s die door de pit zwerven tijdens Pushing Me Away, grijnzen vangen tijdens het euforische Holiday én aanstellers in de meute ontmaskeren op het immense scherm achter de bühne, wordt de show honderd procent opgedragen aan het uitzinnige publiek. Alle crowdsurfs, vliegende two-steps en zweethandshakes worden vastgelegd. Dit is een open liefdesverklaring aan de community. Het is dan ook geen verrassing dat de overwegend jonge mensenmassa op de eerste rijen de uitnodiging om tijdens hekkensluiter Birds het podium te beklimmen graag aanneemt om een snelle selfie te maken met een van de leden van het orkest.
Ach. Het is ze vergeven. Ze hadden ook thuis kunnen blijven, achteloos wegzakkend in hun joggingpak met een stroom nepmuziek vol autotune op hun airpods. Het stemt hoopvol dat ook deze nieuwe generatie zich nog af en toe in concertzalen durft te laten meeslepen. En dat terwijl de oude garde wellicht dankzij Turnstile nog één keertje die ouwe PlayStation aanzwengelt om een vergeten spelletje te spelen.
Gezien: 10 november 2025 in AFAS Live, Amsterdam
Fotografie: Hub Dautzenberg
