concert

Twenty One Pilots stijgt naar nieuwe hoogtes in de Ziggo Dome

Hoewel de band buiten de grote schare aan idolate fans in ons land nog niet echt een household name is, heeft het toch vrij lang geduurd totdat Twenty One Pilots, of TØP, in de Ziggo Dome stond. Toen het duo Tyler Joseph en Josh Dun eind 2016 in wat toen nog de HMH heette neerstreek, was die zaal al veel te klein, zowel voor het aantal belangstellenden als voor het type show wat de band wilde neerzetten. Dat resulteerde in een show die OOR compleet de grond in schreef, maar wij zijn allesbehalve rancuneus, dus sluiten we vol goede moed rond een uur of zeven aan in de rij voor de Ziggo Dome. Daar geeft de band de eerste show in ons land sinds het uitstekende nieuwe album Trench in de pocket is, dus dat kan bijna niet fout gaan, toch?

Als het dynamische duo aftrapt met Trench-single Jumpsuit wordt meteen al duidelijk dat het inderdaad wel goed komt met de avond. Eigenlijk is het een heel atypisch nummer voor het album – en dus ook de rest van de show-  omdat de hevige riffs en het maniakale geschreeuw van frontman Tyler Joseph niet helemaal matchen met de vrij mellow pop en hiphop die op de rest van de plaat de klok slaat. Maar een kniesoor die daar over zeurt, het is een dijk van een opener. Drummer Josh Dun doet meteen al zijn best zijn drumstel te slopen, zowel Joseph als de plusminus 17.000 aanwezige schreeuwen hun longen uit hun lijf en de auto die is al decorstuk op het podium staat vliegt binnen twee minuten al in de fik, we zijn los.

Even een opfrisser voor wie niet bekend is met de liveshows en reputatie van het tweetal. Twenty One Pilots shows zitten altijd vol met gimmicks. Zo doet Dun regelmatig backflips vanaf een piano, gaat hij dikwijls met drumstel en al het publiek in en heeft altijd een trompet ergens onder zijn drumstel verstopt zitten. Een nep-Joseph stort tijdens Fairly Local van die eerdergenoemde piano waarna de echte ergens op de tribunes verschijnt, hij  kan opeens een paar meter de lucht in schieten doordat het platform waar hij op staat opstijgt of hij bezingt het publiek vanaf een gigantische luchtbrug die bijna de hele spanne van de Ziggo Dome covert. De meeste van die gimmicks komen bij vrijwel iedere show voorbij, slechts de luchtbrug was nieuw voor ons, maar worden vanavond beter in de show geïmplementeerd dan ooit.

Waar de HMH-show een kleine tweeëneenhalf jaar geleden – volgens ons – onderuit ging aan een overvloed aan gimmicks die finaal de pacing van het optreden verpestte, zijn alle backflips, verdwijntrucs en andere rare fratsen een stuk beter gedoseerd. Eigenlijk presenteert Twenty One Pilots hier een concertversie van een spektakelfilm. Een goede vergelijking zijn de superheldenfilms uit de stal van het Marvel Cinematic Universe. Net als die films zit ook het concert van vanavond vol met verwijzingen naar een grotere mythos. We zullen je het verhaal van Trench en de voorgaande albums besparen, maar wees gerust dat er voor de fans die hier wel in geïnteresseerd zijn er genoeg te halen valt tijdens het concert. Natuurlijk, dit soort films hebben niet zoveel inhoud als de gemiddelde arthouse-hit en Twenty One Pilots is minder zielsverruimend dan laten we zeggen een Nils Frahm, maar het is wel onmogelijk je te vervelen.

 

Het helpt ook dat Trench daadwerkelijk een hele goede plaat is, met hele goede nummers, waarvan de band precies de juiste uitkiest. Neon Gravestones en Bandito – beiden uitgevoerd vanaf een kleiner podium in het midden van de zaal – zijn uitstekende stadionwaardige ballads met een hoog snik-potentieel. Pet Cheetah is een heerlijk vreemd hip-hop experiment met moshpit-waardige climax en singles als My Blood en Chlorine zijn onmogelijk je kop uit te krijgen. Van de wat meer wisselvallige voorgaande albums komt ook dikwijls precies het juiste materiaal voorbij, al mag de band het wat vervelende We Don’t Believe What’s On Tv de volgende keer best achterwegen laten.

Zo dendert de show door tot een climax in de vorm van Leave The City en Trees, twee nummers waarbij op de videoschermen te zien is dat geen enkele fan in de voorste regionen het droog houdt. We zouden kunnen zeuren over dat Joseph en Dun het sentiment wel erg nadrukkelijk opzoeken in die twee vrij stroperige songs, maar als je de compleet verzopen gezichtjes op de eerste rij ziet – evenals de vele bordjes waarop fans aangeven hoe belangrijk de band voor ze is – is het onmogelijk te ontkennen dat de heren vandaag de juiste snaar hebben geraakt. In augustus is Twenty One Pilots al headliner op Lowlands, maar doet het duo met het uit de speakers schallende All You Need Is Love als de lichten aangaan nu een gooi naar een afsluitende zondagsspot op dat andere grote festival in Nederland? Van ons mag het. Maar het zal dan op z’n vroegst in 2020 zijn…

Fotografie: Luuk Denekamp

Gezien: 12 maart 2019, Ziggo Dome, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Bospop slotdag: Een kwestie van geduld
concert

Bospop slotdag: Een kwestie van geduld

Van de 39ste editie van het driedaagse Bospop blijkt met name de afsluitende zondag populair, die dus vlotjes uitverkoopt, niet ...
WOO HAH!: De grootste turn up van het jaar
concert

WOO HAH!: De grootste turn up van het jaar

Wat doe je als je zelf eigenlijk te oud bent voor een festival, en zoonlief te jong? Dan ga je ...
North Sea Jazz dag 3: Kamasi Washington, Gladys Knight, Janelle Monáe
concert
Janelle Monáe

North Sea Jazz dag 3: Kamasi Washington, Gladys Knight, Janelle Monáe

North Sea Jazz dag 3, op papier een dag vol bewezen klappers. Kamasi Washington: altijd machtig. Janelle Monáe: altijd een ...

Recensie: Twenty One Pilots stijgt naar nieuwe hoogtes in de Ziggo Dome (concert) | OOR