Typhoon – geboren Glenn de Randamie – keerde afgelopen weekend na tien jaar terug naar Heerlen, de stad die hij tijdens 3FM Serious Request nog betrad als jonge woordsmid met een backpack vol revelaties en exotische invloeden. Zaterdagavond zette hij echter voet aan wal als iets anders, iets groters: een dirigent en aanvoerder van een band die inmiddels zo hecht is als een titanisch organisme, met een les in zelfliefde voor eenieder die het wil horen. Want lobi is nog steeds de baas.

Toch is de vorm van zijn muziek de afgelopen jaren hoorbaar verschoven. Geëvolueerd van raps met open aders op zijn geprezen debuut Tussen Licht En Lucht (2007) naar rijkere arrangementen, waarin zijn zo treffend betitelde titanenband nu meer dan ooit het kloppende hart vormt. Wat ooit vooral het praktische vehikel van een veelbelovende solist in zijn genre was, blijkt inmiddels getransformeerd tot een muzikaal ecosysteem waar poëzie en performance in krap twee uur tijd samensmelten.

En poppodium Nieuwe Nor is daar getuige van vanaf de eerste ademteug, wanneer gitarist Nick Croes voor een muisstille zaal én band achter hem opent met een Spaans instrumentaal stuk. Barrios. Het opent direct de poort naar de wereldse muzikale patronen die we vanavond wel vaker zullen tegenkomen: Surinaamse puls, Caribische swing en popmelodische omhelzingen vormen samen de fundering onder Typhoons repertoire. Zoals tijdens Bigi Emerie of Botoman. Werelden schuiven in elkaar: pop, soul, hiphop, gospel en ritmiek uit warme windstreken vinden elkaar.

De arrangementen werken eigenlijk altijd goed, maar soms nóg een beetje beter, zoals de Tom Waits-versie van liveklassieker Zandloper in de eerste helft van de set of de remix van Laatste Dans, voor de gelegenheid met Frank Boeijen op band. Alles klinkt organischer, bruisender dan op de plaat en met een vanzelfsprekendheid die je alleen krijgt wanneer je een set topmuzikanten bij elkaar zet op één podium. De warmte van het vorig jaar verschenen livealbum ligt daarmee als een extra laag over de zaal: ongepolijst maar strak, levendig én voller dan ooit.

Ouder werk, van vóór het eerdergenoemde radiobenefiet, herleeft sporadisch zonder trucage. Typhoon moderniseert zijn classics met het overtuigende Zo Niet Mij en een kleine hiphopmedley niet; hij herbevestigt ze. Alsof hij met dezelfde pen schrijft, maar met meer zuurstof in zijn longen. Heerlen – van oudsher een hiphopstad – kan na een duik in dat verleden, met ook Verre Oosten en Brand Los, opgelucht ademhalen voordat de rapper hen opnieuw onderdompelt in een bad vol IJswater.

De rode draad? Altijd de liefde. Zijn mantra. Of hij nu voordraagt uit zijn net verschenen boek of op blote voeten over de bühne stuitert. Want wanneer de band alles terugschroeft en Typhoon woorden laat vallen zonder beat, wordt opeens pijnlijk helder waarom het werkt: zijn intentie is onvervalst. Zoals tijdens het wondermooie Mama Huil Niet. Hij hoeft niet te kiezen tussen zijn oude of nieuwe publiek. De muziek overbrugt dat voor hem.

De onvermijdelijke schaduw van zijn mainstreamsucces is voer voor de discussies die zijn oorspronkelijke achterban verdeeld houden: wat heeft een oprechte rapper als Glenn De Randamie te zoeken in een televisieformat als Beste Zangers, waar de emotie zo vaak het karakter heeft van zorgvuldig gekadreerde eigengeilerij? Ach. Als morgen de Hemel Valt levert het hem vanavond in ieder geval wel een uitverkochte zaal op die nu weet dat hij al die uitstapjes helemaal niet nodig heeft.

Het concert bouwt langzaam op. Het gros van het volk deint de eerste driekwart van de show een beetje voorzichtig mee. Maar dan, richting de finale, kantelt de avond. Bumaye en de originele versie van Zandloper zetten de sprint in en dan gebeurt het onvermijdelijke: de overtuiging valt. Windkracht Typhoon. Collectieve ontlading. Hier, in dit moment, valt alles samen: de dichter, de aanvoerder, de aanjager, de schrijver, de entertainer en vooruit: De Kapitein die zichzelf naar de top van zijn generatie heeft gekatapulteerd.

Misschien komt alles goed. Dat credo prijkt op de shirts van menig bandlid als een klein gebaar in een grote wereld. Maar na een concert dat zo majestueus overtuigt, voelt die zin meer als de echo van een avond waarop die wens al voor héél even ingewilligd is.

Gezien: 22 november bij poppodium Nieuwe Nor, Heerlen

Fotografie: Hub Dautzenberg