De weg naar vestingstadje Hulst in Zeeuws-Vlaanderen voert langs Belgische maanlandschappen die voor snelwegen moeten doorgaan en zodra de huizen van het stadje in zicht komen, waan je je op vakantie. Het is even rijden, maar dan heb je ook wat. Vestrock is alweer aanbeland bij haar zestiende editie, met ook dit jaar weer van alles en nog wat op de poster. Pop, techno, lezingen… Op deze manier is er voor elke bezoeker uit de uitgelopen grensstreek wat wils. Tegelijkertijd blijft er genoeg te vinden als je komt voor een nieuwe indie- of rockbelofte. Het weer is fantastisch: 25 tot 30 graden met een zonnetje. Best warm, want op dit prachtige terrein, omringd door water, is weinig schaduw. Goed smeren en blijven drinken dan maar. Daar gaan we!
Eén van de twee headliners is The Wombats. Zij komen uit de vijver Britse gitaarbands waar de organisatie vaker uit vist: die met een paar grote hits in de jaren nul, die vervolgens hun momentum net niet konden pakken, waardoor het slechts relatief grote namen werden en nooit de allergrootsten. En zo blijven ze dus betaalbaar voor kleine tot middelgrote festivals zoals deze.
The Wombats is bovendien een hartstikke leuke festivalband. Drie mannen met een goed gevoel voor relativering, een fijne energie en een nieuw album – nummer vijf, Oh! The Ocean. Een heel behoorlijke plaat, die ook goed valt op grote grasweides. The World Is Not Out to Get Me, I Am is zo’n voorbeeld van een van deze nieuwe poppy songs die de stijve Zeeuwse heupjes voorzichtig loswrikken. De hoogtepunten zijn natuurlijk de oudjes, Tokyo (Vampires & Wolves) en Let’s Dance To Joy Division (inclusief vijf dansende Wombat-kostuumdieren), maar dat is logisch. Je zou bijna zeggen: anders hadden ze hier niet gestaan.
De andere headliner is op papier perfect gekozen. dEUS, een band met een enorme staat van dienst aan beide kanten van de grens, op een rockgeoriënteerd festival als Vestrock. Wat kan er misgaan? Nou, vrij weinig dus inderdaad. dEUS klinkt, net als in april in Paradiso, als een klok. De bezetting telt naast zanger Tom Barman met toetsenist/violist Klaas Janszoons nog één origineel bandlid, en net als in de afgelopen tour die de Belgen langs Duitsland, Scandinavië, Polen en Turkije voerde, wordt er vanavond materiaal van de twee eerste albums gespeeld: Worst Case Scenario (32 jaar oud) en In A Bar Under The Sea (30 jaar oud), beide gekenmerkt door die meesterlijke spanningsopbouw en duistere, cinematische sfeer in de songs. Hoogtepunt van het weekend: Hotellounge (Be The Death Of Me) in het donker. Een band in topvorm, al laat Vestrock het er wel opvallend gelaten onder.
Het moet gezegd: die gelatenheid – anders geformuleerd, het gebrek aan interesse – van het publiek, bespeuren we wel vaker dit weekend. Met name bij bands waar de versterkers wat verder opengaan en de gitaren mogen gillen, zoals bij de oud-indiebelofte Shame, het iets meer commercieel ingestoken STONE (openingsfoto) en nieuwkomers LEAP (VK), Bleech 9:3 (Ierland) en Basht. (Ierland). Bij al deze bands komt er nauwelijks iets van reuring los en is er een flink aantal lege plekken. Dat ligt voornamelijk aan Hulst, dat wel massaal koos voor de gimmick van Orgel Joke of het feestje bij Son Mieux.
Technofenomeen Natte Visstick blijkt ook een publiekstrekker en je zou met een blik op het tijdschema ook kunnen stellen dat niet The Wombats en dEUS, maar Nicky Romero en NAFT de echte headliners van het festival zijn. Toch houdt de organisatie vast aan zijn (Vest-)rockbelofte en dat valt te prijzen. We gaan de nieuwkomers – ondanks de lege plekken – even kort langs, want ze zijn de moeite.
