concert

Vestrock is knus, intiem en supergoed georganiseerd

Te gek festival, Vestrock, zeldzaam te gek zelfs. Tot die conclusie kom je wederom na afloop van deze alweer negende editie van dit driedaagse festijn dat jaarlijks begin juni wordt gehouden in de Zeeuws Vlaamse vestingstad Hulst, op een eiland in de Buitenvest. OOR bezoekt de eerste twee dagen, die zijn gericht op volwassen popliefhebbers. Op zondag is het Vestrock Junior, voor kinderen en tieners.

Vestrock is knus, intiem en supergoed georganiseerd. Een soort mini-Lowlands, inclusief camping, gevarieerde catering en diverse podia voor allerlei doelgroepen. Maximaal kunnen er zo’n achtduizend bezoekers per dag terecht. Altijd is het gezellig druk, maar nooit te vol. Altijd ook is de programmering liefdevol en scherp, getuigend van goede smaak. Alles wat Vestrock doet is raak.

Dat schrijf je allemaal op en het is allemaal waar. Maar dan gooit er iemand een glas bier (ook raak) naar Tom Odell, de Britse blonde pianoman, die op de eerste avond de headliner is. Ook dat is trouwens Vestrock, een regionaal festival dat grote internationale namen weet binnen te halen (voorheen bijvoorbeeld Limp Bizkit en White Lies). Van die acts waarvan je zegt: knijp me, nee, het is echt waar, ik zie ze hier op Vestrock in Zeeuws-Vlaanderen, in Hulst of all places.

Was het dat glas bier of was het de lauwe respons van het publiek op zijn optreden? Degene die het bier wierp zal het niet kwaad bedoeld hebben. Die zat waarschijnlijk nog in de Rowwen Hèze –modus. De fanfare van de eeuwigdurende Limburgse Hoempa die even daarvoor o.a. met Iers, jodel en Mexicaans – wat een heerlijke accordeon toch! – nog voor zoveel jolijt en onstuimigheid gezorgd had.

Tom Odell – wellicht niet het feestbeest dat sommigen als perfecte dagafsluiter gewenst hadden – verlaat plots en voortijdig het podium. Geef ‘m eens ongelijk. Zijn grote hit Another Love heeft hij nog wel gespeeld. Maar naar Magnetised kan Vestrock fluiten. De organisatie staat al klaar voor het grote afsluitende vuurwerk, maar moet in plaats daarvan de getergde Tom vermurwen met vredestichtende flessen wijn. Zo gaat dat op Vestrock, uiteindelijk komt het met gemoedelijkheid altijd wel weer op z’n pootjes terecht.

Tegelijkertijd is het wel sneu voor Odell, want met wat een bewonderenswaardige enorme inzet en klasse – vocaal, maar ook hamerend op de toetsen van een pontificaal opgestelde vleugel – kweten hij en zijn begeleidingsband zich van hun taak om Vestrock plat te spelen. Internationale allure heb je niet zomaar. Qua hecht samenspel komen de Britten hun Nederlandse collega’s les geven. Met de pet gooien is er bij Tom niet bij. Hij is steengoed. Leuke dag overigens, die eerste, soms wat regenachtige vrijdag. Waar Johan indruk maakt, de Ierse band Ham Sandwich verrassend sterk uit de hoek komt en Dr. Lektroluv doeltreffend entertaint met techno, een groen masker en Blue Monday. Net als even eerder Rudeboy met Green Lizard en Nirvana (eresalvo).

Ook de zaterdag brengt opwinding van allerhande pluimage. Nederlandse hiphop van De Likt: sympathiek, stoer en paljasachtig, frontman Jordy Dijkshoorn in zijn korte broek met bretels, crowdsurfend of op de schouders van zijn ‘grote broer’, plus een heuse keytarsolo! Een prettig energiek, vermakelijk en publieksvriendelijk Rotterdams zootje! In de Kapel – quasi-kerkje waar op Vestrock veel indiebands een intiem en welwillend podium vinden en lezingbrengers een gretig en aandachtig gehoor-  spreekt Prof. Ortwin de Graef in het kader van Vestrock University boeiend over Nick Cave en houdt Paul Haenen alias Dominee Gremdaat een vermakelijke voordracht over ‘het roer omgooien’. Onder het motto: het hoeft niet, maar het kan wel.

We horen op het main stage de explosieve, scheurende soul- en gospelstem van Michelle David (een ware soldier in the army of the Lord). De soms tegen Afrobeat aanschurkende funk van haar begeleiders The Gospel Sessions mag er overigens ook zijn!

Millionaire beukt frenetiek en dwars, koppelt de artistieke Belgische gitaarrocktraditie à la dEUS aan het overweldigende zompige riff- en Stonergeweld van Queens Of The Stone Age. IJzersterk, maar een paar rustpuntjes hadden wonderen verricht. Doseren zit er niet in bij Razende Roeland Vanhamel en zijn onstuimige mannen. Maar geniaal stampend en dampend is hun verwrongen industrial blues wel.

Blaudzun geeft een bijzonder overtuigend optreden. Johannes Sigmund weet het publiek op de weide goed te bespelen, hij krijgt hen massaal aan het springen. Zijn band klinkt hecht en robuust en er zijn legio sterke nummers. Veel van zijn nieuwe album, maar ook vertrouwd materiaal als Elephants, Between A Kiss And A Sorry Goodbye, Jupiter en aan het eind Promises Of No Man’s Land. Glansrol voor de gedreven achtergrondzangeres/toetseniste/ percussioniste Linda van Leeuwen in haar zilveren glitterjurk. En wat geeft die trompettist het Blaudzun-geluid toch een krachtige warme melancholie mee!

Heel lekker dendert vervolgens de hippie-trancerock van het Amsterdamse trio MY BABY over Hulst en omstreken heen. Zangeres/ gitariste Cato van Dijck, op blote voeten, in hogere sferen, maar steeds bij de les, spuit haar mantra’s als een Oosterse hogepriesteres. Het drumwerk van haar broer Joost is ten allen tijde opzwepend, zoals ook de spacesolo’s van gitarist Daniel Johnston voor een constante psychedelische roes zorgen. Vestrock laat zich maar al te graag in vervoering en tot een climax rocken, waarna Kraantje Pappie met een daverend hiphopfeest de avond afsluit. We gaan ons opmaken voor volgende jaar, de tiende en dus jubileumeditie van deze ‘parel onder de kleine Nederlandse festivals’.

Fotografie: Harrij Stekel

Gezien: 1 & 2 juni, Vestrock, Hulst

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

De dEUS-motor ronkt als een Formule 1-wagen van Mercedes
concert
dEUS

De dEUS-motor ronkt als een Formule 1-wagen van Mercedes

Het twintigjarig jubileum van The Ideal Crash viert dEUS met een toertje door Europa. Integrale uitvoeringen van de plaat waarmee ...
I Am Easy To Find
album
The National

I Am Easy To Find

Er stonden er ongetwijfeld een paar te tongen tijdens hun laatste shows, maar het moge duidelijk zijn dat The National ...
Problems
album
The Get Up Kids

Problems

Something To Write Home About is de beste poppunkplaat ooit gemaakt. Zo, dat is eruit. The Get Up Kids zijn ...

Recensie: Vestrock is knus, intiem en supergoed georganiseerd (concert) | OOR