In een uur vol wervelende Euro-country laat CMAT niets aan de verbeelding over. Onverschrokken, uitdagend en schaamteloos; Ciara Mary-Alice Thompson bewijst zich op dag 1 van DTRH al meteen als de ultieme festivalact.

‘Make some noise if you want to go down my rabbit hole!’ Kort na die lekker platte kwinkslag trekt CMAT met The Jamie Oliver Petrol Station meteen alle registers open. De 30-jarige zangeres laat zo het eerder, op hetzelfde podium spelende Son Mieux (en misschien wel alle andere artiesten daarvoor) meteen vanuit ieder perspectief haar achterste zien. Natuurlijk, Thompson stond twee jaar geleden al eens op Down The Rabbit Hole en in maart deed haar bonte queercrew nog Maastricht en Utrecht aan, toch voelde het vandaag tussen de Groene Heuvels als een kleine, Ierse zegetocht.

De ‘very sexy’ CMAT-band haalt net als hun frontvrouw talloze capriolen uit en wringt zich daarbij in allerlei lenige poses, maar speelt – hoe campy ook – akelig strak en is op geen fout te betrappen. De onderlinge chemie en het speelplezier zijn ondertussen even ontwapenend als onderhoudend om te zien.

Met I Don’t Really Care for You, Aw, Shoot! en Take A Sexy Picture Of Me verpakt Thompson op een expressieve manier maatschappijkritische en activistische noten in altijd makkelijk te behappen liedjes. Niet zelden wordt het publiek daarbij nauw betrokken. Thompson maakt praatjes, neemt drankjes aan en brengt met I Wanna Be A Cowboy, Baby! via haar bekende two-step linedance iedereen meewiegend in beweging.

Lichtvoetig? Jazeker. Weinig om het lijf? Niet bepaald. Haar humor en zelfspot zijn bijzonder effectief, maar onderhuids borrelt pijn, twijfels en woede. Belangrijker, in al die gelaagde uitbundigheid voelen we vooral verbroedering. Want als Ciara Mary-Alice Thompson tussen alle baldadigheid door één boodschap te verkondigen heeft, dan is het ‘dat we er mogen zijn’.

Die boodschap brengt Thompson aan het eind dan ook letterlijk in de praktijk. Bij het slotstuk van de energieke, bijna operetteachtige versie van Stay For Something begeeft zij zich tussen haar fans op de eerste rijen. Niet als de rijzende ster uit een frivool festivalcircus, maar als één van ons. Zingend, lachend en knuffelend worden wederzijds begrip en acceptatie uitgewisseld. Het is dat CMAT een paar minuten later weer op het podium klimt, want als ze met de hele festivalweide een biertje aan de dichtstbijzijnde bar had gepakt, dan had niemand daar vreemd van opgekeken.

Gezien: Down The Rabbit Hole 2026, vr 19:30 uur (Hotot)

Fotografie: Hub Dautzenberg