Totaal doorweekt, zweet druppelend op zijn roodleren jas, kijkt Tyler, The Creator even verbaasd naar zijn handen. De geadoreerde rapper gaat zitten en draait zijn handen enkele keren. ‘I’m Tyler, by the way. I see myself as a producer, all the music you hear comes from these hands.’ Dat is ongelooflijk, en ongelooflijk waar: hij creëerde deze show alleen. En hij dráágt de show ook alleen; geen decor, alleen wat hulp van pompeuze vlammenwerpers.
In 2011 stond de rapper voor het laatst op Lowlands. Vlak voor zijn optreden met Odd Future brak het enfant terrible zijn been, hij bewoog over het podium op een vouwfietsje. Sinds Best Kept Secret 2018 deed hij helemaal geen Nederlands festival meer aan. Hoe kan dat, denk je dan, want hij verraste de afgelopen jaren vriend en vijand met een creativiteit zonder rem. Op Lowlands keert Tyler Okonma (35) nu terug met het cv van een vetaraan. Maar toch is niet alles veranderd: hij opent het optreden alsof hij in de zomer van 2026 opnieuw zijn been gaat breken.
In de beginsegmenten van zijn grote Lowlandsshow oogt hij zowaar bezeten. Fel ramt hij Big Poe erin, van discoplaat Don’t Tap The Glass, en laat daarna de lokroep van het marcherende St. Chroma door de Alpha schallen. Vroeg in het optreden is er ook Noid, met strijdlustige vierkwartsmaat, dat de volstrekt onlogische combinatie van Black Sabbath-hardrock en Afrobeat op overtuigende wijze samenbrengt. Hij maait met zijn armen tijdens het rappen, een spervuur aan woorden schiet door de Alpha. Later stoot hij opzichtig met zijn kruis in zijn strak leren broek op Sugar On My Tongue. Ja, het gaat alle kanten op.
In de loop van het optreden komt ook zijn rond 2017 gevonden gouden gevoel voor popmelodieën naar voren en wordt de show zachtaardiger. In interviews biedt Tyler met enige zelfkennis excuses aan voor zijn zangstem, maar het gaat hem ook om het proberen. ‘I don’t fucking care’. Als de rapper na drie kwartier hurkt voor pophit EARFQUAKE, laat hij het publiek zingen.
Het zat altijd in de naam: The Creator. Tyler is een kunstenaar die toevallig werkt binnen de muziek, want hij heeft duidelijk gevoel voor stijl. Zelfs met een eenvoudigere show dan zijn grotesk gedecoreerde zaalshows toont Tyler hier gevoel voor mode en dans. De manier hoe deze man zijn persoonlijkheid etaleert is something else. Vandaag is hij ongewoon ontspannen, parkeert heldengejuich clownesk door te insinueren dat hij meer houdt van boe-geroep. De rest van de show wordt hij uitgejoeld.
Zijn carrière is vooral met terugwerkende kracht revolutionair: vier albums op rij overstijgt hij zichzelf, met Chromokopia als de meest literaire. Tyler laat in zijn recentere nummers zelftwijfel toe, hij rapt over bindingsangst, zijn opvoeding zonder vader, over de vraag of hij zelf een vader zal worden, hint naar een abortus, en vraagt zich of hij altijd deze soms wat clowneske artiest wil blijven. Gek genoeg brachten die vroege midlifecrisisthema’s hem populariteit bij een nóg jonger (en opvallend modebewust) publiek.
Het totaalplaatje maakt dat Tyler niet meer te categoriseren is. Hij is zijn eigen categorie, en daarmee al vijftien jaar de artiest van het moment. Vaak wordt hij net onder stadgenoot Kendrick Lamar geplaatst als tamelijk onaantastbare rap god, maar stiekem is hij in al zijn facetten uitgegroeid tot een veelzijdiger artiest. Er staat geen prijskaartje op de euforie wanneer een cultureel icoon voor velen levert als headliner. En aan het einde, tijdens megahit See You Again, heeft Tyler nog steeds die ondeugende jongenslach, met speeltje tussen de tanden. Zijn laatste woorden: ‘I’m gonna shower, clean my balls.’ Nu roept iedereen gemeend ‘boeee’. Tyler draait zich een laatste keer om en heft plagerig zijn middelvinger.
Gezien: Lowlands 2026, za 22.30 uur (Alpha)
Fotografie: Arend Jan Hermsen
