Ooit speelden Thee Oh Sees en King Gizzard And The Lizard Wizard in het Eindhovense Area51, afgelopen weekend streek het tweedaagse Lazy Listeners festival neer in een van de grootste skateparken van Europa. In die 3000 vierkante meter aan skateoppervlak ontstond een kleinschalig cultureel circus, met de potentie het Crossing Border of Explore The North van het zuiden te worden. Maar op dit festival is de kruisbestuiving tussen muziek en het (literaire) verhaal ook eigengereid fris.
Op zaterdagavond vertelt artistiek leider Juliet Gagnon het publiek in Eindhoven hoe vrijwilligers dertig dagen knutselden aan het handgemaakte festivaldecor. De bouwwerken van hout, karton en papier-maché in het skatepark zijn geweldig. De vrijzinnige creaties passen bij de vintage tattoo-stijl die in de vorige eeuw op de armen van zeehelden prijkte. In het oog springt een klein, verborgen podium, enkel te bereiken via de bek van een monster. Wie daar optreedt? Afwachten maar. Donny Ronny (voorheen Stefano Keizers) loopt rond als een karakter uit Alice In Wonderland. Hij haalt steeds een optreden uit zijn hoge hoed.
Nieuwsgierigheid naar het onbekende blijkt niet gebonden aan een leeftijdscategorie. Een groepje zestigplussers zit met ombonden wintertruien gebroederlijk op de rand van de grid, terwijl het festival opent met Stanley Brinks & Freschard, een charmant gitaarduo dat soms een beetje klinkt als The Breeders. Voor het podium deelt een jonge vriendengroep opplaksnorren uit, een knipoog naar de afsluitende Elmer. Elmer is origineel met haar dj-hond Skipper, een buiksprekende pop die haar maatschappijkritische teksten meeblèrt. Design Academy-types haken armen in elkaar en doen vrolijke dansjes op Elmers soms virtuoze raps.
Ook Emma Hessels raakt het publiek. Haar debuut-EP is net uit en de liedjes klinken op het podium loom en helder, een beetje als Sade of Annahstasia. De tijd dat singer-songwriter Simon Joyner uit Nebraska debuteerde is daarentegen al even terug. Hij geldt als lieveling van onder meer Beck en Bright Eyes. Het wat traditionele solo-optreden doet denken aan Townes Van Zandt. Zijn gitaartechniek is gevarieerd, maar de sobere melodieën houden de aandacht niet helemaal vast in Eindhoven.
Dat pakt Djurre de Haan, inmiddels ook een singer-songwriterveteraan, met Awkward IÂ handiger aan. Live worden zijn luisterliedjes mooi gearrangeerd door een band van vijf. Voormalig Excelsior-genoot Roos Rebergen (Roosbeef) vond zichzelf opnieuw uit met het zeskoppige Sun Sun Sun Orchestra. Dat de klassiek-filmische arrangementen haar zoveel beter staan dan een rockband, is de verrassing van het festival. Op de zaterdagavond klinkt Rebergen elegant als de Charlotte Gainsbourg van de Lage Landen.
Lazy Listeners doet beide woorden in de festivalnaam recht aan: met de zitzakken hangt er een sfeer van lanterfanten, maar er wordt ook goed geluisterd. In literaire optredens ligt de focus niet zozeer op kennisoverdracht, maar eerder op inleving: Rico vertelt passages uit zijn verleden met verslavingsproblematiek, een dominant onderwerp in zijn autobiografische boek Mijn Eigen Wereld. Ismaîl Mamo deelt zijn coming-of-ageverhaal als biculturele Nederlander, deels gebaseerd op zijn Das Mag-roman Mam ik ben geen crisis. Mamo begint bij zijn aankomst in Ter Apel, een kleine tien jaar geleden. Maar eigenlijk wil de schrijver en acteur hier gewoon praten over het balkon van zijn appartement, zegt hij.
Damaris deelt associatieve mantra’s en gebruikt Area51 echt als podium. Ze treedt op vanaf de grid waar volgende week weer boards overheen glijden. De spoken-wordkunstenaar is hier een onbekende, maar wint het publiek direct voor zich als geweldige gospelvocalist met een elastische en wijze stem. Zoals ook dichter Joost Oomen verrassend muzikaal blijkt te zijn. Bijgestaan door old-fashioned-én-experimentele-jazzband Kruitkoek tekent hij voor het Tony Hawk-moment van het festival: Oomen glijdt op zijn rug van de halfpipe, zet aan tot een moshpit en hupt driftig enthousiast op de rand van de grid. Pudding! Vla! Vla! Pudding!
Zo debuteert Lazy Listeners als charmant festival met verfrissende ideeën. Perfect is het concept nog niet: kraampjes met eten ontbreken, ’s avonds trekt de kou het skatepark in en het literaire aspect raakt wat ondergesneeuwd ten opzichte van het muziekprogramma. Toch hoopt OOR in 2026 weer op het randje van de halfpipe, samen met lezers en muziekliefhebbers, ontspannen te luisteren naar mooie kunst.
Gezien:Â 5 en 6 december in Area51, Eindhoven
Fotografie: Bram van Dal