LEAP maakt energieke indierock zoals we kennen van Royal Blood en The Amazons. Frontman Jack Scott en de zijnen hebben in april al een rondje Nederlandse clubs gedaan (Groningen, Nijmegen, Haarlem, Hengelo) en staan over drie weken op de zaterdag van Pinkpop. Gaat wel lekker dus en als je naar Exit Signs luistert begrijp je wel waarom. Mocht de muziek niet genoeg zijn, dan trekt de indrukwekkende torso van Scott je misschien wel over de streep.
Basht. is een tandje rauwer – en we constateren maar weer eens dat de ene blote bast de andere niet is. Deze Ieren met grunge-energie staan voor een aardig volle kapel, een houten gebouwtje dat op Vestrock vaak volstroomt met moshende Zeeuwen. ‘Een vleugje Britpop’, stond er in hun bio en dat klopt ook zeker. Als we door onze wimpers kijken, zou je in de verschijning van de aangeschoten frontman ook een AliExpress-versie van Noel Gallagher kunnen zien. Deze frontman, Jack Leavey heet ‘ie, kondigt en passant nog even aan dat ze twee dagen geleden hun debuutalbum hebben afgemaakt en dat ‘ie in oktober verschijnt. Als daar meer nummers als Gone Girl opstaan, is dat een prettig vooruitzicht.
De bassist van Bleech 9:3 komt er halverwege de set achter dat zijn blikje bier leeg is. Snel rent hij het podium af – gelukkig is zijn collega-bandmaat zo attent om zijn feedbackpedaal uit te drukken. Met twee groene blikjes in z’n knuisten verschijnt ‘ie weer op het podium. Eentje voor nu en de ander voor over een paar nummers. Het is tenslotte toch al half twee en dus kan er ook wel een joint bij aan. Het past allemaal in de nineties/grunge-houding die deze Ieren zichzelf aanmeten. Als we het hebben over de sound, lijkt het geen toeval dat de naam Bleech 9:3 op Bleach van Nirvana lijkt. Eerder stonden ze in ons land in het voorprogramma van Deadletter, maar als je ze zo solide in deze tent ziet spelen, kun je rustig de conclusie trekken dat ze ook wel klaar zijn voor een eigen show. Die komt al snel: op 13 september in Bitterzoet.
Het grootste Ierse feestje is voor Brogéal. Of nou ja, Iers… Schots/Iers in dit geval, want de muziek van dit Schotse vijftal pakt uit beide landen wat traditionele folk-ingrediënten mee. Men neme een banjo, een mandoline, een accordeon en een penny whistle en mengt dat met een drumstel en wat gitaren en je krijgt de toverbal die deze band is. Pubrock, folkmuziek, indie folk… Vind maar eens een label dat blijft plakken als elk nummer weer totaal anders is. Een mooi feestje is het wel. En oh ja: de traditionele Schotse kilt die de banjospeler draagt – wat een figuur is dat – kunnen we niet onvermeld laten.
Je leest het, ondanks de hitte was het ook dit jaar weer een plezier om naar Hulst af te reizen en dat is best knap. Net als veel festivals heeft ook Vestrock te kampen met oplopende kosten, terwijl de inkomsten grotendeels hetzelfde blijven. Toch lukt het ook dit jaar weer om een afwisselende line-up neer te zetten, waar naast gekende namen als S10, Bente en Gavin James, nog genoeg nieuwe favorieten te vinden zijn. Nog een paar namen die de moeite waren, maar net buiten onze selectie vielen: Captain (UK), Swim School (UK), The Death in Me (BE) en Honey I’m Home (NL). Zoek maar op thuis.
Volgend jaar weer? Volgend jaar weer!
Gezien: 29 en 30 mei 2026 op Vestrock, Hulst
Fotografie: André Joosse
