Vrijdagnacht stuurde headliner Massive Attack heel Down The Rabbit Hole met een rotgevoel naar bed. Een prachtige show, maar het zorgde ook voor kritiek op het veld: een afsluiter mag bést wat gezelliger zijn. Wordt geregeld: Underworld kolft de dopamine recht uit je hersenpan. Het recept is bekend: euforische beats, rookpluimen die hoger dan de Hotot reiken en vooral héél veel lasers.

Fotografie Lisa Hussaarts

Een iets eerbiedigere inleiding hebben Karl Hyde en Rick Smith wel verdiend: al sinds de late seventies zijn de heren de personificatie van raveculture, maar in de nineties bereikten ze pas écht headlinerstatus, niet in de laatste plaats door de klassieke film Trainspotting, die hun Born Slippy (Nuxx) promoveerde tot culthit van alles wat rauw, écht en nachtelijk was. Niet alle muziek is decennia oud: ook And The Colour Red, van het afgelopen jaar uitgekomen Strawberry Hotel, valt naadloos tussen de gerijpte tracks.

De hoofdattractie is vanavond de ongezonde dosis lasers die de band meebracht. Het podium is het halve optreden zo goed als onzichtbaar achter een indrukwekkende mistbank en de hoofden van de Britten hebben we eigenlijk niet gezien. Dat is niet erg, want je voelt hoe de heren hun combinatie van techno, ambient en spoken word laagje voor laagje opbouwen: alsof we collectief een puzzel oplossen en het complete plaatje zich stukje voor stukje begint te vormen.

Het stampvolle veld heeft de roze paracetamolletjes gevonden – en wie gewoon met een biertje of een colaatje staat te genieten, wordt geconfronteerd met de auditieve vertaling van zo’n pilletje. Door de felle kleuren en de authentieke stem van Hyde voelt het optreden niet nostalgisch, maar als een tijdmachine. De jonkies mogen even voelen hoe het er in de nineties ravekelders aan toe ging.

Voor de apotheose trekt de band ruim tien minuten uit. De heerlijke articulatie van Karl Hyde is uit duizenden te herkennen. ‘Hey, look at you beautiful people’ wordt opgevolgd door een manische lach. Rick Smith slaat de welbekende Born Slippy-pads aan en tienduizenden handen vliegen de lucht in: wat is de overtreffende trap van extase?

Allemaal niets nieuws onder de lasers, eh, zon dus. Deze recensie hadden we prima een jaar geleden al kunnen schrijven, maar het doet er eigenlijk niet toe. Staand op de tafels bovenop de Hotot-hill, probeert iedere bezoeker een blik van de overdonderende show te vangen: kwaliteit, euforie en grootse showelementen zijn hier nou eenmaal belangrijker dan vernieuwing. We kunnen er nog wel een cliché op loslaten: never change a winning team. En winnen, dat deed Underworld.

Gezien: Down The Rabbit Hole, zaterdag (23.25) bij de Hotot