Op zondagmiddag treffen we de graag geziene festivalgasten van Viagra Boys in de Teddy. De band onder leiding van Sebastian Murphy, die zijn geuzennaam ontleent aan de performance enhancers, heeft er zowaar weer zin en trapt fanatiek af met het recente Man Made Of Meat. Het zet de toon voor een vrolijk punkfeestje waarbij de intenties van de band nog knap lastig te duiden zijn.

Fotografie Lisa Hussaarts

Om met de muziek te beginnen: het begrip postpunk blijft een ruime container, met in het geval van deze Zweden plaats voor synthpop, rock en jazzfunk. De live-uitvoering met synthesizers, saxofoon en dwarsfluit (!) nadert de studiokwaliteit en de midtempo backbeat nodigt ook de minder doorgewinterde punkers uit in het feestgedruis voorin de tent.

Dan de rest. Negatieve zelftyperingen te over in de nummers: ‘I ain’t your average postpunk loser’ en bovendien ‘I ain’t nice’. Prima, maar hoe wil de band dan wél graag gezien worden? Als satire? Pastiche van een punkband? Een lachen punkfeestbandje? Of schuilt er meer betekenis in de donkere absurditeit? Het recente album viagr aboys impliceert dat laatste.

Ook de meer ingetogen nummers op dit album komen vandaag aan bod. Uno II bijvoorbeeld – daar zul je de dwarsfluit hebben – dat is geschreven vanuit het perspectief van Murphys hond, die met gebitsproblemen de dierenarts bezoekt en zich verwondert over de politieke geschiedenis van zijn hulpverlener met wortels in de Balkan.

En Pyramid Of Health, dat vraagtekens plaatst bij de steeds meer in zwang geraakte vormen van zelfverbeteringscultuur en gezondheidscultus. Op verzoek vouwt men de handen boven de hoofden tot de driehoekjes om de songtitel uit te beelden. De maatschappijkritiek gaat net zo hoog over de hoofden, maar het moment is ook voor de minder goede verstaander mooi.

Deze verkende tekstuele dieptes blijven samengaan met de act van ploertige punkboer. Murphy spuwt nog even graag zijn slok bier in de lucht om de gecreëerde fontein met zijn cartooneske kleurplaat van een bierpens op te vangen. Ook Sports kan niet voorbijgaan zonder de plichtmatige push-ups, welgeteld negen dit optreden. Ergens sluit het sneue, licht-asociale imago perfect aan op de anti-kapitalistische, anti-consumentistische en anti-individualistische sentimenten die doorklinken in veel van de nummers: zelfspot als spiegel.

Zo brengen Viagra Boys een performatieve en ietwat dubbelzinnige ode aan de schlemielen en buitenbeentjes, zonder het grote publiek van zich te vervreemden. We houden het voor vandaag dus op labradors van de punkrock: een sporadische glinstering van gevaar, vooral erg knuffelbaar en ergens in de diepte schuilt een diepe melancholie. Niemand wordt gebeten en de allemansvrienden bieden ook op Down The Rabbit Hole voor ieder wat wils.

Gezien: Down The Rabbit Hole, zaterdag (18.00 uur) in de Teddy Widder.