‘We moeten al bijna stoppen’, zegt Jeff Tweedy na ruim vijftig minuten spelen quasi verbaasd. Het voelt inderdaad alsof Wilco nog niet zo lang bezig is. Het zestal uit Chicago doet altijd een brede greep uit het inmiddels dertien albums tellende band-oeuvre. De setlist wisselt sterk, maar een paar songs kunnen ze niet achterwege laten. Dus wordt snel Jesus, Etc ingezet, waarna een felle powerpop-versie van I Got You (At The End Of The Century) uit 1996 de haastige maar verrassende afsluiter is.
Fotografie Anne-Marie van Rijn
Best Kept Secret heeft op zondag een subliem alt.country/americana programma. ’s Middags speelt Waxahatchee in Two, wat stiekem het ideale Wilco-voorprogramma is. Spencer Tweedy is de drummer, zijn pa betreedt twee uur later het grote buitenpodium voor een portie onvervalste dad rock. De aanblik van deze groep mannen van middelbare leeftijd voorspelt weinig goeds, maar de kenners laten zich niet afschrikken.
Ooit ging Wilco door voor de Amerikaanse Radiohead, een manke vergelijking met een kern van waarheid. In zijn muzikaal beste en persoonlijk slechtste periode produceerde Tweedy verontrustende experimentele alt.country en rock. De laatste jaren bevatten Wilco-platen vooral degelijk singer-songwriter werk met soms een spannende insteek. De fans zijn hondstrouw en fanatiek als deadheads. Wilco is een bescheiden cult in de lijn van The Grateful Dead geworden.
Wilco begint met het ontspannen klinkende maar zwartgallige Company In My Back van A Ghost Is Born (2004), een van die baanbrekende platen. Tijdens Handshake Drugs van datzelfde album wordt het even later voor het eerst spannend, dan mag gitaarprofessor Nels Cline los op zijn effecten-arsenaal. Dat doet hij zoals altijd subtiel maar doeltreffend. If I Ever Was A Child kabbelt lekker in het zonnetje, I Am Trying To Break Your Heart doet dat op een druggy manier die onweerskoppen boven Hilvarenbeek suggereert. ‘I’m an American aquarium drinker’, zingt Tweedy.
Hij zegt weinig tegen het publiek, en dat hoeft ook niet. Hoe hij over Trump’s Amerika denkt weet iedereen, Tweedy voorspelde het deels al op Yankee Hotel Foxtrot. Het vrij recente Bird Without A Tail/Base Of My Skull (van Cruel Country uit 2022) ontpopt zich met z’n luchtige psychedelica als een fijne dark horse in het oeuvre.
Impossible Germany kunnen de Wilco-heads dromen natuurlijk. De uitvoering is alsnog memorabel, de onverwoestbare gitaarsolo van Nels Cline prachtig en het perfecte festivalweer doet de rest. En dan zit de tijd er dus al bijna op. Het lijkt alsof Wilco ergens naartoe aan het werken is terwijl er iemand opeens ‘laatste ronde’ roept. Dat is jammer maar Tweedy wist uiteraard dat Wilco vandaag precies zestig minuten had. Het is een compliment dat die voorbij vlogen, al had de band een iets scherpere festivalset in elkaar kunnen draaien. Wilco is een diesel die na een uur pas echt begint te ronken en dan vaak van geen ophouden weet. Het was dus kort en het was weleens beter, maar alsnog een dikke voldoende.
Gezien: Best Kept Secret 2025, 15 juni (17.45 uur) op de One.
