Lowlands heeft een primeur te pakken: Violet Grohl speelt hier haar allereerste festivalshow. Niet gek, gezien ze afgelopen april überhaupt pas haar eerste show ooit speelde. Hoe ze het dan voor elkaar krijgt om zó cool, calm & collected over te komen, is een raadsel. Het zullen de genen wel zijn. De ‘dochter van’ – zo, hebben we dat maar alvast gehad – straalt een jaloersmakende nonchalance uit, en speelt tegelijkertijd vol dreiging. In combinatie met een aantal ijzersterke tracks vormt ze op die manier een ideale dagopener voor de India.
Toch zijn we op voorhand sceptisch: staat Violet hier vanwege haar achternaam, of vanwege haar talent? Dat eerste lokt in elk geval een boel nieuwsgierigheid uit, want voor het eerste optreden van de dag in deze tent is het verrassend druk. Niet geheel toevallig bevindt zich onder dat publiek een boel ‘oude’ rockers, in zwarte hemden met lange mouwen en cargobroeken, maar evengoed veel jonge alternatievelingen – waarvan sommigen de boel zelfs woordelijk mee kunnen zingen.
Al snel wordt duidelijk dat de scepsis de prullenbak in kan, want niet alleen Grohl’s liedjes zijn voor het leeuwendeel van hoge kwaliteit, zijzelf en haar band zijn dat ook. Het begin is nog wat voorzichtig (en da’s begrijpelijk, gezien de zenuwen die ongetwijfeld door hun lijven gieren), maar na een minuut of tien eist ze alle aandacht op. Knap hoe ze de overduidelijke grunge-invloeden van haar papa weet te verenigen met onverwachte catchy zanglijntjes en refreinen, waardoor het enerzijds nooit te zwaar of duister wordt, en anderzijds toegankelijk blijft.
Het wordt dan ook alleen maar beter naarmate de (korte) set vordert, en het venijn zit ‘m overduidelijk in de staart. Dat blijkt wel als alle voorzichtigheid overboord gesmeten wordt bij Often Others, de hardste track van de show, doordrenkt met gejaagde drums en venijnige gitaren, waarin Grohl zelf ook op haar best is. Hoe ze laveert tussen haar rafelige rockstem en loepzuivere uithalen die in een gemiddeld popliedje niet zouden misstaan, is imponerend. Ook 595, waarin ze vanuit een femme fatale-perspectief dingen zingt als ‘I’ll be your 1-900 g-spot, baby’, is zo’n track waarmee ze veel indruk maakt.
En tsja, als je muzikaal zo in orde bewijst te zijn, maakt die summiere presentatie en nihilistische podiumaankleding ook geen fluit uit. Grohl bewijst véél meer te zijn dan het kind van Dave: een artieste met een eigen smoel, dito uitstraling en iemand die bovendien effortlessy cool is.
Gezien: Lowlands 2026, za 14.15 uur (India)
Fotografie: Arend Jan Hermsen
