concert

Weezer raakt de juiste snaar in 013

Een aantal vragen die bij je op zouden kunnen komen tijdens het optreden dat Weezer vanavond geeft in 013. Waarom heeft Rivers Cuomo een sombrero op? Wie heeft diezelfde Rivers Cuomo wijsgemaakt dat ludieke covers van Hey Ya en Took A Pill In Ibiza die vanavond voorbij komen een goed idee waren? Hoe kan het dat de band die twee van de beste gitaarplaten van de jaren negentig heeft gemaakt, verder vooral platen van op zijn zachts gezegd wisselvallige kwaliteit heeft uitgebracht? Waarom kunnen we toch alles van die mindere platen moeiteloos meezingen? Maar bovenal: hoe krijgt Weezer het voor elkaar ondanks dat alles toch een buitengewoon leuke show aan het publiek voor te schotelen?

Zeker in de eerste helft van de show gaat eigenlijk alles goed. Opener Surf Wax America, een van de prijsnummers van het klassieke debuutalbum, komt nog niet helemaal lekker uit de speakers, maar wordt direct al luidkeels meegezongen. De band lijkt er ook opvallend veel zin in te hebben. Frontman Rivers Cuomo, een man die er ongeacht zijn leeftijd altijd uit ziet als je wiskundeleraar, heeft regelmatig een grote grijns op zijn gezicht en zoekt ook veel contact met zowel het publiek als zijn collega’s op het podium. Zelfs een vrij nietszeggend nummer van een van de mindere platen als Memories – wat met een tekstregel over freaky Dutch kids natuurlijk niet kon ontbreken vanavond – verandert door het enthousiasme van de band in een meezinger van jewelste.

De grootste kracht van de avond zit ‘m erin dat de band deze keer een uitstekende setlist heeft samengesteld. Natuurlijk komen er ook wat mindere albums voorbij, maar het zwaartepunt ligt bij de juiste platen: vijf nummers van het debuut, drie nummers van het alleraardigste White Album van vorig jaar, de twee hits van The Green Album en twee nummers van de fantastische tweede plaat Pinkerton. Die twee nummers, The Good Life en El Scorcho, komen aan het begin van de set in een blokje voorbij en zorgen voor een vorm van euforie in de zaal die je haast doet vergeten dat die plaat bij de release in 1996 door vrijwel iedereen die hem hoorde werd verguisd.

Vervolgens heeft Weezer de zaal helemaal mee. Emo-hiphopkneiter Thank God For Girls en klassieker My Name Is Jonas gedijen allebei prima, maar vallen in het niet bij de gekte die Pork And Beans teweeg brengt. Het is een bijzondere gewaarwording: een gigantische groep mannen, waarvan de meesten toch zeker de dertig al gepasseerd zijn, gaan in een moshpit totaal uit hun dak en zingen luidkeels misschien wel het meest kinderachtige refrein dat Cuomo ooit schreef mee. ‘I’ll eat my candy with the pork and beans, I don’t give a hoot about what you think.’ Die ik-tegen-de-wereld-mentaliteit die in meer van de nummers zit raakt vanavond duidelijk de juiste snaar.

Na een uur met bijna alleen maar hits zou je bijna vergeten dat Weezer ook nog een nieuw album te promoten heeft. Pacific Daydream komt vrijdag uit, maar lijkt op basis van de vrij matige single Mexican Fender een flinke stap terug na de voorganger te zijn. Dat nummer horen we vanavond niet – ook al was het een goede verklaring geweest voor de sombrero die Cuomo halverwege het optreden opeens opzet – wel vier andere nieuwelingen. Feels Like Summer is leuk, net als Weekend Woman en aan het soort van funky uitstapje Happy Hour en instrumentaaltje A Ballad For The Fallen Soldier maken we maar niet te veel woorden vuil. Alsof de band ook wel weet dat niemand écht gelukkig wordt van het blokje met die laatste twee songs en de eerdergenoemde OutKast-cover, knalt Cuomo direct daarna Buddy Holly er in en zijn die mindere broeders direct weer vergeten.

De tweede ludieke cover van de avond, I Took A Pill In Ibiza van Mike Posner, dreigt het tempo er vervolgens weer uit te halen, maar blijkt gelukkig niets meer dan een soort veredeld intro voor Island In The Sun, de gedoodverfde afsluiter van de reguliere set. Alsof nog niet duidelijk was dat 013 het vanavond naar zijn zin had, laten de oorverdovende uitroepen van ‘WEE-ZER! WEE-ZER! WEE-ZER!’ voorafgaand aan de toegift weinig aan de verbeelding over. Die toegift is met één nummer een beetje karig, maar wat voor een: Say It Ain’t So wordt met enorm veel vuur gespeeld en geeft de zaal een prima mogelijkheid om nog een keer uit zijn dak te gaan. Zo komt er een erg fijn einde aan een optreden waarin Weezer iets voor elkaar heeft gekregen wat we na de weinig verheffende singles van Pacific Daydream haast niet meer voor mogelijk hielden: we zijn weer optimistisch over de toekomst van de band.

Fotografie: Marcel Poelstra

Gezien: 21 oktober 2017, 013, Tilburg

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Neil Young laat de gitaar spreken in Amsterdam
concert
Neil Young

Neil Young laat de gitaar spreken in Amsterdam

Nog maar een paar jaar geleden stroomde het publiek nog tijdens de show van Neil Young de Ziggo Dome uit ...
North Sea Jazz dag 1: Burt Bacharach, Joe Jackson, The Internet e.a.
concert
Dobet Gnahoré

North Sea Jazz dag 1: Burt Bacharach, Joe Jackson, The Internet e.a.

Over smaak valt eindeloos te twisten, maar jazz? Daar lijkt de meerderheid het wel over eens. Jazz is hectische pleurisherrie ...
North Sea Jazz dag 2: Jamie Cullum, Toto, Macy Gray
concert
Mahalia

North Sea Jazz dag 2: Jamie Cullum, Toto, Macy Gray

Met de openingsavond nog als betonblokjes in de onderbenen begeven we ons opnieuw in Ahoy voor de tweede dag van ...

Recensie: Weezer raakt de juiste snaar in 013 (concert) | OOR