‘Mk-wie?’ Na het aandachtsdebacle bij Fontaines D.C. is het niet moeilijk te bedenken dat dit grapje veelvuldig gemaakt wordt. Terwijl Jamie xx 200 meter verder het gros van Lowlands naar zich toe heeft gelokt, staat in een halfvolle Heineken een stel nieuwsgierige puristen die de hype rondom de 28-jarige Amerikaan wél heeft meegekregen. En die mensen worden rijkelijk beloond.
Het is niet voor niets dat Michael Todd Gordon in no time door muzikanten van formaat alom is bewierookt: Frank Ocean en Bon Iver zijn groot fan en good old Eric Clapton vergeleek Gordon’s unieke sound al eens met niemand minder dan Prince. En verdomd, de wijlen kleine gitaargod is ook live nooit ver weg.
Geen enkele keer zien we vanavond Mk.gee’s gezicht. We moeten het doen met zijn silhouet, dat verschijnt dankzij enorme witte of rode spotlights die van recht boven hem. Hij staat continu wijdbeens voor zijn microfoonstandaard en wijkt daar niet of nauwelijks van af. Ook zijn bandgenoten bewegen minimaal. Dat het desondanks geen statische show wordt, is volledig te danken aan de muzikale virtuositeit van de beste man zelf.
Met de speciale dikke snaren van zijn Fender-gitaar uit de jaren zestig creëert hij een ongrijpbare en soms ook ingewikkeld te verstouwen jarentachtiggeluid, temeer omdat hij die vervolgens weer door een taperecorder haalt voordat het uiteindelijk bij het publiek in de Heineken terechtkomt. Taaie kost voor de Lowlands-zondagavond? Een beetje, maar poeh, wat klinkt het belachelijk vet. En hard.
De decibelmeter in de middelgrote tent slaat namelijk wel heel erg in het rood, maar we kunnen ons niet onttrekken aan de gedachte dat dat evengoed een ‘bewussie’ van Mk.gee is. Zijn sound en performance zijn veel te doordacht om het te laten verstoren door onzorgvuldig afgesteld geluid, tenslotte. Het is juist een grappige tegenstelling: ondanks het volume is zijn zang voor geen meter te verstaan, op een paar flarden per liedje na.
In het geweldige Rylee & I hoor je hem er heel even helder doorheen komen: ‘Shake it up, baby!’ Het is een track die, zoals wel meer in dit uurtje, overduidelijk is beïnvloed door Bon Iver’s meer elektronische werk van de afgelopen tien jaar.
Even daarvoor tovert de band New Low om tot een technorave waar de meeste Lowlanders van smullen, maar grappig genoeg zie je hier nu juist nog heel wat mensen serieus en bewonderend naar het podium kijken, om chocola te kunnen maken van wat er nu eigenlijk allemaal gebeurt. Uiteindelijk weet alleen Mk.gee zelf dat.
Ergens in de muzikale krochten van Reddit staat een treffende vergelijking die dat goed uitlegt: hij is als een crossover tussen Bruce Springsteen en Jai Paul. De opzet van de liedjes kunnen zich veelal meten met die van The Boss, maar de emmer aan geluiden waar Gordon ze in doopt, heeft heel wat weg van de Britse producer.
We kunnen echter labels op ‘m plakken tot we een ons wegen, maar feit is het volgende: niet Job Jobse en KI/KI, maar Mk.gee is dé cool kid van Lowlands. En de happy few die daarbij waren, bewijzen maar weer eens: kwaliteit boven kwantiteit.
Fotografie: Arend Jan Hermsen
Gezien: Lowlands 2025, 17 augustus (20.45 uur) in de Heineken.
